مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند JBUMS Medical Sciences http://www.jbums.ir 87 journal87 1607-2197 fa jalali 1388 7 1 gregorian 2009 10 1 16 3 online 1 fulltext

fa مقايسه اثر متوکلوپراميد و دوز کم پروپوفول در پيشگيری از تهوع و استفراغ پس از عمل سزارين بيهوشي anesthesiology تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>تهوع و استفراغ پس از جراحی و بيهوشی باعث اقامت طولاني‏مدت بيمار در اتاق ريکاوری و بيمارستان و پيدايش عوارضی مانند اختلالات الکتروليتی، کاهش مايعات بدن، خونريزی از محل بخيه‏ها و آسپيراسيون ريوی مي‏شود. اين مطالعه به منظور مقايسه اثر متوکلوپراميد و دوز کم پروپوفول بر بروز تهوع و استفراغ پس از عمل سزارين انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه کارآزمايی بالينی دو سويه کور، 120 بيمار کانديد عمل سزارين به طور تصادفی به دو گروه تقسيم شدند. دامنه سنّی بيماران 17 تا 34 سال بود و همگی در ASA کلاس 1 و 2 قرار داشتند . بيهوشی بيماران در شرايط يکسان انجام شد. 3 دقيقه قبل از اتمام جراحی، همه داروهای استنشاقی قطع شد و در يک گروه پروپوفول به ميزان 5/0 mg/kg و در گروه ديگر متوکلوپراميد به ميزان mg/kg 0/2 تجويز گرديد. پس از عمل، بيماران تا 6 ساعت از نظر بروز تهوع و استفراغ کنترل شدند. داده‏های جمع‏آوری شده، با استفاده از نرم‏افزار آماری SPSS و آزمون‏های تی و کاي‏دو در سطح معني‏داری 05/0>P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>در دو گروه بيماران، از نظر سن، وزن و مدّت عمل اختلاف معني‏داری وجود نداشت. ميزان شيوع استفراغ در ساعت اول پس از جراحی، در گروه تحت درمان با پروپوفول (7/16%) به ميزان قابل توجهی نسبت به گروه تحت درمان با متوکلوپراميد (55%) کمتر بود (0001/0>P)؛ در حالی که بين ساعت دوم تا ششم پس از جراحی تفاوت معني‏داری مشاهد نشد (به ترتيب 7/36% و 7/51%؛ 05/0>P). ميزان بروز تهوع در گروه تحت درمان با پروپوفول در ساعت اول و نيز بين ساعت دوم تا ششم نسبت به گروه تحت درمان با متوکلوپراميد به ميزان قابل توجهی کمتر بود (به ترتيب 30% و 60% برای ساعت اول و 7/36% و 3/58% برای ساعت دوم تا ششم؛ 01/0>P). </p><p> <strong> نتيجه‌گيری: </strong>بر اساس يافته‌های اين تحقيق، پروپوفول (به ميزان mg/kg 0/5) برای پيشگيری ‏از بروز تهوع و استفراغ در ساعت اول پس از عمل سزارين نسبت به متوکلوپراميد مؤثرتر است؛ همچنين تأثير اين دارو در کاهش ميزان تهوع در ساعت دوم تا ششم بعد از عمل نيز نسبت به متوکلوپراميد بيشتر است. </p><p>  </p> <p> <strong> Background and Aim: </strong>Nausea and vomiting after surgery and anesthesia, cause longer stay of the patient in recovery room and also leads to complications such as electrolyte disturbances, dehydration, hemorrhage from the site of sutures and pulmonary aspiration. This study compared the preventive effect of metoclopramide and low-dose propofol on nausea and vomiting after cesarean section.. </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>In this double blind clinical trial, 120 candidate patients for cesarean section (C/S) were randomly divided into two groups. The age range of patients was 17 to 34 years and all were in ASA class 1 and 2. Anesthesia induced in the same condition for all patients. 3 minutes before the end of surgery, all inhaled drugs were stopped and in one group, propofol (0.5 mg/kg) and in the other group, metoclopramide (0.2 mg/kg) was administered. All the patients had been controlled for nausea and vomiting up to 6 hours post-operation. Data were analyzed by means of SPSS, using t-test and chi-square at the significant level of P<0.05. </p><p> <strong> Results: </strong>There was no significant difference on age, weight and duration of surgery between the two groups. The frequency of vomiting in 1 hour after surgery in propofol treatment group (16.7%) was significantly less than metoclopramide treatment group (55%) (P<0.0001). However, there was no significant difference in 2-6 hours after surgery (36.7% and 51.7% respectively, P>0.05). Frequency of nausea in propofol treatment group in the first (30%) and 2-6 hours (36.7%) after surgery was significantly lower than the metoclopramide group(60% and 58.3%, respectively P<0.01). </p><p> <strong> Conclusion: </strong>Propofol (0.5 mg/kg) in the prophylaxis of nausea and vomiting in the first hour after C/S was more effective than metoclopramide. Moreover, its effect on lowering the frequency of nausea in the 2-6 hours postoperative was more than metoclopramide. </p> تهوع و استفراغ، پروپوفول، متوکلوپراميد، سزارين Nausea, Vomiting, Propofol, Metoclopramide, Cesarean 5 8 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-322&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MB Khezri مرضيه‏بيگم خضری mkhezri88@Gmail.com 870031947532846002562 Yes F Reshad فردين رشاد 870031947532846002563 No A Javadi امير جوادی 870031947532846002564 No

fa بررسی معيارهای بافت‏شناسی و اسپرم‏سازی بيضه به دنبال تجويز متوتروکسات در موش صحرايی بالغ بافت شناسي Histology تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>متوتروکسات جزء داروهايی است که در شيمي‏درمانی تومورهای مختلف و در درمان بيماري‏های التهابی کاربرد وسيعی دارد. مطالعات نشان داده‌اند که اين دارو بر روی روند ساخت اسپرم و تخمک اثر مهاری داشته و باعث کاهش باروری و تغييرات بافتی مختلف در بيضه حيوانات آزمايشگاهی می‌شود. مطالعه حاضر با هدف تعيين اثر تجويز متوتروکسات بر روی معيارهای اسپرم‏سازی در بافت بيضه موش صحرايی بالغ انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرايی نر نژاد ويستار، به دو گروه تجربی (20 نمونه) و شاهد (20 نمونه) تقسيم شدند. گروه تجربی اول و دوم به ترتيب 14 و 28 روز هر هفته يک بار، داروی متوتروکسات به ميزان mg/kg 1 و گروه شاهد اول و دوم نيز مدت 14 و 28 روز هر هفته يک بار، نرمال‏سالين به ميزان mL/kg 10 به صورت داخل صفاقی دريافت نمودند. بعد از گذشت زمان‏های ذکر شده، از بافت بيضه نمونه‏گيری شد و پس از تهيه برش‏های بافتی و رنگ‏آميزی هماتوکسيلين- ائوزين، از نظر بافت‏شناسی و شاخص‏های اسپرم‏سازی شامل: ضريب تمايز لوله‌ای (TDI) ، ضريب اسپرميوژنز (SI) و ضريب بازسازی (RI) مطالعه شد. داده‏ها با استفاده از آزمون آماری واريانس يک‌طرفه در سطح معني‏داری 05/0>P ، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>در اين تحقيق داروی متوتروکسات اثرات مخربی بر روی بافت بيضه و فرايند اسپرم‏سازی در گروه‏های تحت درمان در مقايسه با گروه شاهد داشت؛ همچنين ضرايب TDI ، SI و RI در روز چهاردهم کاهش غير معني‏دار و در روز 28 بعد از تجويز دارو نسبت به گروه شاهد، کاهش معني‏داری (001/0>P) را نشان داد. </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>بر اساس اين مطالعه، تجويز متوتروکسات به مدت 28 روز هر هفته يک بار، باعث کاهش اسپرم‏سازی و شاخص‏های آن در بافت بيضه موش صحرايی مي‏شود که ممکن است از طريق کاهش تقسيم سلولی و اثرات سمّی دارو باشد؛ البته اثر اين دارو بر روی اسپرم‏سازی و ناباروری انسان نياز به مطالعات بيشتر دارد. <p> <strong> Background and Aim: </strong><strong></strong>Methotrexate (MTX) as a chemotherapeutic agent is used for the treatment of a variety of tumors and inflammatory diseases. Different studies have shown that methotrexate has inhibitory effects on oogenesis and spermatogenesis, and causes impair fertility and different pathological changes in testis of laboratory animals. The aim of this study is to investigate the effect of methotrexate administration on spermatogenesis indexes in the testis of adult male rats. </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>In this experimental study, 40 male Wistar rats were randomly divided into experimental (n=20) and control (n=20). The first and the second experimental groups were received MTX (1 mg/kg, IP) per week for two and four consequence week, respectively. The first and second control groups just received normal saline (10 ml/kg, IP) per week for two and four consequence weeks, respectively. Tissue sampling of the testis was done after the mentioned time for each group, tissue slices were stained by H&E technique. Histological and spermatogenesis indexes which include: tubular differentiation index (TDI), spermiogenesis index (SI), and repopulation index (RI), were studied. Data were analyzed by ANOVA at the significant level of P<0.05. </p><p> <strong> Results: </strong>This study showed that methotrexate had destructive effects on testis tissue and spermatogenesis in treated group compared with the control. Also, results showed that TDI, RI and SI had non significant decreased in 14^th day, but in 28^th day after treatment with MTX, all indexes were significantly decreased compared with control group (P<0.001). </p><strong>Conclusion: </strong>This study showed that methotrexate administration (for 28 days, once a week) causes reduction of spermatogenesis and its indexes in rat testis tissue, probably due to reducing of cell divide and toxic effect of MTX. However, more studies are needed, to investigate the effect of this drug on spermatogenesis and infertility in human. شاخص‏های اسپرم‏سازی، متوتروکسات، بيضه، موش صحـرايی بالغ Spermatogenesis Indexes, Methotrexate, Testis, male Adult Rat 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-323&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Serati Nouri حامد صراطي‏نوری 870031947532846002565 No MH Khayat Nouri ميرهادی خياط‏نوری khayat_nouri@yahoo.com 870031947532846002566 Yes تبريز، خ شريعتی جنوبی، جنب دانشکده پرستاری، کوچه هرمز، پلاک 21/1، کدپستی 5138947187 SE Safavi سيد اسماعيل صفوی 870031947532846002567 No A Khaki آرش خاکی 870031947532846002568 No

fa بررسی دقت معاينات پيش از جراحی در آسيب‏های ناحيه 4 و 5 فلکسور دست جراحي عمومي General Surgery تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>بريدگي‏ها از شايعترين موارد اورژانس‏های دست هستند که به علل مختلف از قبيل آسيب‏های حين کار، ورزش، خودزنی و ... ايجاد مي‏شوند. آسيب‏های تاندونی از موارد شايع آسيب‏های دست محسوب می‌شوند. معاينات دقيق پيش از جراحی مي‏تواند خطاهای تشخيصی را کاهش دهند. اين تحقيق با هدف ارزيابی دقت معاينات پيش از جراحی در آسيب‏های ناحيه 4 و 5 فلکسورهای دست انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>اين مطالعه توصيفی- ‏مقطعی، به صورت مقايسه معاينه پيش از جراحی و يافته‏های حين جراحی بر روی 61 مراجعه‏کننده به اورژانس جراحی دست بيمارستان 15 خرداد، توسط تيم فوق تخصصی جراحی پلاستيک انجام شد. اطلاعات لازم با استفاده از تکميل فرم‏های اطلاعاتی پيش و پس از جراحی جمع‏آوری شد. کليه جراحات دست که در ناحيه 4 و 5 بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند و کودکان زير سه سال و افرادی که قادر به همکاری نبودند يا سابقه جراحی قبلی در اين نواحی داشتند، از مطالعه حذف شدند. ميزان حساسيت، ويژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی با استفاده از نرم‏افزار SPSS مورد بررسی قرار گرفت. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>صحت يافته‏های معاينه پيش از جراحی در کلّ تاندون‏ها 52/88% بود. اين ميزان در فلکسور عمقی انگشت (72/96%) بيشتر از فلکسور سطحی (27/78%) بود. ميزان ويژگی معاينه پيش از جراحی در کل تاندون‏ها (%99/50) بيشتر از حساسيت معاينه (63/57%) بود. حساسيت معاينه در مورد فلکسور سطحی 69/40% و برای فلکسور عمقی 75/82% به دست آمد. ويژگی معاينات فلکسورهای سطحی و عمقی به ترتيب 73/98% و 100% بود. </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>معاينات پيش از جراحی در ارزيابی آسيب‏های ناحيه 4 و 5 فلکسوری دست بايد بيشتر مورد توجه قرار گيرد و جراحان مي‏بايست آستانه پايين‏تری برای جراحی اکتشافی در اين بيماران داشته باشند. در مواردی که يافته مثبتی مبنی بر ضايعه تاندونی وجود دارد، انجام جراحی اکتشافی ناحيه توصيه مي‏شود. Background and Aim: Hand injuries due to lacerations are one of the most common causes of hand emergencies which are due to diverse reasons as occupational, sport injuries or self mutilation. Tendons’ damages are the most common injuries of hand. Precise preoperative examination may reduce diagnostic errors. This study evaluated the accuracy of preoperative examinations of flexor tendons injuries in zone 4 and 5 of hand. Materials and Methods: In a cross-sectional descriptive study, preoperative physical examination by plastic surgery team and findings during the surgery were compared in 61 cases referring to hand emergency operating room of 15 Khordad Hospital, Tehran. Data collection was preformed by means of questionnaires pre and post operation. All cases with hand lacerations of zone 4 & 5 were enrolled whereas children younger than 3 years of age, and the non-cooperative cases and those of any history of previous handsurgery , were excluded from the study. Sensitivity, specificity, positive and negative predictive values were analyzed, using SPSS software. Results: The accuracy of preoperative examination findings for all tendons was 88.52%. This was more accurate in flexor digitorum profundus (FDP) (96.72%) than flexor digitorum superficialis (FDS) tendons (78.27%). The specificity of preoperative examination (99.50%) was more than sensitivity (57.63%) for all tendons. Sensitivity of examination for FDS and FDP was 40.69% and 82.75% respectively and specificity was 98.73% and 100% for FDS and FDP respectively. Conclusion: More attention is mandatory during preoperative examination of the hand with zone 4 & 5 injuries. Surgeons need a low exploratory threshold, and in cases with any positive finding of tendon injury, explorative surgery is recommended. آسيب تاندون فلکسور دست، معاينه پيش از جراحی، نواحی 4 و 5 Flexor tendon injuries, Preoperative Examination, Zone 4 & 5 16 20 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-324&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa SE Hassanpour سيد اسماعيل حسن‏پور esmail_hassanpour@yahoo.com 870031947532846002569 Yes تهران، خيابان کريم‏خان زند، خيابان آبان جنوبی، بيمارستان 15 خرداد S Loghmani شهريار لقمانی 870031947532846002570 No S Attariyan شاهرخ عطاريان 870031947532846002571 No A Fadaee عليرضا فدائی نائينی 870031947532846002572 No

fa بررسی افزايش وزن در مادران باردار در مراکز بهداشتی، درمانی شهر بيرجند زنان و زايمان Gynecology & Obstetrics تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>يکی از تغييرات مهمّ دوران بارداری، افزايش وزن زن باردار است که يکی از شاخص‏های معتبر تنظيم تغذيه مي‏باشد. اضافه‌وزن دوران بارداری بر اساس شاخص توده بدنی (BMI) قبل از بارداری و استاندارد مؤسسه پزشکی آمريکا (IOM) سنجيده مي‏شود. مطالعه حاضر با هدف ارزيابی الگوی افزايش وزن زنان باردار مراجعه‏کننده به مراکز بهداشتی، درمانی شهر بيرجند انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>اين مطالعه توصيفي‏- تحليلی بر روی 347 مادر مراجعه‏کننده به مراکز بهداشتی، درمانی شهر بيرجند در سال 1386 با حاملگی طبيعی يک قلو انجام شد. BMI قبل از بارداری برای تمام اين مادران ثبت شده‏ بود و حداقل در ماه‏های 3 تا 9 بارداری، به طور مرتب مراجعه و وزن ثبت‏شده در پرونده خانوار داشتند. مادرانی که در دوران بارداری دچار پرفشاری خون، ديابت حاملگی، ورم غير طبيعی و علائم پره‏اکلامپسی شده بودند و يا حاملگی چند قلويی داشتند، از مطالعه خارج شدند. وزن در ماه‏های مختلف نيز بر اساس اطلاعات فرم مراقبت زنان باردار از پرونده خانوار تکميل گرديد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آماری مناسب در سطح معني‏داری 05/0>P تجزيه و تحليل شدند. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>ميانگين افزايش وزن سه‏ماهه سوم 79/2±34/5 و در کلّ بارداری 4±46/10 کيلوگرم تعيين گرديد. افزايش وزن در مادران با BMI کمتر از 8/19، 88/3±86/10، در مادران با BMI بين 8/19 تا 26، 04/4±59/10، در مادران با BMI بين 1/26 تا 29، 19/4±82/10 و در مادران با BMI بالاتر از 29، 57/3±77/8 کيلوگرم تعيين گرديد. ارتباط معني‏داری بين افزايش وزن دوران بارداری با BMI قبل از بارداری (009/0=P)، سن مادر (001/0>P) و وزن هنگام تولد نوزاد (05/0>P) مشاهده گرديد؛ همچنين ميانگين افزايش وزن دوران بارداری با رتبه تولد کودک (002/0=P) و سطح تحصيلات مادر (004/0=P) ارتباط معني‏داری داشت. </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>نتايج مطالعه حاضر نشان داد که افزايش وزن دوران بارداری در زنان باردار شهر بيرجند، پايين‏تر از استاندارد IOM است که مي‏تواند تحت تأثير مسائل تغذيه يا مراقبت‏های دوران بارداری باشد. <p> <strong> Background and Aim: </strong><strong></strong>One of the important changes during pregnancy is weight gaining of pregnant women that is one of reliable indicators of nutrition controlling. Pregnancy weight gain is measured by the rate of Body Mass Index (BMI) before pregnancy and standard criteria of American Institute of Medicine (IOM). This study was designed to evaluate the pattern of weight gain in pregnant women referred to health centers of Birjand. </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>This descriptive- analytic study was performed in 2007 on 347 healthy pregnant women who referred to health centers of Birjand in 2007. BMI before pregnancy was recorded for all mothers, and repeated at regular visits, at least between 3^rd to 9^th months of pregnancy. Mothers who suffered from pregnancy induced hypertension, gestational diabetes, abnormal swelling and signs of preeclampsia or those with multigestational pregnancy were excluded from the study. Body weight during different months of pregnancy, were retrieved from information on pregnant women care in the health centers. The data were analyzed by SPSS using relevant statistical tests at the significant level of P<0.05. </p><p> <strong> Results: </strong>The mean weight gain in the third quarter was 5.34±2.79 Kg, and during the whole of pregnancy was 10.46±4 Kg. Weight gain in mothers with BMI less than 19.8 was 10.86±3.88 Kg, mothers with 19.8<BMI<26 was 10.59±4.04 Kg, for those with 26.1<BMI<29 was 10.82±4.19 Kg, and in mothers with BMI>29, was 8.77±3.57Kg. Significant correlation was observed between weight gain during pregnancy and BMI before pregnancy (P=0.009), maternal age (P<0.001), and birth weight (P<0.05). Moreover, a significant correlation was seen between the mean weight gain and rank of birth baby (P=0.002), and level of mother's education (P=0.004). </p><p> <strong> Conclusion: </strong>Weight gain during pregnancy among pregnant women in Birjand is lower than the standard of IOM, which may be due to nutrition factors or maternal care during pregnancy.</p> افزايش وزن، بارداری، شاخص توده بدنی، بيرجند Weight gain, Pregnancy, BMI, Birjand 21 27 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-325&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Gh Sharifzadeh غلامرضا شريف‏زاده Rezamood@yahoo.com 870031947532846002573 Yes بيرجند، خيابان غفاری، دانشگاه علوم پزشکی، دانشکده پزشکی، گروه پزشکی اجتماعی M Moodi ميترا مودی 870031947532846002574 No N Nasseh نرگس ناصح 870031947532846002575 No

fa ارزيابی اعتبار تشخيصی تست سرولوژی رايت در بيماری بروسلوز عفوني Infectious disease تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>بيماری بروسلوز يکی از مهمترين بيماري‏های مشترک انسان و دام مي‏باشد که انتشار گسترده جهانی داشته و در بسياری از نقاط ايران نيز به صورت بومی وجود دارد. با توجه به اين که عفونت بروسلايی دارای علائم بالينی متنوع و گمراه‌کننده است، روش‏های آزمايشگاهی ساده، ارزان و مطمئن در شناسايی عفونت‏های بروسلايی کمک شايانی مي‏نمايد. مطالعه حاضر با هدف ارزيابی اعتبار تست سرولوژی رايج مورد استفاده در تشخيص اين بيماری (تست رايت) انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه، 340 بيمار مبتلا به بروسلوز از بين بستري‏شدگان بخش عفونی به صورت تصادفی انتخاب شدند و آزمايش سرولوژی رايت آنان مورد بررسی قرار گرفت. حساسيت تست رايت يک بار بر مبنای تيتر 160/1 و بار ديگر بر اساس تيتر 80/1 محاسبه گرديد. برای محاسبه ويژگی تست رايت، 160 نفر از بيماران غير بروسلوزی که برای آنها آزمايش رايت درخواست شده ‏بود (گروه شاهد)، انتخاب شدند و ويژگی تست رايت نيز براساس تيتر 160/1 و 80/1 محاسبه گرديد. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>بيماران مبتلا به بروسلوز 8/53% مذکر و 2/46% مؤنث و غير مبتلايان به بيماری، 7/52% مذکر و 3/47% مؤنث بودند. حساسيت تست رايت بر مبنای تيتر 80/1 و 160/1 به ترتيب 8/91% و 6/80% به‏دست آمد. ويژگی تست رايت بر اساس تيتر 80/1 و 160/1 به ترتيب 5/97% و 100% به ‏دست آمد. </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>با توجه به نتايج اين تحقيق، می‌توان اذعان داشت که تست رايت که به طور رايج در بررسي‏های همه‏گير شناختی و تشخيصی مورد استفاده قرار مي‏گيرد، دارای اعتبار قابل توجهی است و مي‏تواند هنوز هم به عنوان تست غربالگری اوليه با تيتر 80/1 و تست تشخيصی با تيتر 160/1 مورد استفاده قرار گيرد. بديهی است برای تشخيص قطعی ساير تست‏ها و در صورت ضرورت، کشت مي‏تواند مورد استفاده قرار گيرد. <p> <strong> Background and Aim: </strong><strong></strong>Brucellosis is one of the most important worldwide zoonoses, which is endemic in many areas of Iran. As clinical findings are various and confusing in brucellosis simple, inexpensive and valid laboratory tests would be helpful to diagnose the infection. This study aimed to evaluate the validity of Standard common serological test (Wright’s) in the diagnosis of brucellosis. </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>In this study, 340 patients with diagnosis of brucellosis were randomly selected from admitted patients in infectious disease ward, and Wright’s serologic test was studied. The sensitivity of Wright’s test was calculated according to the basis of 1/160 and 1/80 titers. For calculating the specificity of this test according to the basis of 1/160 and 1/80 titers, 160 non-brucellosis patients with Wright’s test results were selected as a control group. </p><p> <strong> Results: </strong>Out of 340 patients, 53.8% were male and 46.2% were female and from 160 controls, 52.7% were male and 47.3% were female. The sensitivity of Wright’s test was 91.8% and 80.6% based on 1/80 and 1/160 titers, respectively. The specificity of Wright’s test was 97.5% and 100% based on 1/80 and 1/160 titers, respectively. </p><strong>Conclusion: </strong>According to the obtained results, it should be stated that Wright’s test, which commonly is used in epidemiologic and diagnostic studies, has a significant validity and still can be used as a screening test based on 1/80 and as a diagnostic test based on 1/160 titer. It is obvious that other laboratory tests and if necessary, culture, may be used for definite diagnosis. بروسلوز، تست سرولوژی رايت، اعتبار، حساسيت، ويژگی Brucellosis, Wright’s Serologic test, Validity, Sensitivity, Specificity 28 32 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-326&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Seyednozadi محسن سيدنوزادی m_snozadi@yahoo.com 870031947532846002576 Yes مشهد - بيمارستان قائم(عج) - بخش پزشکی اجتماعی و بهداشت MR Erfanian مجيد رضا عرفانيان تقوايی 870031947532846002577 No

fa بررسی ميزان بروز عفونت‏های بيمارستانی در بيمارستان امام حسين (ع) شاهرود (سال 1384) عفوني Infectious disease تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>عفونت بيمارستانی، عفونت‏هايی هستند که در طی زمان بستري‏شدن بيمار در بيمارستان ايجاد مي‏شوند. آمار موجود در مورد ميزان بروز عفونت بيمارستانی در مراکز مختلف، از 8/2 تا 10% متفات است. از شايع‏ترين علل بروز اين عفونت‏ها مداخلات درمانی و پزشکی، عوامل سازمانی و خصوصيات فردی بيمار مي‏باشد. تحميل خسارات زياد جانی و مالی توسط اين عفونت‏ها و عدم وجود آمار دقيق بروز اين مشکل، ما را بر آن داشت تا ميزان بروز عفونت‏های بيمارستانی و عوامل مرتبط با آن را بررسی نماييم. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه توصيفی آينده‏نگر، از بين بيماران بستري‏شده در بخش‏های مختلف بيمارستان امام حسين (ع) شاهرود در سال 1384، افرادی که معيارهای تشخيصی عفونت بيمارستانی را داشتند، شناسايی و تحت بررسی کامل آزمايشگاهی قرار گرفتند. ميزان بروز و چگالی بروز عفونت ساليانه بيمارستانی محاسبه گرديد و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه، تحليل و مقايسه قرار گرفتند. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>از ميان 23816 بيمار بستري‏شده در اين بيمارستان، 98 بيمار (46 مرد و 52 زن) با ميانگين سنّی 9/23±7/55 سال (با دامنه 5 تا 98 سال) دچار عفونت بيمارستانی بودند. ميزان بروز عفونت بيمارستانی به طور کلّی 41 در ده‏هزار بيمار بود. چگالی بروز عفونت در بخش آی سی يو 1/54، بخش اعصاب 2/37، بخش داخلی 6/16 و بخش ارتوپدی 5/12 بيمار-روز در ده‏هزار بيمار به‏دست آمد. از نظر عامل ايجادکننده عفونت، اشريشياکلی در 3/64%، استافيلوکوک کوآگولاز منفی در 2/11% و کلبسيلا در 2/8% موارد مثبت بود. در بين اين بيماران، 3/66% تحت لوله‏گذاری داخل مثانه، 3/14% تحت لوله‏گذاری نای و 2/13% دچار زخم جراحی بودند. </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>‍‍‌نتايج اين پژوهش نسبت بسيار پايين‏تر عفونت بيمارستانی اين مرکز با آمار کشوری را نشان داد که از مهمترين علل آن مي‏توان به استفاده صحيح و بموقع از مداخلات پزشکی، شستن دست‏ها بخصوص توسط کارکنان درمانی، آموزش بهداشت و نظارت مداوم در سطح بيمارستان، کاربرد صحيح وسايل يک بار مصرف، استفاده کنترل‏شده از آنتي‏بيوتيک‏ها و مراقبت دقيق از زخم‏های جراحی اشاره کرد. Background and Aim: Nosocomial infections (NI) are infections that occur during admission time in the hospital. Data regarding the incidence of NI is variable between 2.8-10% in different centers. The most common causes of these infections are iatrogenic, organization and patient risk factors. According to high physical lesions and financial losses imposed by these infections and the lack of accurate statistics regarding this topic we aimed to evaluate the frequency of NI and the related factors. Materials and Methods: In a prospective descriptive study, all admitted patients in different wards of Imam Hossein(as) hospital of Shahrood in 2005, who had the diagnostic criteria of NI were included and full laboratory studies were performed. The annual incidence rate and incidence density of NI was calculated. Data were analyzed by SPSS using relevant statistical tests. Results: Among 23816 admitted patients in this hospital, 98 patients (46 males and 52 females) with mean age of 55.7±23.9 years (ranging 5 to 98 years) were diagnosed as NI. Overall incidence rate of NI was 41/10000 patients. Incidence density in ICU was 54.1, in neurology ward was 37.2, internal medicine ward was 16.6 and in orthopedic ward was 12.5/10000 patients/day. Regarding the etiology of infection, E-coli was found in 64.3%, coagulase-negative Staphylococcus in 11.2% and Klebsiella in 8.2% of cases. Among patients with NI, urine catheter was seen in 66.3%, tracheal intubations in 14.3% and surgical wounds were seen in 13.2% of patients. Conclusion: The results of this study indicate the lower frequency of NI in comparison with the national results. Proper and timely use of medical interventions, hand washing especially for health personnel, health education, continuous supervision, correct use of disposable equipments, controlled use of antibiotics good care of surgical wounds are the most important to be considered. عفونت بيمارستانی، مداخلات پزشکی، چگالی بروز Nosocomial infections, Medical intervention, Incidence Density 33 39 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-327&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MB Sohrabi محمد باقر سهرابی MB.Sohrabi@yahoo.com 870031947532846002578 Yes ، بيمارستان امام حسين (ع) شاهرود، معاونت آموزشی A Khosravi احمد خسروی 870031947532846002579 No P Zolfaghari پونه ذوالفقاری 870031947532846002580 No J Sarrafha جواد صرافها 870031947532846002581 No

fa بررسی الگوی تغذيه تکميلی شيرخواران و برخی عوامل مرتبط با آن در شهر بيرجند اطفال Pediatrics تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>رشد و تکامل مطلوب شيرخواران مستلزم تغذيه صحيح و عادات غذايی مناسب است. عدم آگاهی مادران نسبت به تغذيه شيرخواران و رفتارهای نامناسب آنها در اين خصوص، از مهمترين علل سوءتغذيه شيرخواران است. اين مطالعه با هدف تعيين الگوی تغذيه تکميلی شيرخواران يک‌ساله و بررسی سطح آگاهی مادران در مورد اين الگو و عوامل مرتبط با آن انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه توصيفی- ‏تحليلی و مقطعی که در سال 1385 انجام شد، اطلاعات از طريق مصاحبه با 260 نفر از مادرانی که جهت تزريق واکسن سه‏گانه يک‌سالگی شيرخوار خود به مراکز بهداشتی،‏ درمانی شهر بيرجند مراجعه کرده ‏بودند، جمع‏آوری شد. داده‌ها با استفاده از نرم‏افزار SPSS و آزمون‏های آماری تی، کاي‏دو و ANOVA در سطح معنی داری 05/0>P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>ميانگين سنّ شروع غذای کمکی در شيرخواران در اين مطالعه 03/1±55/5 ماه بود که با سطح تحصيلات و سن مادر ارتباط معنی‌داری داشت (05/0>P). ارتباط معنی‌داری بين سن شروع تغذيه تکميلی و شغل والدين، سن و تحصيلات پدر، درآمد خانوار، جنس کودک و رتبه تولد مشاهده نگرديد. الگوی غالب شروع تغذيه تکميلی با لعاب برنج، فرنی و حريره بادام بود. ارتباط معنی‌داری در نوع ماده غذايی مورد استفاده به عنوان غذای کمکی و متغيرهای مورد مطالعه مشاهده نگرديد. سطح آگاهی مادران در مورد الگوی تغذيه تکميلی شيرخواران در 1/8% موارد ضعيف، در 4/65% متوسط و در 5/26%، خوب بود. بين سطح آگاهی مادران با سطح تحصيلات، شغل و سن مادر ارتباط معنی‌داری مشاهده گرديد (05/0>P). </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>نتايج اين تحقيق نشان داد که متأسفانه مادران از اهميت تغذيه تکميلی شيرخواران و چگونگی انجام صحيح آن اطلاع کافی ندارند. به نظر مي‏رسد يکی از دلايل مهم پايين بودن سطح آگاهی، عدم ارائه آموزش مناسب به مادران ‏باشد. <p> <strong> Background and Aim: </strong><strong></strong>Suitable growth and development of infants is dependent on correct feeding and proper nutritious habits. Lack of mothers’ knowledge and their improper practice regarding nutrition in infancy, is one of the important reasons of malnutrition in this period. This study was designed to assess the pattern of one-year infants’ complementary nutrition and mothers’ knowledge about it and some of its related factors. </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>This descriptive-analytical, cross-sectional study was conducted in winter 2006 on 260 mothers who referred to Birjand health centers for MMR vaccination of their one-year infants. A questionnaire was completed through interview with mothers. Data were analyzed by SPSS using t-test, ANOVA and chi-square test. </p><p> <strong> Results: </strong>The mean age of starting complementary nutrition in studied infants was 5.55±1.03 months which showed significant correlation with level of education and maternal age (P<0.05). There was not significant correlation between the age of starting complementary nutrition and parents’ job, paternal age and level of education, family income, sex of child and order of birth. The most common pattern of beginning complementary food was rice mucilage, pudding and almond porridge, respectively. Level of mothers’ knowledge regarding the pattern of complementary nutrition in infants was poor in 8.1%, middle in 65.4% and good knowledge was observed in 26.5% of mothers. A significant correlation between level of mothers’ knowledge and their level of education, job and age was found (P<0.05). </p><p> <strong> Conclusion: </strong>This study showed that unfortunately mothers’ information about the importance of complementary nutrition in infants was not enough. It seems that one of main causes is the lack of necessary trainings in mothers. </p> الگوی تغذيه تکميلی، شيرخوار، آگاهی مادران Pattern of complimentary food, Infant, Mothers’ knowledge 40 46 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-328&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Fesharakinia آزيتا فشارکي‏نيا Fesharakinia@yahoo.com 870031947532846002582 Yes بيرجند، خيابان غفاری، بيمارستان وليعصر (عج)، بخش اطفال Gh Sharifzadeh غلامرضا شريف‏زاده 870031947532846002583 No m Habbiby حبيبه حبيبی مود 870031947532846002584 No

fa بررسی ارتباط هموسيستئين پلاسما با ليپوپروتئين با چگالی پايين اکسيدشده در بيماران مبتلا به تنگی عروق کرونر قلب Cardiology تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>بيماري‏های قلبی، ‏عروقی و بويژه بيماری عروق کرونر، يکی از علل مهم مرگ و مير در کشورهای توسعه‏يافته مي‏باشد. مطالعات نشان مي‏دهد ميزان غلظت هموسيستئين تام پلاسما با افزايش خطر بيماری عروق کرونر در ارتباط است و به احتمال زياد يک ارتباط علت و معلول بين اين دو وجود دارد؛ کاهش غلظت هموسيستئين تام، شيوع بيماری عروق کرونر را کاهش می‌دهد. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط ميزان هموسيستئين تام پلاسما با بيماری عروق کرونر و همچنين ارتباط آن با ساير عوامل خطر بيماري‏های قلبی،‏عروقی از جمله ليپوپروتئين با چگالی پايين اکسيدشده (ox-LDL) انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه مورد- شاهدی، 260 نفر از افرادی که نياز به آنژيوگرافی داشتند، وارد مطالعه شدند. گروه مورد شامل 130 نفر با گرفتگی حداقل يک رگ بالای 50% و گروه شاهد، 130 نفر بدون گرفتگی عروق کرونر در آنژيوگرافی بودند. ميزان هموسيستئين تام، کلسترول، تري‏گليسريد، ليپوپروتئين با چگالی بالا (HDL) ، زير واحدهای HDL ، ليپوپروتئين با چگالی کم (LDL) و ox-LDL اندازه‏گيری گرديد. داده‏ها با استفاده از نرم‏افزار SPSS و آزمون‌های آماری مناسب ، در سطح معني‏داری 05/0>P تجزيه و تحليل شدند. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>ميزان هموسيستئين تام در بيماران عروق کرونر (20/8±25/19 µmol/L) به طور معنی‌داری بيشتر از گروه شاهد (17/4±8/14 µmol/L) بود؛ همچنين در بيماران مبتلا به تنگی عروق کرونر، ارتباط مثبت معنی‌داری بين افزايش سطح هموسيستئين تام و سطح ox-LDL پلاسما مشاهده شد (001/0>P). با وجود کاهش HDL₂ در بيماران مبتلا به تنگی عروق نسبت به گروه شاهد، ارتباط قابل توجهی بين افزايش سطح هموسيستئين و کاهش HDL₂ در اين مطالعه ديده نشد . </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>در کنار ساير اثرات شناخته‌شده، هموسيستئين با افزايش سطح پلاسمايی ox-LDL نيز مي‏تواند به عنوان عامل افزايش خطر بيماری قلبی، عروقی مطرح شود. <p> <strong> Background and Aim: </strong><strong></strong>Cardiovascular diseases (CVD), especially coronary heart diseases (CHD) are major causes of death in developed countries. Studies have been shown that total plasma homocysteine (tHcy) has been associated with an increased risk of CHD, probably a causal type. A lower tHcy concentration will reduce the frequency of CHD. The aim of this study was to evaluate the correlation between tHcy and CHD and its relationship with other CVD risk factors such as oxidized low density lipoprotein (ox-LDL). </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>A total number of 260 patients with coronary angiography indication were included in this case control study. The study group consisted of 130 patients with at least one vessel stenosis greater than 50% and the control group consisted of 130 normal angiogram without stenosis. Total Hcy, cholesterol, triglyceride, high density lipoprotein (HDL) and its sub fractions, low density lipoprotein (LDL) and ox-LDL were measured in two groups. Data were analyzed by SPSS using relevant statistical tests at the significant level of P<0.05. </p><p> <strong> Results: </strong>The mean serum tHcy level in CVD patients (19.25±8.20 µmol/L) was significantly higher (P<0.001) than the control group (14.8±4.17 µmol/L). Moreover, among patients with CVD, a positive significant correlation between tHcy and ox-LDL level in plasma, was found (r=0.426, P<0.001). Despite reduced HDL₂ concentration in patients with CVD than the control group no significant correlation between high tHcy and low HDL₂ was achieved in this study. </p><strong>Conclusion: </strong>Beside other known effects, homocysteine may also act as a risk factor for cardiovascular diseases by increasing plasma ox-LDL concentration. بيماری عروق کرونر، هموسيستئين،HDL؛ ox-LDL Coronary heart disease, Homocysteine, HDL, ox-LDL 47 53 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-329&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa K Ghatreh Samani کيهان قطره سامانی kgsamani@hotmail.com 870031947532846002585 Yes شهرکرد، رحمتيه، دانشکده پزشکی، مرکز تحقيقات سلولی و مولکولی F Roghani فرشاد روغنی 870031947532846002586 No E Farrokhi عفت فرخی 870031947532846002587 No

fa مقايسه وضعيت آنتي‏اکسيدانی و نيمرخ ليپيدی سرم ورزشکاران رشته کاراته با افراد غير ورزشکار بيوشيمي Biochemistry تجربي Experimental <p> <strong> زمينه و هدف: </strong>در جريان ورزش‏های شديد و طولانی، ممکن است به علت آزادشدن راديکال‏های آزاد اکسيژن و ساير ترکيبات اکسيژنی واکنش‏پذير، آسيب‏های عضلانی و بافتی بوجود آيند. مطالعه حاضر با هدف مقايسه وضعيت آنتي‏اکسيدانی و نيمرخ ليپيدی سرم ورزشکاران رشته کاراته با افراد غير ورزشکار انجام شد. </p><p> <strong> روش تحقيق: </strong>در اين مطالعه توصيفی- تحليلی، 17 کاراته‏کار سالم فعال که در شش ماهه قبل از تحقيق به طور مداوم هفته‏ای حداقل 3 جلسه 45 دقيقه‏ای در تمرينات اين رشته ورزشی شرکت کرده‏ بودند و 20 غير ورزشکار که سابقه فعاليت‏ ورزشی منظم در حين دوره را نداشتند، به صورت تصادفی انتخاب شدند. ظرفيت آنتي‏اکسيدانی تام، فعاليت آنزيم سوپراکسيد دسموتاز (SOD) ، غلظت چربي‏های خون، ميزان حداکثر اکسيژن مصرفی (<i>VO</i>₂ max) و توان بی‌هوازی پای شرکت‏کنندگان با روش‏ها‏ی معتبر ارزيابی گرديد. برای مقايسه بين دو گروه، از آزمون من‏ويتنی استفاده و ميزان خطا در همه موارد 05/0 در نظر گرفته شد. </p><p> <strong> يافته‌ها: </strong>فعاليت آنزيم SOD ، <i>VO </i>₂max و اوج توان بی‌هوازی پاها در گروه کاراته‏کار به طور معني‏داری بالاتر از غير ورزشکاران (05/0>P) و شاخص توده بدنی و درصد چربی آنها به طور معني‏داری کمتر از غير ورزشکاران (05/0>P) بود؛ امّا از نظر غلظت چربی و ساير شاخص‏های آنتي‏اکسيدانی، هيچ تفاوت معني‏داری بين دو گروه مشاهده نشد (05/0<P). </p><strong>نتيجه‌گيری: </strong>ورزشکاران رشته کاراته نسبت به غير ورزشکاران، از سيستم آنتي‏اکسيدانی، آمادگی جسمانی و ترکيب بدنی مطلوب‏تری برخوردارند؛ بنابراين در مقابل عوامل بيماريزای قلبي‏- عروقی و آترواسکلروز مقاوم‏ترند. <p> <strong> Background and Aim: </strong><strong></strong>During the intense and prolonged exercise, muscle and tissue damages may occur due to production of free radicals and other reactive oxygen compounds. Therefore, the purpose of this study was to compare antioxidant status and lipid profile of karate athletes and non-athlete individuals. </p><p> <strong> Materials and Methods: </strong>In a descriptive analytical study, 17 healthy active male karate athletes, who have continues exercise training during previous 6 months for at least 3 sessions per week, each session lasted 45 minute and 20 male non-athletes without previous history of regular exercise in the same time, were selected randomly. Total antioxidant capacity, superoxide dismutase (SOD) activity, lipid concentration, maximal oxygen uptake (<i>VO₂</i> max) and legs anaerobic power were determined through standardized and valid methods. Mann-Whitney tests was used to compare groups with α =0.05. </p><p> <strong> Results: </strong>The SOD activity, <i>VO₂</i> max and legs peak anaerobic power of karate athletes were significantly higher (P<0.05), and body mass index and body fat percentage of them were significantly lower (P<0.05) than non-athlete individuals. However, there were not significant differences between the two groups regarding their lipid concentrations and other antioxidant indexes (P>0.05). </p><p> <strong> Conclusion: </strong>Karate athletes have more favorable antioxidant system, physical fitness, and body composition than non-athletes, and these factors make them more resistance against cardiovascular diseases and atherosclerosis. </p> ظرفيت آنتي‏اکسيدانی، نيمرخ ليپيدی، تمرينات ورزشی Antioxidant capacity, Lipid profile, Exercise trainings 54 61 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-330&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Naghizadeh حسن نقي‏زاده 870031947532846002588 No ME Afzalpour محمد اسماعيل افضل پور meafzalpour@yahoo.com 870031947532846002589 Yes بيرجند- پرديس شوکت آباد- دانشگاه بيرجند- دانشکده تربيت بدنی و علوم ورزشی A Zarban اصغر زربان 870031947532846002590 No

fa بررسی روند بازآموزی زبان در يک بيمار مبتلا به زبان‌پريشی بروکا اعصاب و روان Neurology گزارش مورد case report <span lang="AR-SA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: "B Mitra" mso-ansi-font-size: 9.0pt mso-fareast-font-family: 'Times New Roman' mso-bidi-language: AR-SA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">زبان‏پريشی يکی از اختلالات گفتاری است که در اثر ضايعه در لوب پيشانی يا گيجگاهی مغز به وجود مي‏آيد. در نوشتار حاضر بيماری که در اثر وارد آمدن ضربه به ناحيه مسؤول تکلّم در مغز، دچار زبان‌پريشی بروکا شده‏ است، گزارش می‌شود. بر طبق مشاهدات انجام گرفته در جلسات گفتار درمانی اين بيمار، وی برای بازآموزی زبان تقريباً همان مراحلی را طی مي‏کند که هر کودکی برای فراگيری زبان مادری برای بار اول طی مي‏کند. به عنوان نمونه او از تعميم افراطی استفاده کرده و از تفکر عينی به سوی تفکر انتزاعی حرکت مي‏کند. توليد صامت‏ها را از ساده به مشکل و از صداهايی شروع مي‏کند که توسط بخش انتهايی دستگاه توليد گفتار يعنی لب‏ها توليد مي‏شوند و بتدريج به توليد صداهايی مي‏پردازد که با بخش‏های ابتدايی دستگاه توليد گفتار يعنی چاکنای توليد مي‏شود. به نظر مي‏رسد آگاهی گفتار درمان از يافته‏های روان‏شناسی زبان، بخصوص روند فراگيری زبان مادری، مي‏تواند در بهبود وضعيت اين بيماران مفيد باشد. در پايان توصيه مي‏گردد در اين جلسات، علاوه بر گفتار درمان و فيزيوتراپ، يک زبان‏شناس نيز حضور داشته باشد.</span><p></p> <span style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: "Times New Roman","serif" mso-fareast-font-family: 'Times New Roman' mso-bidi-font-family: 'B Yagut' mso-bidi-language: AR-SA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">Aphasia is a speech disorder which is caused as a result of a lesion in the frontal or temporal lobe. In the present article, a patient suffering from Broca aphasia, caused by a strike on the area responsible for speech in her brain, is studied. In speech therapy sessions of this patient, it was found that, this patient passed the same stages as learning her mother tongue to re-learn her language. For example she used overgeneralization, moved from concrete learning to conceptual learning, articulated the simpler consonants first and moved from sounds which are produced by the lips to the ones produced by glottis. It seems that if the speech therapist is aware of the findings of psycho-linguistics, especially the first language acquisition process, it can help to improve the condition of these patients. At the end, it suggests that a linguist accompany the speech therapist and physiotherapist in speech therapy sessions. </span> زبان‏پريشی، زبان‏پريشی بروکا، زبان مادری، زبان‏شناسی، روان‏شناسی زبان Aphasia, Broca aphasia, Mother tongue, Linguistics, Psycholinguistics 62 67 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-331&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa JA Faroughi جليل‏اله فاروقی J_faroughi@yahoo.com 870031947532846002591 Yes دانشگاه بيرجند، دانشکده ادبيات، گروه زبان انگليسی و زبانشناسی