مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند JBUMS Medical Sciences http://www.jbums.ir 87 journal87 1607-2197 fa jalali 1387 10 1 gregorian 2009 1 1 15 4 online 1 fulltext

fa مقايسه فلوکستين و دارونما در درمان گرگرفتگی پس از يائسگی عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: گرگرفتگی يکی از شايعترين مشکلات دوران يائسگی می‌باشد. با توجه به مشاهدات ضدّ و نقيض مصرف داروهای هورمونی، مطالعه حاضر با هدف تعيين داروی غير هورمونی يعنی فلوکستين بر روی گرگرفتگی و مقايسه آن با دارونما انجام شد. روش تحقيق: در اين کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده، تعداد 80 خانم يائسه در دو گروه (40 نفره) بررسی شدند. يک گروه تحت درمان با 20 ميليگرم فلوکستين روزانه و گروه ديگر تحت درمان با دارونما به مدت هشت هفته قرار گرفتند. مدت و تعداد دفعات گرگرفتگی از يک هفته قبل از شروع درمان و در طيّ هشت هفته پس از شروع درمان (هفته دوم، چهارم و هشتم) در دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای Chi-Square، t و تحليل همبستگی در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: دو گروه از نظر متوسط دفعات گرگرفتگی و متوسط مدت زمان گرگرفتگی، قبل از شروع درمان، همگن بودند. پاسخ بالينی مثبت در گروه درمان با فلوکستين (75%) بيشتر از گروه تحت درمان با دارونما (5/42%) بود (01/0=P). ميزان عوارض جانبی در هر گروه يکسان بود. نتيجه‌گيری: با توجه به مؤثر بودن فلوکستين در درمان گرگرفتگی در دوران يائسگی، کم بودن عوارض جانبی، ارزان و در دسترس بودن آن، می‌توان از فلوکستين به جای هورمون درمانی استفاده کرد. Background and Aim: Hot flash is one of the most prevalent problems in postmenopausal period.Considering the controversies on hormonal replacement therapy, the aim of this study was to evaluate the effect of a nonhormonal drug ,i.e. flouxetine, on hot flash and to compare it with a placebo. Materials and Methods: In this randomized clinical trial, 80 Postmenopausal women were divided into two equal groups. One group (n=40) were treated with flouxetine (20mg per day) and the other with placebos for 8 weeks. Frequency and duration of baseline hot flashes were recorded one week before the start of the treatment and during the following eight weeks (2nd, 4th, and 8th week). The obtained data was statistically analyzed by means of SPSS, using 2, t-test and correlation analysis at the significant level P≤0.05. Results: The mean rate of frequency and duration of hot flash before treatment were matched in both groups. Positive clinical response was more in fluoxetine group (75%), but in the placebo group it was less (42.5%), (P=0.01). The incidence of side-effects was the same in both groups. Conclusion: Considering the effectiveness of flouxetine in the treatment of hot flash in postmenopausal period with few side-effects, inexpensiveness and availability, it can be used instead of hormonal replacement therapy. گرگرفتگی، يائسگی، دارونما، فلوکستين Hot flash, Menopause, Placebo, Flouxetine 5 11 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-295&slc_lang=fa&sid=fa N. Ghomian نيره قميان ghomiann@mums.ac.ir 870031947532846001849 Yes مشهد- بيمارستان امام رضا (ع)- گروه زنان و مامايی F. Tavasoli فاطمه توسلی 870031947532846001850 No M. Lotfalizadeh مرضيه لفطعليزاده 870031947532846001851 No

fa تأثير آوای لالايی بر درصد غلظت اشباع اکسيژن خون نوزادان نارس عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: يکی از مشکلات اساسی نوزادان نارس اختلال در عملکرد تنفس و اکسيژن‌گيری به دليل نارس‌بودن سيستم تنفسی است. مطالعات مختلف نشان داده‌اند تحريکات شنيداری مطلوب بر ميزان اکسيژن‌گيری نوزاد نارس از طريق منظم‌کردن تعداد تنفس و افزايش Saturation Pressure Oxygen (Spo2) تأثير دارد؛ مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير موزيک لالايی بر درصد غلظت اشباع اکسيژن خون نوزادان نارس انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربی که به صورت کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده انجام شد، نوزادان نارس بستری در بخش مراقبتهای ويژه نوزادان بيمارستانهای امام رضا (ع) و قائم مشهدد در سال 1384 مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد 40 نوزاد نارس به روش تخصيص تصادفی به دو گروه آزمايش و شاهد تقسيم شدند. نوزادان هر دو گروه تا 8 روز و هر روز به مدت 40 دقيقه مورد بررسی و مشاهده قرار می‌گرفتند. درصد اشباع اکسي‍ژن هر دقيقه از طريق دستگاه پالس اکسيمتری از طريق مشاهده ثبت گرديد. نوزادان گروه شاهد مراقبتهای معمول بخش و نوزادان گروه درمان علاوه بر مراقبتهای معمول، روزانه 20 دقيقه آوای لالايی دريافت می‌کردند. موزيک نيز يک آهنگ لالايی سنتی ايرانی با آوای زنانه بود که با شدّت 65-75 دسی‌بل ارائه گرديد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای کای اسکوار، تی زوجی و تی مستقل و آزمونهای مدل خطی عمومی جهت کنترل متغيرهای مداخله‌گر در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: متوسط تغييرات درصد غلظت اشباع اکسيژن خون در دوره مداخله نسبت به سطح پايه طيّ روزهای مطالعه در گروه آزمايش به طور معنی‌داری بيشتر از گروه شاهد بود (001/0=P). بالا بودن درصد اشباع اکسيژن خون بعد از قطع موزيک لالايی در گروه آزمايش ثبات داشت؛ به طوری که در مقايسه تغييرات Spo2 مرحله ارزيابی (بعد از پخش موزيک) نسبت به سطح پايه، اختلاف در دو گروه از نظر آماری معنی‌دار بود (019/0=P). نتيجه‌گيری: آوای لالايی يا موزيک ممکن است در بخش مراقبتهای ويژه نوزادان به عنوان منبعی قابل پيش‌بينی و ثابت از تحريکات باشد که صدای غير قابل پيش‌بينی محيط را می‌پوشاند؛ بنابراين سبب کاهش تنش (Stress) تجربه‌شده توسط نوزاد می‌گردد. بالا نگه داشتن Spo2 با حداقل مقدار اکسيژن دريافتی، يک هدف پزشکی مهم است؛ چنانچه مداخله‌ای بتواند بر کميت و کيفيت تنفس و در نتيجه ميزان Spo2 مؤثر باشد، کمک بزرگی به نوزادان نارس خواهد بود. Background and Aim: Respiratory distress is one of the fundamental problems of preterm infants. Various studies have indicated that favourable auditory stimulation influences on saturation pressure oxygen (Spo2) amount through regulating respiratory rate and rhythm. Thus, this study was done to examine the effect of lullaby music on SPO2 in preterm infants in NICU. Materials and methods: In this clinical-trial study 40 preterm infants that were hospitalized in the NICU wards of Imam-Reza and Qaem hospitals in Mashhad in 2005 were assessed. The infants were randomly assigned to either of two equal groups the music group (case group) and control group. The infants in both groups were observed and assessed every day for forty minutes for a period of eight days. Percent of oxygen saturation was measured and recorded by means of a pulse oximeter. Then, the music group received 20 minutes of recorded Iranian traditional musical lullaby sung by a woman (db:65-75) per-day for 8 days but the control group received their everyday care with no music. The obtained data was analyzed by SPSS software (11.5), using Chi-square, paired t, independent t, and general linear tests to control intervening variables and P≤0.05 was taken as the significant level. Results: Results showed that mean change in oxygen saturation level increased in the music group significantly (P=0.001). Increased oxygen saturation level in this group remained stable after the music was off and the difference between the two groups was statistically significant (P=0.019). Conclusion: Lullaby song or music may be introduced into NICU as a more predictable and stable source of stimulation which masks intermittent and unpredictable sounds because it decreases the amount of distress and interruption experienced by the infant. Keeping SPO2 at a high level with the least oxygen amount received is an important medical goal. Therefore, if an intervention plan can have a favourable effect on the quality and rate of respiration- and as a result on SPO2- it will be a great help to preterm infants. موزيک لالايی، درصد غلظت اشباع اکسيژن، نوزاد نارس Lullaby music, Oxygen saturation, Preterm 12 18 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-296&slc_lang=fa&sid=fa R. Amiri رعنا اميری r_amiri2005@yahoo.com 870031947532846001852 Yes مشهد- بيمارستان امام رضا (ع)- مرکز تحقيقات نوزادان تلفن: 8521121-0511 نمابر: 8525316 -0511 A. Shah Farhat احمد شاه فرهت 870031947532846001853 No S. Karbandi سهيلا کربندی 870031947532846001854 No H. Esmaeli حبيب الله اسماعيلی 870031947532846001855 No A. Mohammadzadeh اشرف محمدزاده 870031947532846001856 No E. Sedighi Looye الهه صديقی لويه 870031947532846001857 No

fa مقايسه اثر بی دردی فنتانيل و سوفنتانيل عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: ايجاد بی‌دردی در بيمار يکی از اهداف اصلی بيهوشی می‌باشد که برای رسيدن به آن از روشها و داروهای مختلفی استفاده می‌شود. بی‌حسی نخاعی با ليدوکائين 5% يکی از روشهای ايجاد بی‌دردی است که طول مدّت بی‌دردی آن حدود 60 دقيقه است. در برخی از اعمال جراحی به بی‌دردی طولانی‌تری نياز می‌باشد، يکی از روشهايی که باعث افزايش طول مدّت بی‌دردی در بی‌حسی نخاعی می‌شود، استفاده از مخدرها می‌باشد. در اين تحقيق اثر بی‌دردی دو داروی مخدر فنتانيل و سوفنتانيل در بی‌حسی نخاعی مورد بررسی قرار گرفت تا داروی مناسب‌تر معرفی شود. روش تحقيق: در اين مطالعه که به صورت کارآزمايی بالينی انجام شد، 80 نفر از مردان 50-60 ساله‌ای که در بيمارستان 15 خرداد بيدخت در سال 1385 تحت عمل جراحی فتق اينگوئينال قرار گرفتند، به طور تصادفی به دو گروه 40 نفری تقسيم شدند. به منظور ايجاد بی‌حسی نخاعی در يک گروه از µgفنتانيل20 (گروه F) به همراه mg100 ليدوکائين 5% و در گروه ديگر از µg5 سوفنتانيل و همان مقدار ليدوکائين استفاده گرديد (گروه S). اطلاعات لازم در پرسشنامه و فرم بازنگری ثبت گرديد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون آماری t در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. يافته‌ها: ميانگين طول مدت بی‌دردی در گروه F، 61/1837/99 و در گروه S 62/2662/153 دقيقه بود و دو گروه از نظر آماری اختلاف معنی‌داری داشتند (001/0P<)‌. در گروه F، هايپوتانسيون در 5/37%، براديکاردی در 5/27% و تهوع و استفراغ در10% از نمونه‌ها اتفاق افتاد ولی در گروه S اين موارد به ترتيب 40%، 5/32% و 15% بود. اين اختلاف از نظر آماری معنی‌داری نبود. نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج حاصل از اين پژوهش، طول مدت بی‌دردی با سوفنتانيل نسبت به فنتانيل در بی‌حسی نخاعی بيشتر بوده و دو گروه با هم اختلاف معنی‌داری داشتند. از نظر وقوع هايپوتانسيون، براديکاردی، تهوع و استفراغ دو گروه با هم تفاوت معنی‌داری نداشتند؛ بنابراين در مواردی که نياز به بی‌دردی بيش از100 دقيقه می‌باشد، می‌توان از سوفنتانيل به جای فنتانيل در بی‌حسی نخاعی استفاده نمود. در اين تحقيق، طول مدت بی‌دردی با سوفنتانيل نسبت به فنتانيل در بی‌حسی نخاعی بيشتر بود و دو گروه با هم اختلاف معنی‌داری داشتند ولی از نظر وقوع افت فشار خون، تهوع و استفراغ تفاوت معنی‌داری بين دو گروه مشاهده نشد؛ بنابراين در مواردی که نياز به بی‌دردی بيش از100 دقيقه ‌باشد، می‌توان از سوفنتانيل به جای فنتانيل در بی‌حسی نخاعی استفاده کرد. Background and Aim: One of the main objectives of anesthesia is “loss of ability to feel pain (analgesia) and there are different methods and drugs to acquire this. Spinal anesthesia with lidocaine 5% is a method of causing analgesia whose period is about 60 minutes. Since lengthier analgesia is required in some surgeries and using opiates is one of the methods to prolong anesthesia, in this research sufentanil and fentanyl were used in spinal anesthesia to discover which is a more effective drug. Materials and Methods: In this clinical trial research 80 men aged between 50 and 60 years who had been hospitalized in Gonabad Panzdeh-e-khordad hospital in 2006 for inguinal hernia operation were studied. The patients were randomly divided into two equal groups of 40 each. In one group(F) 20µg fentanyl with 100mg lidocaine 5% and in the other group (S) one 5µg sufentanil together with the same dose of lidocaine was used for spinal anesthesia. A check-list and a questionnaire were used to record the necessary data. The obtained data was analyzed by means of SPSS software using statistical t-test and P<0.05 was taken as the significant level. Results: Mean of analgesia period in group F was 99.37±18.61 minutes and in group S it was 153.62±26.62 minutes so there was a significant difference between the two groups regarding the period of analgesia (P<0.001). In group F the occurance of hypotension was 37.5%, bradycardia 27.5% ,and nausea and vomiting was 10%but in group S they were 40%, 32.5%, and 15% respectively. The difference was not statistically significant. Conclusion: Regarding the results of this study, analgesia in spinal anesthesia with sufentanil was lengthier than analgesia caused by fentanyl and there was a significant difference between the effects of the two drugs (P<0.001). But there was not significant differences in hypotension, bradycardia and nausea and vomiting. So it is recommended to use sufentanil instead of fentanyl in spinal anesthesia if analgesia for more than100 minutes is required. بی‌دردی، فنتانيل، سوفنتانيل، بی‌حسی نخاعی Analgesia, Fentanyl, Sufentanil, Spinal anesthesia 19 26 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-297&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa AA. Abbasnejad عباسعلی عباس نژاد aa_zahan@yahoo.com 870031947532846001858 Yes گناباد- حاشيه جاده آسيايی- دانشگاه علوم پزشکی گناباد تلفن: 09153359846 نمابر: 7227114-0535 MR. Jalili محمدرضا جليلی 870031947532846001859 No AR. Talaei عليرضا طلايی 870031947532846001860 No H. Saeidi حسين سعيدی 870031947532846001861 No

fa طراحی و ارزشيابی يک مداخله آموزشی برای ارتقای کيفيت زندگی بيماران پس از جراحی بای پاس عروق کرونر بر مبنای الگوی پرسيد- پروسيد عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: کيفيت زندگی تعداد زيادی از بيماران پس از جراحی قلب همچنان پايين می‌ماند. مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير آموزش بر مبنای الگوی پرسيد- پروسيد PRECEDE)-(PROCEED برای افزايش کيفيت زندگی بيماران پس از جراحی بای پاس انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه تجربی که به صورت کارآزمايی بالينی انجام شد، تعداد 110 بيمار، شش هفته پس از جراحی بای پاس به صورت تصادفی به دو گروه آزمون و شاهد تقسيم شدند. طراحی برنامه آموزشی مطابق با مراحل الگوی پرسيد- پروسيد انجام شد. قبل از اجرای مداخله آموزشی، پرسشنامه‌های سنجش کيفيت زندگی Sf-36 و پرسشنامه‌های خود ساخته و استاندارد مطابق با مراحل الگوی پرسيد برای دو گروه تکميل شد. گروه آزمون، مداخله مورد نظر را دريافت کردند؛ گروه شاهد نيز مراقبتهای معمول را دريافت نمودند. بيماران دو گروه بلافاصله و چهار هفته پس از مداخله آموزشی پيگيری شدند و مجدداً پرسشنامه‌های مربوطه برای آنها تکميل شد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمونهای t، Chi-Square و آزمون آناليز واريانس در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان‌دهنده وجود تفاوت معنی‌دار در ابعاد عملکرد جسمانی (001/0P<)، نقش جسمانی (05/0P<)، درد بدن (05/0P<)، سلامت عمومی (01/0P<)، نيروی حياتی (01/0P<)، عملکرد اجتماعی (05/0P<)، نقش روانی (01/0P<) و سلامت روانی (01/0P<) کيفيت زندگی بيماران گروه آزمون نسبت به گروه شاهد، پس از اجرای مداخله بود. نتيجه‌گيری: طراحی و اجرای برنامه آموزشی مبتنی بر الگوی پرسيد- پروسيد، می‌تواند سبب افزايش کيفيت زندگی بيماران پس از جراحی بای پاس کرونر گردد. Abstract: Quality of life remains low for many patients after coronary heart surgery. The purpose of this study was to design and evaluate an educational program in the improvement of life quality in patients after coronary artery bypass graft (CABG) surgery. Materials and methods: In this experimental clinical-trial 110 patients were randomly devided into case and control groups six weeks after coronary artery bypass surgery. Planning of the educational programme was done according to PRECEDE-PROCEED Model. Before implementing the programme, life-quality questionnaires (Sf-36), self-designed questionnaires, and standard questionnaires-according to PRECEDE-PROCEED model- were filled out for both groups. The experimental group received the educational intervention, and the control group received only routine cardiac rehabilitation care. Both group members were followed up immediately and 4 weeks after intervention and the previous questionnaires were filled out for them again. Finally the obtained data was statistically analysed by means of SPSS using Chi-Square, t-test, and variance analysis test at the significant level P≤0.05. Results: Significant improvement was found in the following components of life quality in the cases after their participation in the educational program compared to the controls: physical functioning (P<0.001), physical role (P<0.05), bodily pain (P<0.01), general health (P<0.01), vitality (P<0.01), social functioning (P<0.05), mental role (P<0.01), and mental health (P<0.01). Conclusion: The findings suggest beneficial effects of educational intervention based on the PRECEDE-PROCEED Model on improving quality of life in patients after CABG. مداخله آموزشی، الگوی پرسيد- پروسيد، کيفيت زندگی، جراحی بای پاس عروق کرونر Coronary artery bypass graft surgery, Quality of life, PRECEDE-PROCEED model, Educational intervention 27 37 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-298&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa T. Dehdari طاهره دهداری 870031947532846001862 No A.R. Heidarnia عليرضا حيدرنيا hidarnia@modares.ac.ir 870031947532846001863 Yes تهران- تقاطع بزرگراه شهيد چمران و جلال آل احمد- دانشگاه تربيت مدرس- دانشکده علوم پزشکی- گروه آموزش بهداشت A. Ramezankhani علی رمضانخانی 870031947532846001864 No S. Sadeghian سعيد صادقيان 870031947532846001865 No F. Ghofranipour فضل الله غفرانی 870031947532846001866 No S. Etemad ثريا اعتمادی 870031947532846001867 No

fa مقايسه تأثير روشهای آموزش بهداشت در ارتقای خودآزمايی پستان عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: سرطان پستان، شايعترين سرطان در ميان زنان است و از هر هفت زن، يک نفر در خطر ابتلا به سرطان پستان قرار دارد. تشخيص زودرس اين بيماری در درمان آن بسيار مؤثر است. يکی از روشهای غربالگری سرطان پستان، خودآزمايی پستان (Breast Self Examination: BSE) است. با آموزش اين روش ساده به زنان، آنان می‌توانند در 90% موارد توده‌های سرطانی را در پستان خود تشخيص دهند و بموقع درمان شوند. اين مطالعه به منظور بررسی ميزان تأثير روشهای آموزشی بر آگاهی، نگرش و عملکرد نسبت به خود آزمايی پستان و مقايسه اثر اين روشها انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه نيمه تجربی، 90 نفر از زنان بالای 40 سال مراجعه‌کننده به کلينيک شهيد کلانتری تهران، در سه گروه 30 نفره مورد پژوهش قرار گرفتند که دو گروه از آنها به روش بحث گروهی و روش ترکيبی (فيلم، سخنرانی، و رو در رو) تحت آموزش BSE قرار گرفتند و 30 نفر نيز به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌ای شامل چهار قسمت مشخصات فردی، سؤالات آگاهی، نگرش، عملکرد و يک فهرست کنترل مشاهده‌ای جهت انجام BSE بود. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای آماری پارامتريک (آناليز واريانس يک‌طرفه و تی زوج) و ناپارامتريک (ويلکاکسون، کروسکالواليس، و خی دو) در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: يافته‌های مطالعه نشان داد آموزش با هر دو روش بحث گروهی و ترکيبی، باعث بالا رفتن سطح آگاهی، نگرش و عملکرد زنان در مورد خودآزمايی پستان می‌شود (000/0P=)؛ همچنين آناليز واريانس‌ها نشان داد که سطح آگاهی، نگرش و عملکرد در آزمون نهايی دو گروه تحت آموزش تفاوت معنی‌داری با گروه شاهد دارد (000/0P=). آزمون همبستگی ارتباط معنی‌داری را بين مشخصات فردی و KAP (آگاهی، نگرش، و عملکرد) زنان نشان نداد. نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج به دست آمده، در مورد اثر آموزش بر سطح آگاهی، نگرش و عملکرد زنان نسبت به BSE، استفاده از هر نوع امکانات آموزشی اعم از آموزش فردی، گروهی، روشهای سمعی- بصری در مراکز بهداشتی، درمانی مفيد می‌باشد. Background and Aim: Breast cancer is the most prevalent cancer among women, because one out of every seven women is prone to develop breast cancer. Early diagnosis of the disease has an effective role in its treatment. One of the screening methods is Breast Self-Examination (BSE). If this simple method is taught to women, they can diagnose malignant tumors in their breasts in 90 percent of cases and receive due treatment. This study was done to investigate the effects of various educational methods on knowledge, attitude, and practice of women regarding BSE and compare these effects. Materials and Methods: In this quasi-experimental study 90 ladies over 40 years referring to Tehran Shahid Kalantari clinic were divided into three equal groups. One group (30 women) was taken as the control group and the other two as the cases. The following educational methods were applied to the two case groups respectively: A group discussion method, B. eclectic method (i.e. films, lectures, face-to-face-instruction, etc.). Data collection tools were a questionnaire consisting of demographic queries, KAP (knowledge, attitude, and practice) questions and a check-list for visible BSE performing on the part of the cases. The obtained data was analysed by means of the statistical software of SPSS, using parametrical statistical tests (i.e. one-way variance analysis, paired-t) and non-parametrical tests (W., C., and 2) and P≤0.05 was taken as the significant level. Results: This research indicated that education by means of both methods raises the level of knowledge, attitude and practice in ladies regarding BSE (P<0.0001). Besides analysis of variances showed that KAP level had a significant difference compared with that of the control group (P<0.0001) .Correlation test showed no significant difference between demographic characteristics on one side and level of KAP on the other. Conclusion: Considering the findings about the effect of instruction on KAP of women with respect to BSE, using any of available facilities such as individual or group education as well as audio- visual methods in health care centers would be advantageous. خودآزمايی پستان، آموزش بهداشت، غربالگری، آگاهی، نگرش، عملکرد BSE (Breast Self Examination), Health education, Screening, Knowledge, Attitude, Practice 38 48 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-299&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Sadeghnezhad فاطمه صادق نژاد 870031947532846001868 No Sh. Niknami شمس الدين نيکنامی niknami6@yahoo.com 870031947532846001869 Yes تهران- تقاطع چمران و جلال‌آل‌احمد- دانشگاه تربيت مدرس- دانشکده علوم پزشکی- گروه آموزش بهداشت- کدپستی 1411713116تلفن: 88011001-021 داخلی 3549 نمابر: 88013030- M. Ghaffari محتشم غفاری 870031947532846001870 No

fa مقايسه سرولوژی بروسلوزيس پس از درمان با داکسی‌سيکلين + ريفامپين عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: بروسلوزيس در کشور ما علاوه بر آن که شيوع چشمگيری دارد، به عنوان يک بيماری اندميک نيز محسوب می‌شود. هر ساله حدود پانصد هزار مورد بروسلوز انسانی که عمدتاً ناشی از بروسلا ملی تنسيس (Brucella Melitensis) می‌باشند، در دنيا تخمين زده می‌شود. جهت درمان انواع بروسلوزيس‌ها، رژيم‌های درمانی متفاوتی پيشنهاد شده است. مطالعه حاضر با هدف مقايسه افت سرولوژی در بروسلوزيس در طول يک سال پس از درمان با دو رژيم استرپتومايسين + داکسی‌سيکلين و ريفامپين + داکسی‌سيکلين انجام شد. روش تحقيق: اين مطالعه تجربی بر روی 100 بيمار که بروسلوز در آنها با علائم بالينی و آزمايش 80/1≤ رايت و 80/1≤2ME تشخيص داده شده بود، انجام شد. اين افراد به طور تصادفی يکی در ميان تحت درمان با يکی از دو رژيم استرپتومايسين+ داکسی‌سيکلين (50 نفر) و ريفامپين + داکسی‌سيکلين (50 نفر) قرار گرفتند. بلافاصله ، سه ماه، شش ماه و يک سال پس از کامل شدن درمان، آزمايش رايت و 2ME انجام شد و نتايج حاصل در دو گروه با استفاده از آمار توصيفی و استنباطی (آزمون Chi-Square) با هم مقايسه شدند. سطح معنی‌داری 05/0P در نظر گرفته شد. يافته‌ها: سن بيماران مورد پژوهش در محدوده 13 تا 78 سال قرار داشت و 46% آنان 39 تا 48 ساله بودند. نتايج آزمايشات قبل از درمان در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت ولی بلافاصله پس از درمان تفاوت معنی‌داری در دو گروه مشاهده شد (آزمايش رايت 05/0P= و 2ME 005/0P=) و مشخص شد که در گروه اول آزمايشات سريعتر منفی شده بودند. آزمايش رايت سه ماه پس از درمان نيز تفاوت معنی‌داری را در دو گروه نشان داد (05/0(P= و شش ماه و يک سال پس از درمان تفاوت معنی‌داری در دو گروه وجود نداشت. نتيجه‌گيری: با توجه به کاهش سريعتر تيترها در گروه اول بلافاصله و سه ماه پس از درمان، می‌توان نتيجه گرفت که رژيم حاوی استرپتومايسين علاوه بر کاهش علائم و بهبودی سريعتر بيماران در کاهش سريعتر سرولوژی نيز مؤثر می‌باشد. Background and Aim: Brucellosis has widespread prevalence and is one of the endemic diseases in our country, Iran. It is estimated that every year almost 500000 cases of Brucellosis - mostly Brucella Melitensis-occur in the world. Any type of brucellosis demands a specific treatment. Thus, this study was conducted to compare reduction of Brucellosis anti-antibody level in the serum one year after treatment with two regimens, i.e. Streptomycin + Doxycyclin and Rifampin + Doxycyclin. Materials and Methods: This experimental study was performed on 100 patients with Brucellosis based on the clinical findings wright ≥ 1/80 and 2ME ≥ 1/80. The cases were randomly divided into two groups one received Streptomycin + Doxycyclin (50 cases), and the other group was treated by Rifampin + Doxycyclin (50 cases). Then 3, 6 and 12 months after treatment Wright and 2ME tests were performed and their results compared by means of statistics using Chi-Square test. Results: The findings of the study showed that age of the cases ranged between 13 and 78 years and 46% of them were 39-48 years old. Results of the tests revealed no significant differences before treatment ,but immediately after treatment significant differences were observed in the two groups (Wright: P=0.05, 2ME: P=0.005) as in the first group tests tended to be negative more rapidly than in the second group. Wright’s test after 3 months showed significant differences in the two groups (P= 0.05) but there were no significant differences at 6 and 12 months following treatment. Conclusion: Regarding the rapidity of negative titers of tests in the first group immediately and 3 months after treatment, it could be inferred that Streptomycin regimen leads to a more effective treatment with rapid recovery which is also accompanied by reduction in the disease anti–antibody level in the serum. بروسلوز، سرولوژی، استرپتومايسين، ريفامپين، داکسی‌سيکلين BrucellaBrucellosis, Serum, Streptomycin,Rifampin, Doxycycline 49 55 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-300&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Ebrahimzadeh آزاده ابراهيم زاده 870031947532846001871 Yes آدرس: بيرجند- خيابان غفاری- بيمارستان ولی‌عصر (عج)- بخش عفونی F. Madarshahian فرح مادرشاهيان 870031947532846001872 No

fa مقايسه سطح پراکسيداسيون ليپيدها در بيماران ديابت نوع دو کنترل شده و کنترل نشده عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: در بيماران مبتلا به ديابت، افزايش صدمات اکسيداتيو و اختلالات ناشی از راديکال‌های آزاد گزارش شده است. اختلالات ناشی از راديکال‌های آزاد در ليپيدهای غشايی با افزايش مالون دی آلدئيد (MDA) که فراورده نهايی پراکسيداسيون اسيدهای چرب می‌باشد، همراه است. مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير کنترل ديابت بر پراکسيداسيون ليپيدها در افراد مبتلا به ديابت نوع دو انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه مورد- شاهدی 127 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو بر اساس ميزان هموگلوبين گليکوزيله در دو گروه کنترل شده (شاهد، 64 نفر) (8% ≤HbA1C≤6%) وکنترل نشده (مورد، 63 نفر) (<HbA1C 8%) قرار گرفتند. ميزان MDA و شاخصهای بيوشيميايی سرم شامل قند خون ناشتا، کلسترول، تری گليسريد، LDL-C و HDL-C به همراه متغيرهای سن، طول مدت ابتلا به ديابت، استعمال سيگار، شاخص نمايه توده بدنی در دو گروه تعيين شد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای آماری t مستقل و Chi-Square در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: ميزان MDA (نانومول در ميلی‌ليتر) در گروه مورد نسبت به شاهد (01/1± 63/1، 88/0± 01/2) به صورت معنی‌داری بالاتر بود (025/0=P). قند خون ناشتا بر حسب ميليگرم در دسی‌ليتر (0/33± 9/159، 6/61± 6/208) (001/0=P) و تری‌گليسريد سرم (ميليگرم در دسی‌ليتر) نيز درگروه مورد به طور معنی‌داری بيشتر از گروه شاهد بود (4/95±2/182، 8/131±9/223) (043/0=P). ميانگين سن در گروه شاهد به طور معنی‌داری بيشتر از گروه مورد بود (59/8±38/54، 25/9±73/57) (036/0=P). نتيجه‌گيری: نتايج حاصل، افزايش پراکسيداسيون ليپيدها را در بيماران ديابتی کنترل‌نشده نشان می‌دهد؛ بنابراين کنترل ديابت به عنوان يک اقدام پيشگيری‌کننده در جهت کاهش پراکسيداسيون ليپيدها و عوارض ديابت در بيماران ديابت نوع دو می‌تواند مؤثر باشد. Background and Aim: Increased oxidative damage due to overproduction of free radicals in diabetic patients has already been reported. Complications in lipid membrane, as a consequence of free radicals’ activities, have proved to be associated with an increase in serum malondialdehyde (MDA) a lipid peroxidation end-product marker. Therefore, this study was performed to assess the effect of controlling diabetes on lipid peroxidation in type II diabetic patients. Materials and Methods: This case-control study was conducted on 127 type II diabetic patients who were divided into two groups with respect to their serum HbA1C Level. Sixty four patients in the controlled group (6%≤HbA1C≤8%) and 63 cases in the uncontrolled group (8%< HbA1C) were studied. Serum biochemical parameters such as fasting blood sugar, triglyceride, cholesterol, HDL-C, LDL-C and variables such as age, duration of diabetes, cigarette smoking, body mass index (BMI), were determined in the two groups. The obtained data was statistically analysed by means of SPSS, independent t, and Chi-Square at the significant level P≤0.05. Results: Serum MDA level in the uncontrolled diabetic patients was significantly higher (P=0.025) compared to the controlled ones (2.01±0.88 and 1.63±1.01 nmol/mL, respectively). The levels of fasting blood sugar (208.6±61.6, 159.9±33.0 mg/dL) and triglyceride (223.9±131.8, 182.2±95.4 mg/dL) were significantly higher (P=0.001 and P=0.43, respectively). In the uncontrolled group, mean age of patients in the controlled group was significantly higher (P=0.036) than that of the uncontrolled group (57.73±9.25 and 54.38±8.59, respectively). Conclusion: The results indicate increased lipid peroxidation in the uncontrolled diabetic patients. Thus, controlling diabetes as a prophylactic procedure can reduce complications resulted from this increase in type II diabetic patients. ديابت نوع 2، هموگلوبين گليکوزيله، مالون دی آلدئيد Type II diabetes, HbA1C, Malondialdehyde 56 61 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-301&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Z. Siadat زهرا سيادت siadatz1@mums.ac.ir 870031947532846001873 Yes M. Jalali محمود جلالی 870031947532846001874 No S. Hoseini سعيد حسينی 870031947532846001875 No مشهد- دانشگاه علوم پزشکی مشهد- دانشکده پزشکی- گروه بيوشيمی و تغذيه H. Zeraati حجت زراعتی 870031947532846001876 No MS. Farvid مريم السادات فرويد 870031947532846001877 No SMR. Parizadeh سيد محمد رضا پريزاده 870031947532846001878 No F. Fatehi فريبا فاتحی 870031947532846001879 No M . Chamari مريم چمری 870031947532846001880 No

fa بررسی اپيدميولوژيک صرع و برخی جنبه‌های بالينی آن در بيماران صرعی بستری شده در بيمارستان ولی عصر(عج) بيرجند (1383 تا 1385) عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: صرع پس از سکته مغزی، دومين عامل بيماريهای سيستم عصبی مرکزی است و حدود 5/0 تا 1% مردم دنيا به اين بيماری مبتلا می‌باشند و علت آن تخليه الکتريکی غيرطبيعی در گروهی از نرون‌های مغزی است که باعث بروز تشنج‌های مکرّر می‌شود. از آنجا که اپيدميولوژی اين بيماری با توجه به عوامل مختلفی از قبيل ساختار هرم سنی، نوع و روش تغذيه، تفاوتهای جغرافيايی و غيره متفاوت می‌باشد، بررسی آن در هر منطقه‌ای به منظور تسهيل در تشخيص و درمان آن ضروری به نظر می‌رسد. مطالعه حاضر با هدف ارزيابی اپيدميولوژيکی و برخی جنبه‌های بالينی بيماری صرع در بيماران مبتلا به صرع در شهر بيرجند انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی، 222 بيمار مبتلا به صرع که در فاصله زمانی سالهاي1383 تا 1385 در بيمارستان ولی‌عصر (عج) بيرجند بستری شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. داده‌ها پس از جمع‌آوری و ثبت در پرسشنامه، با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون Chi-Square در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته ها: در اين پژوهش از 222 بيمار مورد مطالعه 5/59% مذکر و 5/40% مؤنث بودند. از نظر شيوع سنی، بيشترين فراوانی نسبی مربوط به بيماران 10-19 ساله (9/36%)، و پس از آن 20-29 ساله (9/23%) و کمترين فراوانی مربوط به افراد بين 50-59 سال (7/2%) بود. از نظر سن شروع بيماری، بيشترين فراوانی (7/38%) مربوط به افراد بين 0-9 سال و پس از آن بين 10-19 سال (4/37%) و کمترين ميزان مربوط به سنين 50-59 سال (4/1%) بود. از نظر نوع تشنج، 4/51% بيماران تشنج ژنراليزه و 6/48% تشنج فوکال داشتند. از نظر دست غالب، 5/77% راست دست و 5/22% چپ دست بودند. در اين مطالعه بين نوع تشنج و سنّ شروع بيماری، جنس، دست غالب و سابقه فاميلی ارتباط معنی‌داری وجود نداشت. نتيجه‌گيری: بر اساس نتايج اين تحقيق با توجه به بالا بودن موارد بيماری در سنين فعال جامعه و تأثيرات نامطلوب آن بر زندگی افراد، برای شناسايی بهتر و بررسی دقيق‌تر بيماری صرع در اين منطقه، مطالعه‌ای گسترده‌تر با تعداد موارد بيشتر و در فاصله زمانی طولانی‌تر پيشنهاد می‌گردد. Background and Aim: Epilepsy is the second leading cause of CNS morbidity after CVA. Its cause is abnormal synchronous discharge of a group of CNS neurons that cause recurrent seizure. Approximately half to one percent of the world population are affected. Epidemiology of the disease is affected by different factors such as: age pyramid, diet, geographical variations, etc. Hence, studying of the disease is essential and can help to diagnose and treat the patients. This investigation was designed to assess the epidemiology and clinical aspects of epilepsy in Birjand city between 2004 and 2006. Materials and Methods: This analytical and descriptive survey was done on 222 epileptic patients hospitalized in Vali-e-Asr hospital between 2004 and 2006. Data was gathered by means of a questionnaire which was then analyzed by using chi-square, T-test and ANOVA applying SPSS software and P<0.05 was taken as the significant level. Results: Our findings showed that epilepsy is more prevalent in males (59.5%) than females (40.5 %).The relative frequency of age in epileptic patients was in the order of 10-19 years (36.9%) 20-29 years 23.9 %, and 50-59 year old group (2.7%). The onset of the disease was in the order of 0-9 years (38.7%), 10-19 years (37.4%), and 50-59 year old group (1.4%). With respect to type of epilepsy, generalized and focal seizure accounted for 51.4% and 48.6% of the cases, respectively. The dominant hand was the right hand (77.5%) and the remainders were left–handed. No significant statistical relationships were found between kind of seizure-in one hand-and epilepsy type, age of onset, sex, hand dominancy, familial history and Todd’s palsy on the other. Conclusion: According to the findings of this study, high frequencies of the disease, which had unfavorable effects on their lives, belonged to active age-group of the population. Thus, a larger study with more population and for a longer period of time is recommended for a better and more accurate survey of epilepsy in the region. صرع، اپيدميولوژی، فوکال، ژنراليزه، بيرجند Epilepsy, Epidemiology, Focalseizure, Generalized seizure, Birjand 62 68 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-302&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa HR. Riyasi حميد رضا رياسی 870031947532846001881 No MM. Hassan Zadeh Taheri محمد مهدی حسن زاده طاهری 870031947532846001882 No GhR. Sharif Zadeh غلامرضا شريف زاده MMHTahery35@yahoo.com 870031947532846001883 Yes بيرجند- خيابان غفاری- دانشگاه علوم پزشکی بيرجند- دانشکده پزشکی- گروه آموزشی علوم تشريحی F. Hosein Zadeh Chahkandook فاطمه حسين زاده چهکندی 870031947532846001884 No

fa بررسی ارتباط بين صدا و افت شنوايی در کارگران کارخانجات نساجی تابان يزد عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: افت شنوايی ناشی از صدا، يکی از شايعترين بيماريهای شغلی در دنيا محسوب می‌شود؛ به طوری که امروزه جزو ده بيماری عمده مربوط به کار معرفی شده است. طبق برآورد سازمان جهانی بهداشت، سر و صدا در سراسر دنيا روزانه چهار ميليون دلار خسارت وارد می‌کند. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين صدا و افت شنوايی در کارگران کارخانجات نساجی تابان يزد انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی از نوع مقطعی، وضعيت شنوايی 100 نفر از کارکنان بخشهای ريسندگی، بافندگی، مکانيکی کارخانه نساجی تابان يزد، از نظر ميزان کاهش شنوايی گوش چپ و راست در فرکانس‌های 250- 500- 1000- 2000- 4000 و 8000 هرتز با استفاده از دستگاه اديومتری مورد بررسی قرار گرفت؛ همچنين متوسط شدّت صدا در شبکه A با استفاده از دستگاه صداسنج در پست‌های کاری کارگرانی که مورد سنجش اديومتری قرار گرفته بودند نيز اندازه گيری شد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای ANOVA و Less Significant Difference (LSD) در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين سن و سابقه کار جامعه مورد بررسی به ترتيب 43/1098/38 و 1/683/13 سال بود. نتايج نشان داد که با فرض ثابت بودن سابقه کار به ازای يک واحد افزايش در شدّت صدا، کاهش شنوايی ناشی از صدا (NIHL) به طور متوسط 18/0 و با فرض ثابت بودن صدا به ازای يک واحد افزايش در سابقه کار، NIHL به طور متوسط 37/0 افزايش پيدا می‌کند. آزمون ANOVA در سطح اطمينان 95% نشان داد که ميزان افزايش NIHL در گروههای شغلی مختلف متفاوت است (05/0P<). نتيجه‌گيری: در اين مطالعه، کاهش شنوايی با درجات مختلف و در همه فرکانس‌ها در کارگران کارخانه نساجی ايجاد شده بود؛ در حالی که افت شنوايی در محيطهای شغلی از فرکانس 4000 هرتز شروع می‌شود و بر اساس آناليز رگرسيون تأثير سابقه کار در کاهش شنوايی بيشتر از تأثير صدا می‌باشد. Background and Aim: Noise induced hearing loss is one of the most common occupational diseases in the world. It is thus introduced as one of the ten principle work-related diseases. According to the estimation of WHO, noise approximately causes a daily loss of 4 million US dollars throughout the world. Materials and Methods: This cross-sectional and analytical study was carried out on 100 workers of Taban textile factory in Yazd to assess hearing loss in the left and right ear of the staff at weaving, spinning and mechanical sections. This was done at 250, 500, 1000, 2000, 4000, and 8000 Hz frequency by means of audiometer. Besides, mean noise intensity in the auditory system of the workers (who had already been examined) was measured during their own shifts. The obtained data was statistically analysed by means of SPSS software and ANOVA and LSD (less significant difference) was calculated. P≤0.05 was taken as the significant level. Results: Mean age and work history were 38.9810-43 and 13.836.1 respectively. Findings indicated that noise induced hearing loss (NIHL) would be 0.18, if sound intensity increased one degree and work history were stable. But if sound intensity were stable, NIHL would be 0.37 when work history increased one degree. ANOVA statistical test (at the confidence level 95%) showed that the increase in NIHL is different in various occupational groups. Conclusions: Hearing loss was observed at different levels and at all frequencies in textile factory workers. However, hearing loss in the work begins at 4000 Hz and according to regression analysis the effect of work history on NIHL is more than the effect of sound. کاهش شنوايی، سر و صدا، کارخانجات نساجی Hearing loss, Noise- induced, Occupational noise, Work history 69 74 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-303&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Gh.H. Halvani غلامحسن حلوانی halvanig@yahoo.com 870031947532846001885 Yes يزد- بلوار دانشجو- دانشگاه علوم پزشکی شهيد صدوقی يزد- دانشکده بهداشت- گروه بهداشت حرفه‌ای M. Zare محسن زارع 870031947532846001886 No A. Barkhordari ابوالفضل برخورداری 870031947532846001887 No

fa بررسی جمعيت‌شناختی نئوپلاسم‌های دستگاه ژنيتال داخلی زنان در بيماران مراجعه‌کننده به مراکز آسيب‌شناسی شهر بيرجند (خراسان جنوبی) از سال 1375 تا 1385 عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: يکی از اولين گامهای شناخت نئوپلاسم‌ها بررسی اپيدميولوژيک آن است. آگاهی از وضعيت اپيدميولوژيک انواع نئوپلاسم‌ها می‌تواند ما را در برنامه‌ريزی در مورد آموزش، تحقيق و درمان بر اساس نيازهای منطقه ياری کند. مطالعه حاضر با هدف بررسی اپيدميولوژيک نئوپلاسم‌های ژنيتال داخلی زنان در بيرجند انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی، 2979 پرونده بيوپسی مربوط به ژنيتال داخلی زنان مراجعه‌کننده به مراکز آسيب‌شناسی شهر بيرجند از سال 1375 تا 1385 مورد بررسی قرار گرفت؛ پرونده‌هايی که گزارش پاتولوژی آنها نئوپلاسم‌های خوش‌خيم و بدخيم، ضايعات پره‌نئوپلازيک و کيست‌های فيزيولوژيک تخمدان بودند، از بين تمام پرونده‌های بيوپسی استخراج شدند؛ سپس فرم بازنگری که شامل اطلاعات فردی، محل برداشت نمونه، تاريخ برداشت نمونه، تشخيص آسيب‌شناسی، تشخيص اوليه و نوع رفتار ضايعه بود، تکميل گرديد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای آماری Chi-Square و t در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: بيشترين موارد آسيب‌شناسی مربوط به رده سنی 40-59 سال (47%) و ساکن شهر (9/79%) بود. فراوانی نئوپلاسم‌های بدخيم در روستا دو برابر شهر و ضايعات پره‌نئوپلازيک سه برابر شهر بود. بيشترين بدخيمی ژنيتال داخلی زنان مربوط به سرويکس بود. در رحم بيشترين فراوانی نئوپلاسم‌های خوش‌خيم مربوط به ليوميوم، بيشترين فراوانی ضايعات پره‌نئوپلازيک، مول کامل و بيشترين فراوانی نئوپلاسم‌های بدخيم، آدنوکارسينوم بود. در سرويکس بيشتری فراوانی تومورهای خوش‌خيم، پوليپ آندوسرويکال و بيشترين فراوانی تومورهای بدخيم، Squamous Cell Carcinoma (SCC) بود. 1/73% از آسيب‌شناسی‌ بيماريهای تخمدان، کيست‌های فيزيولوژيک بودند که 7/50% آنها مربوط به کيست لوتئال بود؛ همچنين تراتوم بالغ با 7/30% بيشترين موارد نئوپلاسم‌های خوش‌خيم و کارسينوم‌های اپی‌تليال با 5/53%، بيشترين فراوانی تومورهای بدخيم را به خود اختصاص داده بودند. فراوانی ضايعات بدخيم در طی 10 سال بتدريج افزايش داشت (3/2% در سال 75 و 21% در سال 84). نتيجه‌گيری: با توجه به فراوانی بدخيمی‌های سرويکس، بررسی عوامل خطر مثل سن ازدواج، تعداد زايمانها، سطح اجتماعی- اقتصادی و عفونتها ضروری می‌باشد. همچنين برنامه‌ريزی جهت انجام صحيح و دقيق غربالگری سرطان سرويکس بخصوص در زنان روستايی از اهميت بسزايی برخوردار است. Background and Aim: One of the first steps in diagnosing neoplasms is their epidemiological study. Being aware of the epidemiological condition of different kinds of neoplasms can help us a lot in educational planning and research and cure the disorder as necessitated in a certain area. The present study was done to epidemiologically investigate the neoplasms in woman’s internal genital system in Birjand between 1996 and 2006. Materials and Methods: This analytical and descriptive study was done on 2979 biopsy dossiers of the internal genital system of women who had referred to Birjand pathology labs between 1996 and 2006. The dossiers whose pathological reports were benign and malignant neoplasms, preneoplasic damages, and ovary physiologic cyst were selected from the biopsy dossiers. Then a check-list, which demanded demography information, sampling place and time, pathological diagnosis, primary diagnosis, and the damaging process, was filled out. Finally, the obtained data was analysed by means of SPSS software using Chi-Square and t-test at the significant level of P≤0.05. Results: Most Pathologic cases were found in patients aged between 40 and 59 years (47%). Most of the patients (79.9%) who were studied were urbanites. The number of the cases of the malignant neoplasma in rural areas was twice that of urban areas, and the number of the cases of preneoplasic damages in villages was three-fold. The most malignancy rate of women’s internal genital was that of the cervix. In uterus, most cases of benign neoplasms were leiomyoma, and most cases of preneoplasic damages were complete moles and the majority of the cases of malignant neoplasms included adenocarcinoma. But the most cases of benign preneoplasic tumors were endocervical polyps. The most number of malignant tumors were Squamous Cell carcinoma (SCC). Out of ovary pathogenecity, 73.1% were physiologic cysts from which 50.7% were luteal ones. In addition, adult teratoma, as the most percentage of benign neoplasms, amounted to 30.7% and epithelial carcinoma, as the most percentage of malignant tumor, reached 53.5%. Thus, it was found that the frequency of malignant cases gradually increased during this period of 10 years (from 2.3% in 1996 to 21% in 2006). Conclusion: Regarding the high frequency of cervical malignancies, studying risk factors such as marital age, number of pregnancies, socioeconomical status, and infections are very necessary. Moreover, planning to do right and accurate screening of women especially in rural areas is of critical importance. متاپلازی، ديسپلازی، نئوپلاسم، خوش‌خيم، بدخيم، اپيدميولوژی، دستگاه ژنيتال Metaplasia, Dysplasia, Neoplasm, Benign, Malignant, Epidemiology, Genitalia 75 83 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-304&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Haghighi فاطمه حقيقی haghighifa@yahoo.com 870031947532846001888 Yes بيرجند- خيابان طالقانی- بيمارستان امام رضا (ع)- بخش آسيب‌شناسی S.A. Saadatjoo سيد عليرضا سعادتجو 870031947532846001889 No F. Fanoodi فرناز فنودی 870031947532846001890 No M. Taherian مليحه طاهريان 870031947532846001891 No

fa بررسی وضعيت مراقبت از پا بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه کننده به مرکز تحقيقات ديابت کرمانشاه (1385) عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: عارضه پای‌ديابتی و قطع آن از اصلی‌ترين علل معلوليت به لحاظ جسمانی و عاطفی برای مبتلايان به ديابت است. از آنجا که در اين عارضه سهم عمده درمان به خود بيماران واگذار شده است و عملاً امکان‌پذير نيست که در تمام ساعات شبانه‌روز تحت نظر پزشک، پرستار و کادر بهداشتی، درمانی باشند، بنابراين راهکار اساسی مراقبت از پا می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف ارزيابی وضعيت مراقبت از پا بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، تعداد 108 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه‌کننده به مرکز تحقيقات ديابت کرمانشاه به صورت تصادفی انتخاب شدند. روش گردآوری اطلاعات، پرسشنامه‌ای مشتمل بر 59 سؤال در پنج قسمت اطلاعات فردی، آگاهی، ابعاد مدل اعتقاد بهداشتی (حساسيت، شدّت، منافع و موانع درک‌شده و نيز راهنمای عمل) مراقبت از پا در منزل (به صورت خودگزارش‌دهی) و فرم بازنگری (Check List) بود. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آمار توصيفی و ضريب همبستگی پيرسون در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: 3/33% افراد مورد بررسی تنها موفق به کسب 40% نمرات آگاهی شدند و 8/14% آنان نتواسته بودند حداقل 30% نمرات آگاهی را به دست آورند. حساسيت درک‌شده در بيماران پايين بود؛ به طوری که 4/32% بيماران خود را در مقابل عارضه پای‌ديابتی در معرض خطر نمی‌دانستند و تنها 8/2% آنان از منافع مراقبت از پا به طور کامل آگاه بودند. بين ميانگين نمره کسب شده منافع و شدت درک شده با ميزان مراقبت از پا ارتباط معنی‌داری وجود داشت (05/0P<)؛ به طوری که تنها 8/2% بيماران هر روز مراقبتهای لازم را در خصوص پا در منزل انجام می‌دادند. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه وضعيت آگاهی و نگرش (ابعاد مدل اعتقاد بهداشتی) در حدّ متوسط و وضعيت عملکرد بيماران در زمينه مراقبت از پا پايين تر از حدّ متوسط بود. به نظر می‌رسد استفاده از روشهای مبتنی بر تئوری و مدل نظير مدل اعتقاد بهداشتی، تئوری Self-Efficacy و ... می‌تواند در اين خصوص مؤثر باشد. Background and Aim: Diabetic foot complication and its amputation is one of the most physical and emotional disabilities in diabetic patients. Since much of the care of the patients is on their own part and it is not possible for them to be under the medical attention of physicians, nurses and health workers, the best way is to care for their feet at home. The aim of this study was to survey the care of the feet based on Health Belief Model in type II diabetics referring to Kermanshah diabetes research center. Materials and Methods: In this cross-sectional study 108 type II diabetic patients referring to Kermanshah diabetes center were selected randomly. Data collecting was done by means of a questionnaire having 59 questions and covering, 5 sections including: demography, knowledge, health belief model (perceived susceptibility, severity, benefits, barriers, and cues of action) foot care at home, and the checklist. Results: The findings showed that 33.3% of the subjects got only 40% of knowledge scores and 14.8% had not acquired at least 30% of the scores. The patients' perceived susceptibility was low, so that 32.4% of them were not aware of the risk of diabetic foot and only 2.8% of them knew foot-care benefits completely. The findings showed that there was a significant relationship between the mean score of perceived benefits scores and the level of perceived susceptibility with the level of foot care (P< 0.05) because only 2.8% of the patients took everyday necessary care of their feet at home. Conclusion: According to this study knowledge and attitude of the subjects (i.e. two aspects of Health Belief Model) were at an average level but their behavior regarding foot care was lower than average. It seems that the use of theoretical based models such as Health Belief Model and self-efficacy theory can be effective on promoting foot care level. پای ديابتی، مدل اعتقاد بهداشتی، مراقبت از پا Diabetic foot, Health Belief Model, Foot care 84 90 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-305&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Gh. Sharifirad غلامرضا شريفی راد 870031947532846001892 No S. Mohebbi سيامک محبی mohebisiamak@yahoo.com 870031947532846001893 Yes خراسان رضوی- گناباد- دانشکده علوم پزشکی گناباد- معاونت آموزشی M. Matlabi محمد مطلبی 870031947532846001894 No

fa خودکارآمدی درک شده رفتارهای خود مراقبتی در بيماران مبتلا به ديابت مراجعه کننده به مرکز تحقيقات ديابت يزد عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: در حال حاضر ديابت يکی از مشکلات بهداشتی جهانی است؛ ويژگی اين اختلال پزشکی هيپرگليسمی، اختلال در متابوليسم کربوهيدرات‌ها، چربيها و پروتئين‌ها به همراه نقص کامل و يا نسبی ترشح انسولين در بدن می‌باشد. تخمين زده می‌شود که تعداد مبتلايان به بيماری در سطح جهان در سال 2025 به 300 ميليون نفر بالغ شود. خودکار آمدی، به عنوان يک مفهوم از مفاهيم تئوری يادگيری اجتماعی و يک سازه مهم الگوی اعتقاد بهداشتی، بويژه زمانی که الگو برای پيشگويی تغييرات سبک زندگی در بيماريهای مزمن مورد استفاده قرار می‌گيرد، در نظر گرفته شده است. مطالعه حاضر با هدف يافتن وضعيت اين سازه در بيماران ديابتی شهر يزد و نيز عوامل مرتبط با آن و چگونگی ارتباط آن با وضعبت خود مراقبتی در اين بيماران، طراحی و اجرا شد. روش تحقيق: اين مطالعه مقطعی، بر روی 120 بيمار ديابتی مراجعه‌کننده به مرکز تحقيقات ديابت يزد که به صورت آسان وارد تحقيق شدند، انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، پرسشنامه‌ای بود بود که پايايی و روايی آن مورد سنجش و تأييد قرار گرفته بود و سازه خودکارآمدی درک شده و رفتارهای خود مراقبتی بيماران ديابتی را ارزيابی می‌نمود و به روش مصاحبه با بيماران تکميل گرديد؛ همچنين متغيرهای فردی سن، جنس، سطح سواد، شغل، مدت زمان ابتلا به ديابت و نوع ديابت نيز مورد سؤال قرارگرفت. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افرار آماری SPSS و آزمونهای ضريب همبستگی پيرسون و اسپيرمن، تی، آناليز واريانس و آناليز رگرسيون خطی در سطح معنی‌داری 05/0 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: آزمودنيها به طور متوسط 9/59% نمره قابل اکتساب خودکارآمدی درک شده را به دست آوردند. در ميان رفتارهای مختلف، خودمراقبتی ديابت، اعتقاد آزمودنيها به توانايی حفظ ميزان قند خون در زمان تنش و درمان صحيح پايين افتادن قند خون در کمترين ميزان بود؛ در حالی که در مورد مصرف صحيح قرص و تزريق انسولين طبق دستور، معتقد به بالاترين توانايی در خود بودند. مردان به طور معنی‌داری از خودکارآمدی بالاتری نسبت به زنان برخوردار بودند؛ با افزايش سطح سواد، خودکارآمدی درک‌شده نيز افزايش می‌يافت. کارمندان زن به طور معنی‌داری از خودکارآمدی بالاتری نسبت به زنان خانه‌دار برخوردار بودند. خودکارآمدی دارای همبستگی مثبت و معنی‌داری با رفتارهای خودمراقبتی بود و به تنهايی 38% از واريانس اين متغير را پيشگويی می‌کرد. نتيجه‌گيری: اعتقاد آزمودنيها به کارآمدی خود برای انجام رفتارهای خودمراقبتی، در حدّ متوسط مشاهده گرديد. خودکارآمدی به عنوان مهمترين تعيين‌کننده رفتارهای خودمراقبتی در اشخاص ديابتی از اهميت زيادی برخوردار است؛ بنابراين ضرورت تقويت آن به خصوص در زنان که در اين مقوله ضعيف‌ترهستند، احساس می‌شود. Background and Aim: Diabetes mellitus is a major health problem throughout the world. This biochemical disorder is characterized by hyperglycemia, impaired metabolism of carbohydrates, fats, and proteins and accompanied by absolute or relative insulin deficiency of the body. It is estimated that by 2025 about 300 million will have got diabetes in the world. Self-efficacy is proposed as a concept of social learning theory and a construct of health belief model, particularly when the model is used for predicting simple life-style changes in chronic diseases. This study was designed and carried out to determine the status of this construct and its related factors in addition to its correlation with self-care behaviors among diabetic patients. Materials and Methods: This cross-sectional study was carried out on 120 patients referring to Yazd diabetes research center. A questionnaire whose validity and reliability had been assessed and approved was used to record perceived self-efficacy and self-care behavior constructs through interviewing each subject in private. Besides, the subjects' demographic variables such as age, sex, education level, job, period of having diabetes, and type of diabetes were inquired. Results: The subjects scored 59.9% of self-efficacy. Among self-care behaviors, keeping blood glucose at normal range when under stress and managing hyper/hypoglycemia well, received the lowest perceived self- efficacy score , but performing the prescribed number of daily insulin injections or taking drugs in due course received the highest score. Men had a higher level of self-efficacy, while it was also positively correlated with education level. Level of self-efficacy was also higher in female employees in comparison with housewives. Self-efficacy was positively correlated with self-care behaviors and its respective variance was 38% Conclusion: Respondents gave average self-efficacy ratings on their ability to manage all aspects of their disease. Self-efficacy, as the most important diabetes-related self-care, got a high level of importance. Therefore, self-efficacy must be reinforced in these patients especially in women who seem to be weaker in this domain. خودکار آمدی درک شده، خود مراقبتی، ديابت Perceived Self-efficacy, Self-care behaviors, Diabetes 91 99 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-306&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Morowatisharifabad محمدعلی مروتی شريف‌آباد morowaty@yahoo.com 870031947532846001895 Yes يزد- بلوار دانشجو- دانشکده بهداشت تلفن: 6240691-0351 نمابر: 6238555-0351 N. Rouhani Tonekaboni نوشين روحانی تنکابنی 870031947532846001896 No

fa قوميت و شکل صورت پسران 17 تا 20 ساله شهرستان گرگان عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: سفالومتری از شاخه‌های علم آنتروپومتری است. با توجه به اهميت شاخص‌های آنتروپومتريک و کاربرد آن در جراحی پلاستيک، پزشکی قانونی، آناتومی و ارتودنسی، اين مطالعه به منظور تعيين انواع شکل صورت پسران جوان در گروههای قومی شهرستان گرگان انجام شد. روش تحقيق: اين مطالعه توصيفی- تحليلی به صورت مقطعی روی 398 نفر پسر 17-20 ساله در دو گروه قومی فارس بومی و ترکمن که از نظر بالينی سالم بودند، به روش سفالومتری انجام شد. در اين بررسی طول و عرض صورت توسط سفالومتر مدّرج ميليمتر مارتين سالر، با دقت 5/0 ميليمتر و خط‌کش T اندازه‌گيری شد و به کمک اين ابعاد، شاخص پروسوپيک به دست آمد و بر اساس اين شاخص شکل صورت به پنج گروه بين‌المللی طبقه‌بندی شد؛ سپس فراوانی و درصد طبقات شکل صورت در دو گروه قومی مورد مقايسه قرار گرفت. در بررسی رابطه شاخصهای ريخت‌شناسی با گروه قومی از آزمون کای اسکوئر و به منظور مقايسه ميانگين اندازه‌های آنتروپومتريک از آزمون تی در سطح اطمينان 95% (05/0=) استفاده گرديد. يافته‌ها: شکل غالب صورت در گروه قومی فارس بومی از نوع مزو‌پروسوپيک (44%) و در گروه ترکمن نيز از نوع مزو‌پروسوپيک (4/38%) بود. نوع نادر شکل صورت در بالغين مذکر فارس بومی، هايپرلپتوپروسوپيک و هايپر اوری پروسوپيک (4%) و در گروه قومی ترکمن هايپر اوری پروسوپيک (6/8%) بود. ميانگين شاخص پروسوپيک در دو گروه قومی ذکر شده تفاوت آماری معنی‌داری نداشت. نتيجه‌گيری: اين مطالعه علاوه بر مشخص‌کردن انواع (تيپ‌های) صورت در اين منطقه، نشان‌ داد تنوع شکل صورت در گروههای قومی، به علت عامل ژنتيکی و وراثت، می‌تواند متنوع باشد. Background and Aim: Cephalometery is a branch of anthropometry science. This research was conducted in view of the importance of anthropometric indices in forensic medicine, plastic surgery, anatomy and orthodoncy with regard to face shapes of young males in the ethnic groups of Gorgan. Materials and Methods: This descriptive and cross-sectional study was done on the face shapes in Fars and Turkman ethnic groups of 398 normal 17-20 year old males using cephalometric measures. The length and width of faces were determined by using classic cephalometery technique Martin Saler Cephalometer having the accuracy of 0.5 mm and T ruler and the shape of faces were classified according to 5 international types. Then, mean and percent of face shapes in the ethnic groups of Fars and Turkman males were compared. To determine morphological indices in the ethnic groups chi-square test was used and for comparison of the means of the anthropometric findings Student’s t (=0.05) was applied. Results: The dominant type of face shape in the native Fars and Turkman males was mesoprosopic 44 % and 38.4%, respectively. The rare type of face shape in native Fars and Turkman males was hyperleptoprosopic 4% and 8.6 %, respectively. Mean of prosopic index in the two ethnic groups was not significant. Conclusion: This study, in addition to determining face shapes in the area, indicated that diversity of face shapes in the ethnic groups is due to genetic factors. آنتروپومتری، سفالومتری، شاخص پروسوپيک، قوميت، مزوپروسوپيک، هايپريوريپروسوپيک Anthropometry, Cephalometry, Prosopic index, Ethnicity, Mesoprosopic, Hypereuryprosopic 100 103 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-307&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Jahanshahi مهرداد جهانشاهی mejahanshahi@yahoo.com 870031947532846001897 Yes گرگان- کيلومتر 4 جاده گرگان- ساری (شصتکلا) دانشگاه علوم پزشکی گلستان- دانشکده پزشکی- بخش علوم تشريحی MJ. Golalipour محمد جعفر گلعلی پور 870031947532846001898 No K. Heidari کامران حيدری 870031947532846001899 No

fa تعيين درگيری غدد لنفاوی زير بغل در بيماران مبتلا به سرطان پستان بر اساس درگيری غده لنفاوی نگهبان عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: بيوپسی گره لنفاوی نگهبان، راهی مفيد برای بررسی‌کردن وضعيت گرهی زيربغلی و تصميم در به کارگيری ديسکسيون زير بغل در بيماران مبتلا به سرطان پستان است. مطالعه حاضر با هدف ارزيابی دقت گره لنفاوی نگهبان در تشخيص صحيح وضعيت غدد لنفاوی زير بغل انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه آينده‌نگر، در ۳۳ بيمار مبتلا به سرطان پستان که در بيمارستانهای مهر و آيت‌الله طالقانی شهر تهران تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، ابتدا گره لنفاوی نگهبان در آنها خارج شد و سپس تحت ديسکسيون زير بغل قرار گرفتند. برای يافتن گره لنفاوی نگهبان از اسکن راديوايزوتوپ و تزريق رنگ آبی در حين عمل استفاده شد؛ سپس نتيجه درگيری هر دو غده توسط متاستاز توسط متخصص آسيب‌شناسی مشخص گرديد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمون Chi-Square در سطح معنی‌داری 05/0P≤ مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين سنّی بيماران مورد بررسی ۴/8۰۳/۵۲ سال بود. در تمام بيماران به کمک اسکن رايدوايزوتوپ و تزريق رنگ آبی گره لنفاوی نگهبان يافت شد. در يافتن متاستاز در غدد لنفاوی زيربغلی، ميزان دقت گره لنفاوی نگهبان ۹۱/۹۰% (محدوده اطمينان ۹۵% از ۸۸/۷۷% تا ۶۰/۹۶%)، حساسيت ۹۲% (محدوده اطمينان ۹۵% از ۰۳/۷۵% تا ۷۸/۹۷%) و ويژگی ۵۰/۸۷% (محدوده اطمينان ۹۵% از ۹۱/۵۲% تا ۷۶/۹۷%) بود. نتيجه‌گيری: ميزان موفقيت برای پيدا کردن گره لنفاوی نگهبان بالا است و می‌توان از بيوپسی گره لنفاوی برای مرحله‌بندی سرطان پستان در مراکز و بيمارستانهايی که امکانات اين روش را دارند، استفاده نمود. Background and Aim: Sentinel lymph node (SLN) biopsy is a useful way of assessing axillary nodal status and obviating the need for axillary lymph node dissection (ALND) in patients with breast cancer. The aim of this study was to assess the accuracy of the SLN biopsy in the correct prediction of ALN involvement. Materials and Methods: Thirty three patients with breast cancer that had been operated in Ayatollah Taleghani and Mehr hospitals in Tehran were enrolled in a prospective study. In these patients, at first SLN biopsy and then ALND was performed. SLN was found via radionuclide scintigraphy and blue dye during the surgery. Both SLN and ALN involvement were assessed by a pathologist. Results: Mean age of the cases was 52.03±8.4. Accuracy of SLN in predicting ALN involvement was 90.91% (Confidence Interval: CI=95%: 77.88%-96.60%), sensitivity was 92% (Confidence Interval =95%: 75.03%- 97.78%) and specificity was 87.5% (CI =95%: 52.91%-97.76%). Conclusion: Success rate of SLN finding was high so SLN biopsy can be used to determine the stage of breast cancer in hospitals and the centers which have these equipments. بيوپسی گره لنفاوی نگهبان، دقت، سرطان پستان، گره لنفاوی زير بغل Sentinel lymph node biopsy, Accuracy, Breast cancer, Axillary lymph node 104 110 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-308&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa : M. Moghimi مهرداد مقيمی aikabir@yahoo.com 870031947532846001900 Yes تهران- خيابان ولنجک- بيمارستان طالقانی- بخش جراحی SA. Marashi سيد علی مرعشی 870031947532846001901 No F. Kamani فرشته کمانی 870031947532846001902 No A. Kabir علی کبير 870031947532846001903 No

fa گزارش يک مورد Peripartum Cardiomyopathy کارديوميوپاتی برق‌آسا متعاقب زايمان و بهبودی کامل در پيگيری دو ساله عمومى General گزارش مورد case report کارديوميوپاتی حاملگی يا Peripartum Cardiomyopathy (PPCM)، نوعی نادر و اختصاصی از کارديوميوپاتی اتساعی بالقوه کشنده است که در زنان قبلاً سالم اتفاق می‌افتد و به اختلال سيستوليک بطن چپ منجر می‌شود. شروع آن اغلب تدريجی و اين نارسايی پيشرونده و کشنده است به علت شيوع کم بيماری، مطالعات وسيع اپيدميولوژی و بالينی در مورد اين بيماری انجام نشده است و درک کافی از عوامل ايجادکننده و مؤثر در پيش‌آگهی آن وجود ندارد. موارد گزارش شده در ايران نيز معدود بوده و بيش از چند مقاله اغلب گذشته‌نگر در دسترس نويسندگان اين مقاله قرار نگرفت. بيماری که ما در اينجا معرفی می‌کنيم يک زن 29 ساله حاملگی اول است که با وجود اين که معيارهای قطعی PPCM بر مبنای برانوالد را داشت، نه تنها بر خلاف موارد معمول شروع تدريجی نداشت بلکه با شروع حاد و مرگ‌آور ادم ريه در بيماری بروز نمود که تا روز قبل از عمل سزارين کاملاً سالم بود. با وجود علائم بالينی شديد و حاد و کسر جهشی خيلی پايين در بدو مراجعه، پاسخ بيمار به درمان عالی بود و در يک پيگيری دو ساله همچنان خوب بوده و کسر جهشی بطن چپ طبيعی بود. Peripartum Cardiomyopathy (PPCM) is a rare and specific form of dilated and fatal cardiomyopathy which leads to systolic complication of the left ventricle. The disease usually begins slowly but its progression is fatal. Thus, the prognosis of the disease is often poor. Because of the low prevalence of the disease, extensive epidemiologic and clinical studies are not available. Few papers, most of which are retrospective studies, are available in Iran in this regard. The reported case was a 29 year old woman who matched all the criteria of PPCM presented in Braunwald textbook of cardiology. Contrary to ordinary ones, our patient had a sudden onset – with severe pulmonary edema after cesarean section while she used to be absolutely healthy before the surgery. In spite of severe clinical condition and very low left ventricular ejection fraction (LVEF) on admission, her response to treatment was excellent and remained healthy in a 2 year’s follow- up, with a normal LVEF. نارسايی قلب، حاملگی، کارديوميوپاتی متعاقب زايمان Cardiomyopathy, Peripartum, Pregnancy, Heart failure 111 116 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-309&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Jafarnezhad محمد جعفرنژاد m_jefarnejad@yahoo.com 870031947532846001904 Yes : بيرجند- خيابان غفاری- بيمارستان ولی‌عصر (عچ)- بخش قلب M. Zangooyi محبوبه زنگويی 870031947532846001905 No