Journal of Birjand University of Medical Sciences

fa آلرژی غذايی Food allergy عمومى General تجربي Experimental آلرژی غذايی به واکنشهای غيرطبيعی بدن اطلاق می‌شود که به واسطه پاسخ سيستم ايمنی به اجزای غذايی ايجاد می‌گردند. در دهه‌های اخير آلرژی به عنوان يک مشکل تهديدکننده سلامت عمومی مطرح گرديده است. شيوع آلرژی غذايی در کودکان تا 10% تخمين زده شده است؛ اين ميزان در افراد بالغ کمتر از 2% می‌باشد. اين شرايط در کشورهای مختلف دنيا متفاوت بوده و تا حدود زيادی از فرهنگ غذايی مردم تأثير می‌پذيرد. آلرژی‌زا‌های غذايی، پروتئين‌ها و يا گليکوپروتئين‌‌هايی با وزن مولکولی بين 10 تا 70 کيلودالتون می‌باشند. آلرژی‌زا‌ها بر اساس نحوه تحريک سيستم ايمنی به دو گروه تقسيم می‌شوند: نوع اول به دليل تحريک سيستم ايمنی (پس از صرف مواد غذايی) باعث ايجاد پاسخ عليه مواد غذايی در روده می‌شوند و نوع دوم دارای واکنش متقاطع (تشابه ساختمانی) با آلرژی‌زا‌های موجود در هوا (اغلب گرده گياهان) می‌باشند؛ بنابراين در نوع دوم، مرحله اول حساس‌سازی افراد، برخورد با آلرژی‌زای استنشاقی می‌باشد. در مرحله بعد چنانچه فرد از ماده خوراکی که تشابه آنتی‌ژنی با آلرژی‌زا‌های استنشاقی دارد، استفاده نمايد، اين ماده خوراکی باعث ايجاد آلرژی می‌شود. شکل‌گيری يک پاسخ آلرژيک نيز، اغلب، با توليد IgE در بدن در مواجهه با آلرژی‌زای غذايی آغاز می‌گردد. IgE اختصاصی به سلول‌های ماستوسيت و يا بازوفيل متصل و باعث دگرانولاسيون آنها در تماسهای بعدی با ماده آلرژی‌زا می‌شود. پيامد اين فرايند، رها شدن تعداد فراوانی از واسطه‌ها از جمله هيستامين می‌باشد. اين واسطه‌ها می‌توانند باعث ايجاد علائم بالينی آلرژی مانند کهير، خارش و شوک آنافيلاکسی شوند. تشخيص آلرژی‌های غذايی با روشهای مختلف درون‌تنی و برون‌تنی صورت می‌گيرد که می‌توان به گرفتن شرح حال از بيمار، معاينه فيزيکی، تست پريک، حذف غذاهای مشکوک از رژيم بيمار و انواع تست‌های چالش اشاره نمود. از جمله متداولترين درمانها که برای آلرژی‌های غذايی به کار گرفته می‌شوند، حذف ماده غذايی آلرژی‌زا از رژيم غدايی بيمار، درمانهای دارويی، ايمونوتراپی و درمان با مکمل‌های غذايی می‌باشد. در سالهای اخير نيز استفاده از آلرژی‌زا‌های غذايی نوترکيب با کمک مهندسی ژنتيک امکان تشخيص انواع آلرژی‌ها را با حساسيت بالايی فراهم ساخته است. Food allergy can be defined as adverse, immunomediated reactions to foods that occur in certain individuals. Food allergy is being increasingly recognized as a public health problem over the last few decades. It has been estimated that up to 10% of children and less than 2% of adults suffer from some type of food allergy. The situation varies in different countries depending on dietary eating pattern. Usually food allergens are proteins or glycoproteins with a molecular weight ranging from 10-70 kDa. Depending on the route of sensitization, food allergy is the result of either genuine reactivity to comestibles through the gastrointestinal tract (class I food allergens) or secondary sensitization to cross-reactive food allergens as a consequence of the initial reactivity to homologous pollen-related allergens (class II food allergens). An allergenic reaction occurs after an initial sensitization to a food allergen where IgE antibodies are produced. Subsequent exposures to the allergen may result in activation/degranulation of mast cells and basophiles (due to cross linking of IgE antibodies by allergens) and release biological mediators (such as histamine) that manifest in observable reaction such as hives, rashes, and anaphylactic shock. Diagnosis of food allergies could be based on in vitro or/and in vivo tests such as clinical history, physical examination, Prick test, elimination of suspected foods from the patient’s diet and different types of food challenge tests. The elimination of food allergens from the diet, pharmacological treatment, immunothrapy and supplementary treatments are the most common treatments. In recent years, the use of recombinant food allergens recruiting genetic engineering, allows highly sensitive detection of sensitization profiles. آلرژی، آلرژی‌زا، آلرژی غذايی Allergy, Allergen, Food allergy 5 20 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-264&slc_lang=fa&sid=fa A Varasteh عبدالرضا وارسته varasteha@mums.ac.ir 870031947532846001093 Yes مشهد- ميدان بوعلی- پژوهشکده بوعلی- مرکز تحقيقات ايمونولوژی F Jabbari فرحزاد جباری 870031947532846001094 No M Sankian مجتبی سنکيان 870031947532846001095 No

fa تأثير امواج ميکروويو تابشی از تلفن‌های همراه بر آزادشدن جيوه از ترميم‌ آمالگام‌های دندانی Mercury Release from Dental Amalgam Restorations after Exposure to Microwave Radiation Emitted from Mobile Phones عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: جيوه سمی‌ترين عنصر غير راديواکتيو می‌باشد که تاکنون شناخته شده است. در حدود 50% آمالگام دندانی از جيوه تشکيل شده است. ميدانهای الکترومغناطيسی می‌توانند موجب افزايش آزادشدن جيوه از دندانهای ترميم شده با آمالگام گردند. مطالعه حاضر با هدف تعيين اثر امواج ميکروويو تابشی از تلفن‌های همراه GSM بر روی ميزان آزادشدن جيوه از ترميم‌های آمالگام دندان انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی شاهددار، غلظت جيوه ادرار 14 دانشجوی دختر 19-23 ساله قبل از ترميم (سطح صفر) و روزهای 1 تا 4 پس از ترميم سنجيده شد. تمام افراد مورد مطالعه از رژيم غذايی يکسانی برخوردار بودند. برای هر فرد، ترميم دندانی روی 2 دندان مولر در يک سمت (سمت قرارگيری تلفن همراه) صورت گرفت که شامل يک ترميم کلاس 1 و يک ترميم کلاس 2 در شرايط حجم و سطح يکسان پرکردگی بود. تمامی دانشجويان شرکت‌کننده در اين مطالعه قبل از ورود به مطالعه، از تلفن همراه استفاده نکرده بودند و دندان پرشده با آمالگام هم نداشتند. گروه آزمون شامل 7 دانشجوی دختر بود که طی روزهای 1-4 پس از ترميم روزانه 15 دقيقه از يک دستگاه تلفن همراه Nokia 3310 با SAR=0.96 W/kg در وضعيت Talk Mode استفاده کردند. هفت دانشجوی دختر هم که از هر لحاظ به جز قرارگرفتن در معرض امواج الکترومغناطيسی تلفن همراه، با گروه آزمون تفاوتی نداشتند، به عنوان شاهد انتخاب شدند. نمونه‌های ادرار يک ساعت پس از اتمام مرحله مواجهه واقعی (تابش امواج ميکروويو از تلفن همراه در حال مکالمه) يا مواجهه کاذب (بدون تابش امواج ميکروويو در حالتی مشابه قبل) جمع‌آوری شدند. ميزان جيوه نمونه‌ها با روش جذب اتمی بخار سرد اندازه‌گيری شد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمونهای t مستقل و ANOVA در سطح معنی‌داری 05/0 α= مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: سطح جيوه آزادشده از ترميم‌های آمالگام پس از قرارگيری در معرض امواج ميکروويو تابشی از تلفن همراه افزايش پيدا کرد. سطح متوسط غلظت جيوه اندازه‌گيری شده در نمونه‌های ادرار در گروه آزمون از سطح صفر تا 4 (روز قبل از ترميم، روز اول، روز دوم، روز سوم و روز چهارم) به ترتيب 25/0 ± 43/2، 27/0 ± 71/2، 25/0 ± 79/3 ،27/0 ± 8/4 و 32/0 ± 5/4 ميکروگرم در ليتر و در نمونه‌های ادرار گروه شاهد به ترتيب معادل 22/0 ± 07/2، 30/0 ± 34/2، 25/0 ± 51/2، 24/0 ± 66/2 و 32/0 ± 76/2 ميکروگرم در ليتر محاسبه گرديد. تفاوت سطح جيوه در گروههای آزمون و شاهد در روزهای صفر و روز اول پس از ترميم از نظر آماری معنی‌دار نبود؛ در حالی که اين تفاوت در روزهای دوم (01/0 P< )، سوم (001/0 P< ) و چهارم (001/0 P< ) پس از ترميم معنی‌دار بود. نتيجه‌گيری: ارتباط معنی‌داری بين استفاده از تلفن‌های همراه و آزادشدن جيوه آمالگام دندان در ادرار وجود دارد. اين يافته‌ها گزارشهای اوليه‌ای را که نشان‌دهنده افزايش رهاشدن جيوه از آمالگام به واسطه جوشکاری در زير آب بود، تائيد می‌نمايند. Background and Aim: Mercury or Hydrargyrum (Hg) is the most non-radioactive toxic element known. Dental amalgam is made up of 50% mercury.. Electromagnetic fields may increase the emission of mercury from dental amalgam fillings. It was thus aimed to study the effects of electromagnetic fields of mobile use on the level of mercury released from dental amalgam restorations. Materials and Methods: In this case control clinical trial, study urinary mercury concentrations of 14 healthy University students were measured both before amalgam restoration (zero level), and on days 1, 2, 3 and 4 after restoration. All the subjects had the same diet. Dental treatment was given for all 14 students regarding 2 molars on one side (i.e the side of cellphone exposure), one class I and one class II restorations with identical volume and surface area of the amalgam fillings). All the students had not used mobile phones before the study and did not have any previous amalgam restorations. The test group consisting of seven female students were exposed to microwave radiation emitted from a Nokia 3310 mobile phone (SAR=0.96 W kg-1) that was in talk mode for 15 minutes on days 1-4 after restoration. Seven other female students who had the same condition matched the first group except exposure to microwave radiation were taken as the controls. Urine samples were collected 1 hour after each mobile use (real exposure) and one hour without mobile use (false exposure). After freezing, the samples were sent to the Toxicology Laboratory of Imam Reza Hospital (Mashhad, Iran) and mercury levels in samples were measured by cold vapor atomic absorption spectrometry. The obtained data was analysed by means of a statistical software (SPSS version 13.0) and statistical tests of ANOVA and Student-t at the significant level of P≤0.05. Results: Our study demonstrated an elevation of mercury level released from dental amalgam fillings after exposure to microwave radiation emitted form mobile phones. Mean (±SE) concentration levels of mercury in urine samples in the case group were 2.43±0.25, 2.71±0.27, 3.79±0.25, 4.8± 0.27 and 4.5±0.32 g/L one day before the amalgam restoration and on days 1, 2, 3 and 4, respectively. But mean Hg concentration levels in controls were 2.07±0.22, 2.34±0.30, 2.51±0.25, 2.66± 0.24 and 2.76±0.32 g/L on the respective days. Conclusion: Results obtained from this study show a significant increase of the mercury release in urine after mobile phone use. This finding confirms early reports that showed an increased release of mercury from dental amalgam restorations in undersea welding. تلفن همراه، ميدانهای الکترومغناطيسی، جيوه، آمالگام دندانی Mobile phones, Electromagnetic fields, Mercury, Dental amalgam 21 28 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-265&slc_lang=fa&sid=fa SMJ. Mortazavi سيد محمدجواد مرتضوی 870031947532846001102 No E. Daiee الهام داعی 870031947532846001103 No M. Ghasemi محسن قاسمی 870031947532846001104 No M. Balali Mood مهدی بلالی مود mbalalimood@hotmail.com 870031947532846001105 Yes Medical Toxicology Research Center, Imam Reza Hospital, Mashhad مشهد- بيمارستان امام رضا (ع)- بخش مسمومين

fa مقايسه متوپرولول و کاروديلول در درمان بيماران با نارسايی قلبی Comparison of carvedilol and metoprolol in heart failure management قلب Cardiology تجربي Experimental زمينه و هدف : نارسايی قلبی يکی از شايعترين بيماريهای قلبی- عروقی با ميزان بالای مرگ و مير و ناتوانی می‌باشد. بتابلوکرها يکی از ارکان اساسی درمان اين بيماران محسوب و موجب کاهش مرگ و مير و بهبود علائم و عملکرد بطن چپ می‌شوند. با توجه به شيوع روزافزون اين بيماری در کشور، مطالعه حاضر با هدف تعيين مقايسه‌ای متوپرولول و کاروديلول در درمان بيماران با نارسايی قلبی انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی که از فروردين سال 1384 لغايت خرداد سال 1385 انجام شد، تعداد 73 بيمار با نارسايی قلبی پيشرفته (35-30%=EF) و در فانکشنال کلاس 1 تا 3 به مدت شش ماه مورد بررسی شدند. از اين تعداد 38 بيمار با متوپرولول تارترات و 33 بيمار با کاروديلول تحت درمان قرار گرفتند. دوز مصرفی متوپرولول 75 ميليگرم روزانه (2 بار در روز) و دوز کاروديلول 25 ميليگرم روزانه (2 بار در روز) بود. علائم بالينی بيمار و شاخصهای عملکرد سيستوليک بطن چپ دراکوکارديوگرافی قبل و پس از مطالعه در پرسشنامه ثبت شد و سپس با کمک نرم‌افزار آماری (5/11) SPSS اين تغييرات مورد مقايسه قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين سنی بيماران در گروه متوپرولول 6/6 ± 57 و در گروه کاروديلول 3/7 ± 8/56 سال بود. کاهش ضربان قلب و فشارخون با درمان در دو گروه مشابه بود. فانکشنال کلاس بيماران در دو گروه به اندازه يک کلاس بهبود داشت (001/0>P). درگروه متوپرولول<a name="_ftnref1">�</a>LVEDD به ميزان 78/8 ميليمتر (001/0>P) و LVESD به ميزان 33/2 ميليمتر کاهش داشت (001/0= P). مقدار LVEDV 3/4 سی‌سی و LVESV 3/7 سی‌سی کاهش داشت (به ترتيب 008/0= P و 001/0>P) و متوسط LVEF 3/3% افزايش داشت (001/0= P ). در گروه کاروديلول مقدار LVEDD 78/2 ميليمتر و LVESD 57/1 ميليمتر کاهش داشت (به ترتيب با 001/0>P و 045/0=P). مقدار LVEDV به ميزان 3/2 سی‌سی (53/0= P ) و LVESV به ميزان 3/7 سی‌سی (007/0= P ) کاهش داشت و متوسط LVEF 2/2% افزايش داشت (004/0= P ). مقايسه اين تغييرات در دو گروه با هم تفاوت آماری قابل توجهی نداشت. نتيجه‌گيری: بر اساس يافته‌های اين مطالعه در بيماران با نارسايی قلبی و فانکشنال کلاس 1 تا 3، تجويز متوپروپرولول تارترات و کاروديلول سبب بهبود علائم بيمار و عملکرد بطن چپ می‌شود و تفاوت مهمی بين اين دو دارو از اين نظر وجود ندارد. Background and Aim: Heart failure is one of the most prevalent diseases with high mortality and disability. Beta blockers are among basic drugs treating the disorder and leading to reduction in cardiovascular mortality, and improvement of symptoms and left ventricular function. Regarding the increasing prevalence of this disease, the present study was carried out to compare carvedilol with metoprolol in the treatment of patients with heart-failure. Material and Methods: In this analytical and prospective study, which was carried out between March 2005 and June 2006, 73 patients with advanced heart failure (ejection fraction=EF= %30-35%) and functional class (FC) I to III were followed up for 6 months. 38 cases of the patients received metoprolol tartrate and 33 cases received carvedilol. Clinical data and left ventricular (LV) function indices before and after treatment as shown in echocardiography were recorded in a questionnaire. Then, these changes were compared statistically by means of SPSS (11.5). Results: Mean age of the patients in the metprolol group was 576.6 and in the carvedilol was 56.87.3 years. Average daily dose of metoprolol and carvedilol was 75 mg and 25 mg respectively. Heart rate and blood pressure reduction due to respective treatments (NYHA class) Improvement was similar in two groups. Functional class of patients in both groups improved one degree (P<0.001) .In metoprolol treated patients. Left Ventricular End Diastolic Diameter (LEDD) and Left Ventricular End Systolic Diameter (LVESD) reductions were 8.7mm and 2.3mm (P<0.001, P<0.001) as well as Left Ventricular End Diastolic Volume (LVEDV) and Left Ventricular End Systolic (LVES) reductions were 4.3 cc and 7.3 cc (P=0.008, P<0.001), respectively. Mean EF increased 3.3%. (P=0.000). In carvedilol treated patients LEDD and LESD reduced 2.78 mm (P<0.001) and 1.57 mm (P=0.045) and LVEDV & LVES reduced 2.3 cc (P=0.53) and 7.3 cc (P=0.007), respectively, and mean EF Increased 2.2% (P=0.004). There were no statistically significant differences between the two groups. Conclusion: In heart failure patients with FC I to III both metoprolol tartrate and carvedilol administration improves symptoms of the disease and LV function. In this study no significant differences were observed between the effects of the two drugs. متوپرولول، کاروديلول، نارسايی قلبی، بتابلوکر Carvedilol, Metoprolo, Heart failure, Beta blocker 29 36 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-266&slc_lang=fa&sid=fa H. Fal Soleiman هما فال سليمان homafalsoleiman@yahoo.com 870031947532846002363 Yes : مشهد- بيمارستان قائم (عج)- بخش قلب A. Mohammadi افسانه محمدی 870031947532846002364 No

fa گسترش اختصاصی مولکول فوکوز در رديابی با لکتين Aleuria Aurantia در تکامل رشته‌های عصبی ناحيه نخاع لوله عصبی در طی دوران مورفوژنز موش Distribution of Aleuria aurantia fucose-specific lectin binding sites in neuronal projection, during mouse morphogenic periods عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: در مطالعات متعددی مشخص شده است که مولکول فوکوز در زنجيره‌های قندی گليکوپروتئين خاصی وجود دارد که مسؤول نقل و انتقال مواد مختلف در طول زوايد عصبی نورون‌های نابالغ محسوب می‌شود. علاوه بر اين در ضمن تکامل جنينی نيز در سطح سلول‌های مشتق شده از اکتودرم ظاهر شده و در بسياری از پديده‌های تکاملی نقش بحرانی ايفا می‌نمايد. هدف از اين پژوهش بررسی اين واقعيت بود که آيا مولکول فوکوز در گسترش رشته‌های عصبی در اوايل شکل‌گيری لوله عصبی و همچنين تمايزات سلولی آن وجود دارد و نحوه توزيع آن در خلال اين پروسه تکاملی چگونه است؟ روش تحقيق: در اين مطالعه تجربی از 24 موش ماده نژاد Balb/c استفاده شد و جنين‌های مربوط به روزهای دهم تا پانزدهم حاملگی جمع‌آوری گرديد و پس از ثبوت و تهيه برشهای بافتی با استفاده از لکتين‌های اختصاصی LTA ، UEA-1 و OFA رنگ‌آميزی شدند. يافته‌ها: يافته‌های اين تحقيق نشان داد که از ميان سه لکتين به کار رفته برای رديابی مولکول فوکوز، فقط OFA (Aleuria Aurantia) قادر است در اوايل تکامل لوله عصبی واکنش نشان دهد. اين واکنش‌ها در مناطق حسّی و حرکتی نخاع از روز يازدهم آغاز و تا روز چهاردهم جنينی کامل گرديد. در طيّ اين مدت فونيکولوس‌های قدامی، طرفی و خلفی و رشته‌های عصبی در صفحات بالی و قاعده‌ای به اين لکتين واکنش نشان دادند. گانگليون‌های ريشه پشتی نخاع نيز در مراحل خاصی از تکامل واکنش نشان دادند. در آزمايش با لکتين‌های LTA و UEA-1 هيچ نوع واکنشی در هيچ‌يک از بخشهای لوله عصبی در هيچ مرحله‌ای مشاهده نگرديد. نتيجه‌گيری: بر اساس نتايج اين تحقيق، در طی دوران مورفوژنيک لوله عصبی موش، رشته‌های عصبی در حال تکامل دارای گليکوکانجوگيت بسيار اختصاصی حاوی فوکوز بوده که فقط با لکتين OFA مشخص می‌گردد. علاوه بر اين، وجود گليکوپروتئين مزبور در سطح سلولی و ماده خارج سلولی مناطقی از لوله عصبی، نقش کليدی اين مولکول را در پديده نوروژنز مشخص می‌نمايد. Background and Aim: Various investigations have shown that fucosylated glycoconjugates components of the cell surface and extracellular matrix play crucial roles in critical morphogenetic and histogenetic events along neuronal projections of immature neurons during embryonic development. In addition, fucosylated glycoconjugate within the axoplasm of the adult neurons is involved in fast transporting protein molecules (FTP). The aim of the present study was to investigate whether fucose terminal sugar is present during early projection of developing central nervous system. Materials and Methods: In this experimental study, 24 female Balb/C mice were selected randomly and from embryonic day 10 to 15, all specimens were sacrificed and their embryos were fixed, serially sectioned and lectin histochemistry carried out. by using LTA-1, UEA-1 and OFA which are all specific to fucose. Results: Our study revealed that among the three fucose binding lectins tested only OFA (Aleuria aurantia) reacted with the neural tube during development.These reactions in motor and sensory zones of spinal cord started on the eleventh day of embryonic period and ended by the fourteenth day. During this period anterior, lateral and posterior funiculus, neuronal fibers in alar and basal plates as well as medium-sized neurons around posterior root ganglion showed reactions. The other fucose specific lectins, UEA-1 and LTA, failed to bind to any part of spinal cord during neurolation Conclusion: These data indicate that fucosylated glacoconjugate specific for Aleuria aurantia appears to play a crucial role in neuronal projection during early mouse neurolation and may illustrate also the decisive function of this molecule in controlling cell surface interactions during neuronal development تکامل لوله عصبی، لکتين هيستوشيمی، فوکوز، موش Neural tube development, Lectin histochemistry, Fucose, Mouse 37 45 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-267&slc_lang=fa&sid=fa AR. Fazel عليرضا فاضل fazelalireza@hotmail.com 870031947532846001106 Yes : مشهد- خيابان دانشگاه- دانشگاه علوم پزشکی مشهد- دانشکده پزشکی- گروه آموزشی علوم تشريحی و ژنتيک MR. Nikravesh محمدرضا نيکروش 870031947532846001107 No M. Jalal مهدی جلالی 870031947532846001108 No

fa بررسی آنژيوژنز در لوسمی‌های حاد و مقايسه آن با بافت طبيعی مغز استخوان Angiogenesis in acute leukemia and comparing it with normal bone marrow عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: آنژيوژنز نقش عمده‌ای در تهاجم و متاستاز تومورهای بدن دارد. در برخی از سرطان‌ها رابطه بين آنژيوژنز و پيش‌آگهی بد بيماری بخوبی نشان داده شده است؛ اما در مورد آنژيوژنز در نئوپلاسم‌های هماتولوژيک مطالعات بسيار محدودی انجام شده است. تحقيق حاضر با هدف انجام مقايسه‌ای بين بافت طبيعی و درگيری لوسميک مغز استخوان از نظر آنژيوژنز که با MVD Microvessel Density) ) ارزيابی می‌گردد، انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه مورد- شاهدی، بامراجعه به بايگانی بخش آسيب‌شناسی بيمارستان قائم (عج) مشهد، تعداد 30 مورد لوسمی حاد (بافت مغز استخوان) و30 مورد بافت طبيعی مغز استخوان انتخاب شدند. لام‌ها و بلوک‌های آنها استخراج و لام‌ها بازبينی شدند. پس از تاييد نهايی از بلوک‌های پارافينی برش نازک تهيه شد و بر روی برش‌ها رنگ‌آميزی ايمنوهيستوشيمی با نشانگر عامل رشد سلول‌های اندوتليال (VEGF: Vascular Endothelial Growth Factor) انجام شد. پس از تهيه لام‌های مناسب، تعداد عروق کوچک يا MVD از شمارش عروق در نقاط با حداکثر تراکم عروقی (Hot Spot) در ميدان ديد ميکروسکوپی با بزرگنمايی 400 برابر گزارش گرديد. يافته‌ها: ميزان MVD يا آنژيوژنز در لوسمی حاد (2/20) به طور مشخصی بيشتر از افراد گروه شاهد (9/6) بود . از نظر آماری تفاوت در ميزان MVD بين دو گروه بيماران مبتلا به لوسمی حاد و بافت طبيعی معنی‌دار بود (001/0 P< ). نتيجه‌گيری: يافته‌های اين تحقيق، نشان داد که آنژيوژنز در لوسمی حاد به طور مشخصی بيشتر از افراد گروه شاهد (دارای بافت طبيعی) است اما تفاوت چندانی بين دو گروه لوسمی حاد لنفوبلاستيک و ميلوبلاستيک وجود ندارد . Background and Aim: Angiogenesis is essential in the progression and metastasis of solid tumors. It has been proved that increase in angiogenesis within primary solid tumors is actually associated with nodal metastasis and risk prognosis of some malignancies. In contrast, regarding hematologic neoplasms very limited studies have been done. The goal of the present study was to determine MVD (Microvessel density) in acute leukemia and compare it with MVD in normal tissues. Materials and Methods: In this study 30 cases with acute leukemia and 30 normal controls were selected. These had been diagnosed and archived in the pathology department of Mashhad Ghaem hospital .Their blocks and slides were prepared and examined. After their final approving, the paraffin blocks were thinly sliced and the slices were immunohistochemically stained for VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) Immunohistochemical slides were evaluated for hot spots of MVD in the tissue in the microscopic field of vision with 400 times magnification. Results: MVD or angiogenesis in acute leukemia was 20.2% which was obviously more than that in the controls (6.9%).The difference between the two groups was statistically significant (P<0.001). Conclusion: Angiogenesis in acute leukemia is significantly higher compared with the controls (who had normal tissues).But there was no significant difference between acute myeloid leukemia and acute lymphoblastic leukemia. سرطان خون، تراکم عروقی کوچک، ايمنوهيستوشيمی، آنژيوژنز Acute Leukemia, Microvessel density (MVD), Immunohistochemistry, Angiogenesis 46 53 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-268&slc_lang=fa&sid=fa MH. Sadeghian محمد هادی صادقيان sadeghianmh@mums.ac.ir 870031947532846001109 Yes : مشهد- بيمارستان قائم- بخش هماتولوژی N. Sharifi نوريه شريفی 870031947532846001110 No H. Ayatallahi حسين آيت اللهی 870031947532846001111 No M. Khajeh Daloei محمد خواجه دلويی 870031947532846001112 No

fa تأثير آموزش برنامه خودمراقبتی بر عوارض ناشی از بيماری در بيماران مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس (MS) Effects of self- care program education of patients on complications of multiple sclerosis عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: بيماری مولتيپل اسکلروزيس (MS) يک بيماری مزمن و غير قابل علاج سيستم عصبی مرکزی است که عوارض و مشکلات فراوانی برای بيماران مبتلا ايجاد نموده و آنها را به سوی ناتوانی و وابستگی در زندگی سوق می‌دهد؛ بنابراين استفاده از روشها و مداخلات مناسب جهت مقابله با اين عوارض ضروری می‌باشد؛ مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير آموزش برنامه خودمراقبتی بر عوارض ناشی از بيماری در بيماران مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس ( MS ) در انجمن MS ايران انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه نيمه‌ تجربی، ٣٤ بيمار مبتلا به MS به طريق مبتنی بر هدف با روش نمونه‌گيری آسان انتخاب شدند. ابتدا قبل از آموزش برنامه خودمراقبتی، اطلاعات مورد نياز (مشخصات فردی و عوارض ايجاد شده در اثر بيماری) از طريق پرسشنامه‌های اطلاعات فردی و فهرست مشکلات، از بيماران مورد پژوهش جمع‌آوری گرديد. با بررسی اطلاعات حاصله و مشخص‌شدن انواع عوارض ايجادشده و مراقبتهای مورد نياز، برنامه آموزشی مناسب برای آنها تهيه و تدوين شد؛ سپس کلاسهای آموزشی در طی هفت جلسه به صورت گروهی جهت آشنايی اين بيماران با بيماری، علل، روشهای تشخيصی، درمانها و برنامه‌های خودمراقبتی در زمينه مشکلات و عوارض ناشی از بيماری MS برگزار گرديد؛ پس از آن به مدت يک ماه برنامه‌های خودمراقبتی توسط بيماران اجرا شد و پژوهشگران نيز با استفاده از فرم‌های بازنگری گزارشی، نمونه‌ها را کنترل نمودند. مجدداً پرسشنامه‌های فهرست مشکلات پس از گذشت يک ماه توسط نمونه‌ها تکميل شد و داده‌های قبل و بعد از مداخله با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و روشهای آماری توصيفی و استنباطی t وج شده و ويلکاکسون در سطح معنی‌داری ٠۵/٠ P< مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: بين ميزان به کارگيری برنامه خودمراقبتی توسط بيماران در مرحله قبل و بعد از مداخله تفاوت معنی‌داری وجود داشت؛ به گونه‌ای که ميانگين نمره آنها از 3 (قبل از مداخله) به 76/26 (بعد از مداخله) افزايش يافت (٠٠٠١/۰= P )؛ همچنين قبل از مداخله ميزان گرفتگی عضلات اين بيماران ٥/۲۶%، احساس خستگی ٩/٥٥%، يبوست ١/٤٤% و فراموشی ٥/٢٣% بود ولی پس از يک ماه اجرای برنامه خودمراقبتی، ميزان گرفتگی عضلات اين بيماران به ٩/٥%، احساس خستگی به ٧/١٤%، يبوست به ٨/١١% و فراموشی به ٧/١٤% کاهش پيدا نمود (٠۵/٠ P< ). نتيجه‌گيری: آموزش برنامه خودمراقبتی باعث افزايش افزايش خود مراقبتی در بيماران و همچنين کاهش تعدادی از عوارض بيماری مولتيپل اسکلروزيس می‌شود؛ بنابراين استفاده از برنامه خودمراقبتی جهت کاهش عوارض ناشی از اين بيماری در مبتلايان پيشنهاد می‌گردد. Background and Aim: Multiple sclerosis (MS) is a chronic and incurable disease of central nervous system (CNS), which causes a lot of complications and problems for patients and leads to their life dependency and disability. Thus, it is necessary to utilize appropriate methods and interventions in order to reduce these problems in MS patients. The purpose of this research, which was done in the Iranian MS Society, was to find out the effects of a self- care education program on complications of MS patients. Materials and Methods: In this quasi – experimental study, 34 patients with MS were selected based on purposive and accessible sampling method. Before implementing the education program, primary information (demographic data and complications resulting from MS) were collected through demographic and health- problem index questionnaires. After studying the obtained data and identifying the complications resulted and the necessary care program instructional classes were held for seven sessions to acquaint MS patients with causes, diagnostic methods, treatment, and self-care programs as regards its complications. Then, self-care programme was followed by patients for one month and researchers, too, checked the subjects through reportorial revision checklists. Again, health-problem index questionnaires were filled out by the same subjects after one month. Pre/Post intervention data were analysed by means of SPSS software, descriptive statistical methods, including Student paired-t, and Wilcoxon tests at the significant level P<0.05. Results: There was a highly significant (P=0.0001) difference between the rate of complications before and after the self-care education programme the mean score increased from “3” to “26.76” before and after education, respectively. .Moreover, before the intervention 26.5 % of the subjects had muscular seizure, 55.9% fatigue, 44.1% constipation, and 23.5% suffered from amnesia. But after one month, these percentages changed to 5.9%, 14.7%, 11.8%, and 14.7% respectively (P<0.05). Conclusion: Self-care education increases patients’ taking self- care and reduces some of the complications of MS. Therefore, it is recommend that self- care education programs should be used to decrease these complications. مولتيپل اسکلروزيس (MS)، برنامه خودمراقبتی، عوارض بيماری Multiple Sclerosis, Self-care, Symptoms of MS disease 54 59 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-269&slc_lang=fa&sid=fa H. Madani حسين مدنی madanih@zums.ac.ir 870031947532846001113 Yes : استان زنجان- شهرستان ابهر- خيابان خليل طهماسبی- روبه‌روی اداره پست- دانشکده پرستاری ابهر H. Navipour حسن ناوي‌پور 870031947532846001114 No Tarbiat Modarres University, Tehran, Iran دانشگاه تربيت مدرس P. Roozbayani پرويز روزبيانی 870031947532846001115 No N. Mousavinasab نورالدين موسوی‌نسب 870031947532846001116 No

fa بررسی پنج ساله بيماران با ديابت نوع 1 بستری شده به دليل کتواسيدوز ديابتی در مرکز آموزشی، درمانی بوعلی سينای قزوين (1378-1383) Evaluation of clinical manifestation, laboratory data and precipitating factors in patients with Diabetic ketoacidosis in educational and medical care center of Booali Sina in Ghazvin (1999-2004) عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: کتواسيدوز ديابتی (DKA) از عوارض حادّ بيماران ديابتی است که درمان بموقع و صحيح، مرگ و مير ناشی از آن را کاهش می‌دهد. مطالعه حاضر با هدف تعيين فراوانی علائم بالينی، يافته‌های آزمايشگاهی و عوامل مستعدکننده بيماران مبتلا به کتواسيدوز ديابتی در بيمارستان بوعلی قزوين انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی گذشته‌نگر، پرونده‌های پزشکی بيماران مبتلا به DKA بين سال های 1378-1383 در بيمارستان بوعلی قزوين مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع 60 اپيزود از نظر خصوصيات بالينی، يافته‌های آزمايشگاهی و مرگ و مير بيمارستانی مورد ارزيابی قرار گرفتند. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته ها: ميانگين سن بيماران 74/11±63/26 سال بود. 60% بيماران زن و 40% مرد بودند. ميانگين روزهای بستری 9/3±2/7 روز بود. کتواسيدوز ديابتی، به عنوان اولين نشانه ديابت در 3/18% موارد وجود داشت. ضعف و بی‌حالی شايعترين شکايت (50%) بيماران بود. 75% بيماران در زمان بستری هوشيار بودند؛ تب در 50% اپيزودها ديده شد. ميانگين pH شريانی 1/0 ± 1/7 بود. هايپوناترمی در 25%، عفونت سيستم ادراری (UTI) در 54% و هايپوگليسمی در 23% بيماران مشاهده شد. DKA مجدّد در حين درمان در 3/3% اپيزودها رخ داد. ميزان مرگ و مير 5% بود. نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج اين مطالعه که نمايانگر عدم آشنايی سيستم درمانی با برخورد و اداره DKA -که يکی از فوريتهای مهمّ طب داخلی می‌باشد- آموزش در اين زمينه می‌تواند ميزان شيوع و مرگ و مير را کاهش دهد. Background and aim: ِDiabetic ketoacidosis is one of the major complications of diabetes whose due treatment can reduce its mortality. The aim of this study was to evaluate the clinical manifestation, laboratory data and precipitating factors in admitted patients to Booali hospital in Ghazvin. Materials and Methods: In this descriptive retrospective study, all medical files of DKA patients between 1999 and 2004 in Ghazvin Booali hospital were surveyed. Totally, 60 episodes were evaluated with respect to clinical features, lab. findings and hospital mortality. Finally, the obtained data was statistically analyzed by means of SPSS software. Results: Mean±SD age of patients was 26.63±11.74. Females and males were 60% and 40%, respectively. Mean±SD hospitalization time was 7.2±3.9 days. DKA as the first symptom of diabetes occurred in 18.3% of clients. Feebleness and weakness were the most common complaint in 50% of patients, 75% were alert to their problem when hospitalized. Fever was detected in 50 %.The mean PH was 7.1±0.1. Hyponatremia occurred in 25%, urinary tract infection (UTI) in 54%, and hypoglycemia in 23% of the patients. During management, recurrent DKA was found in 3.3% and mortality rate was 5%. Conclusion: Regarding the results of the study, which confirms lack of knowledge of the clinical staff as to how to confront and manage DKA-as a medical emergency due education in this field can reduce prevalence and mortality of DKA. ديابت نوع 1، کتواسيدوز ديابتی، هيپوگليسمی Diabetes, Diabetes ketoacidosis, Hypoglycemia 60 64 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-270&slc_lang=fa&sid=fa H. Sheikholeslami همايون شيخ الاسلامی h_sheikholeslami@yahoo.com 870031947532846001117 Yes قزوين- خيابان بوعلی- بيمارستان بوعلی سينا- صندوق پستی 86165-34137 A. Ziaee امير ضيايی 870031947532846001118 No M. Shariatmadari مريم شريعتمداری 870031947532846001119 No

fa دانش، نگرش و عملکرد تغذيه‌ای کارکنان بهداشتی در مورد بيماريهای قلبی-عروقی: (نتايج برنامه قلب سالم اصفهان 80-1379) : Nutritional knowledge attitude and practice of health professionals about cardiovascular diseases. عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: بيماريهای غيرواگير بخصوص بيماريهای قلبی- عروقی يک مشکل مهم بهداشتی در تمام جوامع می‌باشد. از طرفی بهترين راه برای پيشگيری از اين بيماريها، اصلاح شيوه زندگی است که در اين ميان نقش تغذيه صحيح بسيار مهم است. با توجه به اهميت و نقش کارکنان بهداشتی برای آموزش تغذيه صحيح به جامعه جهت اصلاح شيوه زندگی، مطالعه حاضر با هدف تعيين دانش، نگرش و عملکرد تغذيه‌ای کارکنان بهداشتی در مورد پيشگيری از بيماريهای قلبی- عروقی انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، تعداد 1421 نفر از کارکنان بهداشتی شامل پزشک، کارشناس، کاردان، بهورز و رابط بهداشتی انتخاب شدند. آگاهی، نگرش و عملکرد تغذيه‌ای افراد توسط پرسشنامه کتبی تعيين گرديد. وضعيت تغذيه‌ای کارکنان بهداشتی توسط يک پرسشنامه بسامد خوراک تعيين شد و ميانگين بسامد مصرف مواد غذايی در هفته بين گروه‌های شغلی کارکنان بهداشتی با استفاده از آزمون آناليز واريانس يک طرفه و در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. فراوانی کارکنان بهداشتی نسبت به عملکرد صحيح تغذيه نيز از طريق آزمون Chi-Square محاسبه شد. يافته‌ها: ميزان نمره آگاهی و نگرش کارکنان بهداشتی به ترتيب 7/17±43 و 2/31±3/59 از 100 نمره می‌باشد. آگاهی و نگرش و عملکرد پزشکان به طور معنی‌دار نسبت به ساير کارکنان بيشتر بود (05/0P<). پزشکان به طور معنی‌داری از عملکرد تغذيه صحيحی نسبت به ساير کارکنان بهداشتی برخوردار بودند (05/0P<). نتيجه‌گيری: با توجه به يافته‌های اين مطالعه، به نظر می‌رسد آگاهی و نگرش بالا و عملکرد صحيح‌تر پزشکان نسبت به ساير گروهها، با بالا بودن سطح تحصيلات و وضعيت اقتصادی و اجتماعی اين افراد نسبت به ساير گروههای بهداشتی مرتبط باشد؛ از سويی عملکرد صحيح کارکنان در اطلاع‌رسانی به مردم درباره برخی از گروههای اصلی مواد غذايی ضعيف است؛ بنابراين با توجه به اهميت نقش تغذيه در پيشگيری از بيماريهای قلبی- عروقی، توجه بيشتر به آموزش تغذيه به کارکنان بهداشتی ضروری است. Background and Aim: Non-communicable diseases especially cardiovascular diseases (CVD) are a major health problem in all communities. Moreover, the best preventive measure concerning such diseases is the improvement of lifestyles in which proper nutrition has an important role. Thus, health-care providers have an important role in teaching proper nutrition to the community. The aim of present study was to determine nutritional knowledge, attitude and practice of health-care providers about CVD prevention. Materials and Methods: In this cross-sectional and descriptive study, 1421 health professionals including physicians, adepts, health technicians, health workers, and health volunteers were chosen. Nutritional knowledge, attitude and practice of the subjects were determined by means of a questionnaire. Food consumption frequency of these health professionals was determined by using a food frequency questionnaire and their respective mean weekly frequency of food consumption was analyzed by means of one-way ANOVA and P≤0.05 was taken as the significant level. Frequency of correct nutritional practice in health professionals was calculated through Chi-Square test. Results: Mean percent of knowledge and attitude scores of health professional were 43±17.7 and 59.3±31.2 respectively. Physicians’ knowledge, attitude, and practice was significantly more than those of other professionals (P<0.05). Physicians had better nutrition practice compared with other health professionals (P<0.05). Conclusion: High knowledge, attitude, and correct practice of most physicians in comparison with other groups is related to their higher education and their better economical and social status. Other health professionals’ practice to inform people about some of basic food stuffs is not enough. Then, with regard to the preventive role of nutrition in CVD, more education of the health staff is necessary. دانش، نگرش و عملکرد، کارکنان بهداشتی، بيماريهای قلبی- عروقی Knowledge, Attitude and practice, Health professionals, Cardiovascular diseases 65 72 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-271&slc_lang=fa&sid=fa F. Sajjadi فيروزه سجادی firoozehsajjadi2002@yahoo.com 870031947532846001120 Yes اصفهان- ميدان جمهوری اسلامی- خيابان خرم- مرکز درمانی، تحقيقاتی صديقه طاهره (س) صندوق پستی: 1148-81465 N. MohammadiFard نوشين محمدی فرد 870031947532846001121 No A. Khosravi عليرضا خسروی 870031947532846001122 No A. Bahonar احمد باهنر 870031947532846001123 No M. Maghroon مريم مقرون 870031947532846001124 No M. Fathi مريم فتحی 870031947532846001125 No H. Alikhasi حسن عليخاصی 870031947532846001126 No

fa شيوع سوء تغذيه در کودکان زير شش سال استان خراسان جنوبی در سال 1385 Prevalence of malnutrition in under 6- year old children in South Khorasan in 2006 عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: سوء تغذيه کودکان يکی از مشکلات بهداشتی مهم در جهان، بويژه در کشورهای در حال توسعه می‌باشد که عوارض نامطلوبی بر سلامت جسمی و ذهنی کودکان دارد؛ همچنين زمينه‌ساز عفونتها و از علل مهم مرگ و مير کودکان می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف تعيين شيوع سوءتغذيه در کودکان زير شش سال انجام شد. روش تحقيق: اين مطالعه توصيفی- تحليلی از نوع مقطعی بر روی 1807 کودک زير شش سال استان خراسان جنوبی که به روش نمونه‌گيری خوشه‌ای چند مرحله‌ای سهمی از مناطق شهری و روستايی شش شهرستان تحت پوشش استان انتخاب شده بودند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه کشوری طرح Anthropometric Nutrition Indicators Survey (ANIS) توسط کاردان و يا کارشناسان بهداشت خانواده آموزش ديده با مصاحبه با مادر جمع‌آوری گرديد. اندازه‌گيری قد و وزن با روش استاندارد و ترازوی سکا و با دقت 50 گرم اندازه‌گيری شد. برای بررسی سوء تغذيه از سه شاخص وزن به سن (کم‌وزنی)، وزن به قد (لاغری) و قد به سن (کوتاهی قد) استفاده شد. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و EPI-Info 2000 و آزمون Chi-Square در سطح معنی‌داری 05/0α= مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: از 1807 کودک مورد مطالعه، 7/51% پسر و بقيه دختر، 2/52% ساکن شهر و بقيه ساکن روستا، 37% کمتر از 24 ماه و بقيه بالای 24 ماه بودند. از نظر شاخص کم‌وزنی 2/52% طبيعی، 9/34% کم‌وزنی خفيف، 7/11% کم‌وزنی متوسط و 2/1% کم‌وزنی شديد داشتند که شيوع کم‌وزنی با محل سکونت، شغل مادر و سطح تحصيلات والدين ارتباط معنی‌داری نشان داد. از نظر شاخص کوتاهی قد 55% طبيعی، 4/28% کوتاهی قد خفيف، 7/12% متوسط و 9/3% کوتاهی قد شديد داشتند که با محل سکونت، سن کودک، شغل مادر و تحصيلات والدين ارتباط معنی‌داری داشت (05/0P<). از نظر شاخص لاغری 8/67% طبيعی، 7/24% لاغری خفيف، 9/5% متوسط و 6/1% لاغری شديد داشتند که با جنس و محل سکونت ارتباط معنی‌داری را نشان داد (05/0P<). نتيجه‌گيری: با توجه به شيوع بالای سوء تغذيه در کودکان و ارتباط آن با متغيرهای مربوط به طبقه اقتصادی- اجتماعی، انجام اقداماتی همچون ارتقای سطح سواد والدين بويژه مادران، تداوم تغذيه با شير مادر تا دو سالگی و بهبود وضعيت تغذيه کودکان زير شش سال و ارتقای سطح آگاهی مادران در زمينه تغذيه کودکان توصيه می‌شود. Background and Aim: Malnutrition is one of the important health problems throughout the world, particularly in developing countries, which has undesirable effects on mental and physical health of children. It is an underlying factor of infection and an important cause of child mortality in these countries. The aim of this study was to find out the prevalence of malnutrition in children under 6 in south Khorasan in 2006. Materials and Methods: This cross sectional and descriptive analytical study was done on 1807 children under 6 in south Khorasan, belonging to six urban and rural regions, applying multistage cluster sampling methodology. Data collection was done by trained family-health associates and family-health workers through measuring of weight and height for Seca, and structural questionnaires ANIS, and face-to-face interviews with mothers. To study malnutrition, three indices were used namely “weight to age” (underweight),”weight to height”(leanness),and “height to age”(shortness).The obtained data was analyzed by means of chi-square test, SPSS software and EPI-Info 2000, and α= 0.05 was taken as the significant level. Results: Out of 1807 children 51.7% were males, 52.2% were living in urban areas and 37% were under 24 months old and the rest over 24. Weight index showed that 52.2% were normal, 34.4% were lightly under weight, 11.7% moderately underweight and 1.2% were severely underweight. Prevalence of underweight had a significant relationship to habitation, mother's job and parents' education level. Regarding standing criteria 55% were normal, 28.4% were lightly short, 12.7% were moderate, and 3.9% were extremely short. Stunting had a significant relationship to habitation, age, mother's job and parents' level of education (P<0.05). Wasting criteria showed that 67.8% had normal wasting, 24.7% light wasting, 5.9% moderate wasting and 1.6% had severe wasting. This had a significant relationship to sex and habitation (P<0.05). Conclusion: With regard to high prevalence of malnutrition in children and its relationship to socio-economic variables, measures such as increasing parents’ education especially mothers' knowledge, constancy of breast feeding until the age of 2 years, and promoting nutrition status of children under 6 years and mothers’ knowledge of children’s nutrition are recommended. سوء تغذيه، کم‌وزنی، کوتاهی قد، لاغری، زير شش سال، خراسان Malnutrition, Six year old children; South Khorasan, Underweight, Wasting, Stunting 73 79 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-273&slc_lang=fa&sid=fa GhR. Sharifzadeh غلامرضا شريف زاده rezamood@yahoo.com 870031947532846001134 Yes بيرجند- دانشگاه علوم پزشکی بيرجند- دانشکده پزشکی S. Raghebi سوری صغری راغبی 870031947532846001135 No V. Zeraatkar ولی‌اله زراعتکار 870031947532846001136 No M. Moodi ميترا مودی 870031947532846001137 No

fa تعيين ميزان آنتی‌بادی ضدّ ويروس هپاتيت B درکارکنان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بيرجند Anti HBs level in nursing staff of Birjand University of Medical Sciences عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: ويروس هپاتيت B عامل ايجاد هپاتيت حادّ و مزمن، سيروز کبدی و کارسينوم هپاتوسلولار است و شيوع آن در آمريکا 1/0-5/0% و در ايران 6/1-5/6% گزارش شده است. در حال حاضر تنها راه مطمئن پيشگيری، واکسيناسيون است ولی واکسيناسيون ايمنی کامل (100%) را تأمين نمی‌کند. ميزان تشکيل آنتی‌بادی سه روز پس از تزريق واکسن 79-90% است. سطح آنتی‌بادی با گذشت زمان نزول می‌کند. مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان ايمنی‌زايی ناشی از واکسيناسيون کامل هپاتيت B در شاغلين پرستاری و ارتباط سطح ايمنی با متغيرهای سن، جنس، شاخص توده بدنی، محل کار و مدت زمان سپری شده از آخرين دوز واکسن انجام شد. روش تحقيق: اين مطالعه توصيفی- تحليلی به صورت مقطعی در سال 1383 و بر روی 112 نفر از شاغلين پرستاری بيمارستانهای دانشگاهی ولی‌عصر (عج) و امام رضا (ع) بيرجند که سه نوبت واکسن دريافت کرده بودند و از آخرين نوبت واکسن آنها 2 ماه تا 5 سال می‌گذشت، انجام شد. ابتدا 4 ميلی‌ليتر خون از افراد مورد مطالعه گرفته شد و همزمان اطلاعات فردی در پرسشنامه‌ ثبت گرديد؛ سپس با استفاده از کيت راديم کشور ايتاليا به روش Anti- HBs ELISA نمونه‌ها به صورت کمّی اندازه‌گيری شدند. يافته‌ها: در اين تحقيق تيتر آنتی‌بادی در 4/88% از افراد مورد بررسی، بالای mIU/mL 10 بود. سطح آنتی‌بادی محافظتی در 5/12% نسبی و در 9/75% مناسب بود. ارتباط معنی‌داری بين سطح آنتی‌بادی و متغيرهای جنس، سن، نوع بخش و سطح شاخص توده بدنی در افراد مورد مطالعه مشاهده نگرديد (05/0P>). نتيجه‌گيری: با توجه به اين که 6/11% از افراد مورد تحقيق، سطح آنتی‌بادی محافظت‌کننده نداشتند، اندازه‌گيری سطح آنتی‌بادی HBs در کارکنان پرستاری و واکسيناسيون مجدّد در افراد غيرايمن توصيه می‌گردد. Background and Aim: Hepatitis B virus is the cause of acute and chronic hepatitis, cirrhosis, and hepatocellular carcinoma. Its prevalence has been reported to be 0.1%-0.5% and 1.6%-6.5% in the United States and Iran respectively. At present, the only sure preventive measure is vaccination but it does not create absolute (100%) immunity. Antibody production is between 79% to 90%, which occurs three days after vaccination. Antibody level decreases as time goes by. The present study was done aiming at determining immunogenicity due to complete hepatitis B vaccination in the nursing staff and its relationship with variables such as age, sex, body mass index, working place, and period of time elapsed after the last dose of vaccine. Materials and Methods: This descriptive cross sectional study was done in 2004 on 112 nursing staff of Birjand Medical Sciences University hospitals "Vally-e-asr" and "Imam Reza", who had been vaccinated three times and two months to five years elapsed after their last vaccination. First, 4 ml of blood was taken from each subject as their personal information was recorded in a questionnaire. Then, the samples were quantitatively measured by means of Italian Radium Kits using Anti-HBs ELISA. Results: The Study revealed that antibody titer was over 10 mIU/ml in 88.4% of the subjects.11.6% did not have protective antibody but its level was relative and appropriate in 12.5% and 75.9% respectively .There was no significant correlation between HBs-Antibody level and variables such as sex, age, ward, and body mass index in the subjects (P>0.05). Conclusion: Regarding that 11.6% of the subjects did not have protective antibody at all it is suggested that anti-HBs level should be measured in the nursing staff and non-immune- ones must be revaccinated. آنتی‌بادی HBs، پيشگيری، واکسيناسيون، شاغلين پرستار، هپاتيت B 80 85 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-278&slc_lang=fa&sid=fa AM. Izadpanah علی محمد ايزدپناه izadpanahy@yahoo.com 870031947532846001154 Yes بيرجند- خيابان غفاری- دانشگاه علوم پزشکی بيرجند- دانشکده پرستاری و مامايی HR. Mashreghy Moghadam حميدرضا مشرقی مقدم 870031947532846001155 No M. Ziaee مسعود ضيايی 870031947532846001156 No M. Foadaldini منصوره فؤادالدينی 870031947532846001157 No FS. Ebadian فاطمه صغری عباديان 870031947532846001158 No

fa گزارش يک مورد از هيپرتانسيون ترومبوآمبوليک پولمونر در جريان سندروم آنتی فسفوليپيد اوليه A case report of Chronic Thromboembolic Pulmonary Hypertension associated with antiphospholipid syndrome عمومى General تجربي Experimental در حالی که ترومبو آمبولی ريه پديده‌ای شايع می‌باشد ولی بروز هيپرتانسيون ترومبو آمبوليک پولمونر پديده‌ای نادر است. دليل اين که چرا فقط در برخی بيماران به دنبال ترومبو آمبولی، هيپرتانسيون بروز می‌کند نيز دقيق مشخص نمی‌باشد. در گزارش حاضر خانمی 35 ساله با سابقه 10 ساله از بروز نفس تنگی و ادم اندام تحتانی پيشرونده به دنبال يک حادثه ترومبو آمبوليک معرفی می‌شود که در نهايت برای وی تشخيص هيپرتانسيون ترومبوآمبوليک پولمونر داده شد. مشکل اين بيمار بعد از زايمان دوم شروع شده بود. اين فرد سابقه داشتن اولين فرزند را با بيماری مادرزادی قلب نيز دارد که در سن 5 ماهگی فوت نموده است. درمانهای رايج در درمان حوادث ترومبوتيک شامل انتی کواگولانت در کنترل بيماری موثر واقع نشده و در نتيجه هيپرتانسيون شديد پولمونر پس از 10 سال بروز کرده است. بررسيهای انجام شده از جمله سی‌تی‌اسکن اسپيرال نشان داد که بيماردچار ترومبوزهای وسيع در عروق بزرگ پولمونر است و از نظر آنتی‌بادی آنتی‌فسفو ليپيد مثبت است. بيمار هيچ علائمی از واسکوليت سيستميک نداشت و آزمايشات سرولوژی نيز از اين نظر منفی بود؛ بنابراين تشخيص سندروم آنتی‌فسفو ليپيد اوليه بدون بيماری زمينه‌ای روماتيسمی و واسکوليت مطرح گرديد. به دليل بروز هيپرتانسيون شديد پولمونر (فشار پولمونر 105 ميليمتر جيوه) بيمار جهت ترومبو اندآرتريکتومی به جراح معرفی شد ولی به دليل وسيع بودن ترومبوزها در هر دو شاخه پولمونر عمل جراحی ممکن نشد و درمان با پردنيزولون به ميزان 60 ميليگرم در روز و دوز بالاتری از وارفارين شروع شد و علائم بالينی شامل ادم و نفس تنگی بهبودی قابل توجهی پيدا کرد. در مطالعه حاضر، نقش احتمالی اين سندروم در بروز هيپرتانسيون ترومبو امبوليک پولمونر، بيماری مادرزادی قلب، و راهکار درمان مورد بحث قرار خواهد گرفت. While pulmonary thromboembolism is common, thromboembolic pulmonary hypertension is very rare. The present case is a 35 year old woman with chronic thromboembolic pulmonary hypertension, who presented with severe dyspnea and leg edema, following an earlier thrombotic event of 10 years earlier, after her her second childbearing. She also had a history of the first childbearing complicated with congenital heart disease and death of her infant by the age of 5 months. Despite conventional treatments for pulmonary thromboembolism including anticoagulants, her condition developed to severe pulmonary hypertension. The investigations including spiral CT confirmed bilateral pulmonary artery thrombosis, positive antiphospholipid antibody and negative serologic tests for rheumatic disease. Besides, the patient showed no symptoms of systemic vasculitis. Therefore, it was diagnosed that the patient had primary antiphospholipid syndrome without underlying rheumatic disease. Thus, the patient was referred to a thoracic surgeon for endarterectomy because of severe pulmonary hypertension (105 mlHg). However, due to extensive bilateral thrombotic involvement of pulmonary artery, surgical treatment was refused. Treatment with prednisolone 60mg/d and warfarin with high dose was carried out. The clinical condition was improved and dyspnea, edema and general condition recovered. The probable role of this syndrome in the development of chronic thromboembolic pulmonary hypertension, neonatal congenital heart disease, and also therapeutic strategies will be discussed in this report. هيپرتانسيون پولمونر، سندروم آنتی فسفو ليپيد، بيماری مادرزادی قلب Pulmonary hypertension, Antiphospholipid syndrome, Congenital heart disease 86 91 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-279&slc_lang=fa&sid=fa Gh Mortazavi Moghaddam سيد غلامرضا مرتضوی مقدم gmortazavi@yahoo.com 870031947532846001159 Yes بيرجند- خيابان غفاری- بيمارستان ولی عصر (عج)

fa گزارش دو مورد جراحی نابه‌جای آدرنالکتومی يک‌طرفه در دو بيمار مبتلا به کوشينگ (آدنوم هيپوفيز) Inappropriate unilateral adrenalectomy in two cases of Cushing’s disease (Pituitary adenoma) عمومى General تجربي Experimental کوشينگ سندرومی است که به علل مختلف بروز می‌کند؛ نسبتاً ناشايع ولی در صورت عدم درمان مرگ آور می‌باشد. شايعترين علت درون‌زای آن بيماری کوشينگ يا کوشينگ هيپوفيزی است. اين بيماری به دليل وجود آدنوم در هيپوفيز قدامی بروز می‌کند. مسئله‌ای که در درمان اين بيماران بسيار اهميت دارد تشخيص و افتراق بيماری کوشينگ (هيپوفيزی) و سندروم کوشينگ (آدرنال) از يکديگر است که تا 90 % موارد توسط آزمايشات هورمونی و بررسيهای راديولوژيک قابل افتراق است. نسبت ابتلا زنان به مردان 5 به 1 می‌باشد. در بيماری کوشينگ به دليل افزايش سطح هورمون آدرنوکورتيکوتروپين (ACTH) در دراز مدت هيپرپلازی دو طرفه آدرنال بوجود می‌آيد و علاوه بر آن می‌تواند حالت ندولر (گره‌ای) هم در آدرنال ايجاد کند که موارد يک‌طرفه آن سبب اشتباه در تشخيص می‌گردد. در اين مقاله دو مورد مبتلا به بيماری کوشينگ که به دليل عدم انجام به موقع تستهای هورمونی و انجام زودرس بررسيهای راديولوژيک برای آنها تشخيص تومور آدرنال (به خاطر وجود ندول يک‌طرفه) داده شده بود و هر کدام تحت يک عمل آدرنالکتومی يک‌طرفه بی مورد قرار گرفته بودند، گزارش می‌شوند. پس از عمل بهبودی در وضع بيماران مشاهده نشد و با انجام آزمايشات هورمونی در اين دو بيمار، تشخيص بيماری کوشينگ در آنها داده شد و هر دو تحت عمل جراحی ترانس اسفنوئيدال (TSS) قرار گرفتند. پس از عمل علائم اين بيماران بهبود يافت؛ البته بيماری هر دو پس از مدتی عود کرده که با انجام راديوتراپی و درمان با کتوکونازول (آدرنالکتومی طبی) علائم بيماری هر دو کنترل شد و هم اکنون هر دو تحت نظر می‌باشند. Cushing’s syndrome which is an uncommon but lethal disorder occurs due to many causes. The most common endogenous cause is Cushing’s disease or pituitary Cushing. The etiology of this disorder is an adenoma in the anterior pituitary. The most important point in the treatment of this disorder is differentiation between Cushing’s disease (pituitary) and Cushing’s syndrome (adrenal). We can differentiate up to 90% of cases with hormonal test and radiologic anatomy .The incidence ratio of the disorder in females to males is approximately 5:1. Bilateral adrenal hyperplasia, which is seen in Cushing’s disease, is caused by long adrenocorticotropic hormone (ACTH) secretion. This long acting secretion may cause formation of nodules in adrenals. Sometimes these unilateral nodules may cause misdiagnosis. In this article, two cases of cushing’s disease which had been misdiagnosed and led to unilateral adrenalectomy are reported. These surgeries were not effective and after proper hormonal tests approving occurrence of Cushing’s disease, both cases had Trans-Sphenoidal Surgery (TSS). After surgery the symptoms in the cases decreased. But both patients had a recurrence of the disease. Now, by means of radiotherapy and medical adrenalectomy (ketoconazole treatment) both of them are under control. Cushing’s syndrome, Cushing’s disease, Adrenalectomy, Trans- Sphenoidal Surgery (TSS) 92 97 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-280&slc_lang=fa&sid=fa S. Kalbasi سعيد کلباسی saeid_kalbasi@yahoo.com 870031947532846001160 Yes بيرجند- خيابان غفاري– دانشگاه علوم پزشکی بيرجند– مرکز تحقيقات ديابت H. Akhbari سيد هادی اخباری 870031947532846001161 No F. Sharifi Mood فرنوش شريفی مود 870031947532846001162 No