مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند JBUMS Medical Sciences http://www.jbums.ir 87 journal87 1607-2197 fa jalali 1386 1 1 gregorian 2007 4 1 14 1 online 1 fulltext

fa مقايسه اثرات تزريق مرفين و ليدوکائين در هسته ميخی شکل موش صحرايی بر تعديل حس درد مزمن و حاد با استفاده از آزمون فرمالين عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: هسته های ميخی شکل (Cuneiformis: CnF) موجود در ناحيه بطنی جانبی ماده خاکستری دور کانالی (Periaqueductal Gray: PAG)، دارای گيرنده های مخدر مانندی (Opioid) هستند که در تعديل درد شديد نقش دارند. مطالعه حاضر با هدف ارزيابی تاثير تزريق درون هسته ای مرفين در ناحيه CnF مغز موش صحرايی بر تغيير درد مزمن و نقش ضد احساس درد آن (Antinociceptive) انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربی، از 40 سر موش صحرايی نر نژاد NMRI در گروههای آزمون و شاهد استفاده شد. از داروهای مرفين و ليدوکائين در گروه آزمون و محلول فيزيولوژيک نرمال سالين در گروه شاهد، با روش تزريق درون هسته ای و عمل کانول گذاری در ناحيه CnF به وسيله دستگاه استريوتاکسی مطابق روش Paxinos وWatson استفاده شد. برای ايجاد درد، در هر دو گروه، 50 mL، فرمالين %2.5 در پنجه پای چپ حيوان تزريق شد و تعداد گازگرفتن يا ليسيدن ناحيه فوق، به عنوان شاخص درد در مرحله حاد (اول) (0-5 دقيقه) و مرحله مزمن (دوم) (15-60 دقيقه) در نظر گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمونهای آماری آناليز واريانس و پس آزمون Tukey در سطح معنی داری P£0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: تعداد گازگرفتن در گروههای شاهد (سالين) و دست نخورده (فقط آزمون فرمالين) تقريبا برابر بود؛ ولی اين تعداد در گروههای مرفين و ليدوکائين نسبت به گروه شاهد در مرحله اول، کاهش معنی داری نشان داد (P<0.01). مرحله دوم در گروه مرفين نيز با کاهش درد همراه بود (P<0.05) ولی اين اثر در گروه ليدوکائين از بين رفته بود. تزريق توام مرفين و ليدوکائين در هسته CnF سبب کاهش شديدتری حتی نسبت به گروههای مرفين و ليدوکائين در مرحله حاد (P<0.0001) و مرحله مزمن درد (P<0.05) گرديد. نتيجه گيری: هسته CnF دارای گيرنده های مو (m) می باشد و در تعديل درد مزمن نيز نقش دارد. از طرفی نقش مرفين در تعديل دردهای حاد و مزمن در مسير نزولی بيش از نقش ليدوکائين می باشد؛ به نظر می رسد هسته ميخی شکل در مسيرهای نزولی تعديل درد بدون توجه به حاد يا مزمن بودن درد به طور مستقيم و يا از طريق هسته های مرتبط با آن باعث کاهش احساس دردهای محيطی می شود. Background and Aim: The cuneiformis nucleus (CnF), which rest in the ventrolateral portion of the periaqueductal gray matter, has opioid receptors that may modulate acute pain. The present study was conducted to evaluate the role of morphine injection into the area of rat’s brain CnF in the modulation of chronic pain and antinociceptive effect of morphine on this area. Materials and Methods: In this experimental study, 40 NMRI male rats were used for morphine and lidocaine microinjection into the CnF through a guide cannula by stereotaxic instrument in accordance with Paxinos and Watson characteristics. Chronic pain was induced by injection of 50 ml of formalin 2.5% into the hind paw in rats and the number of grasping (biting and/or licking) of the area in phase I or acute phase (0-5 min) and phase II or chronic phase (15-60 min) were regarded as pain indices. The obtained data was analyzed by means of statistical tests including Analysis of Variance and Tukey post-hoc test at the significant level of P≤0.05. Results: Biting frequency was almost the same in control (saline) and intact groups but it was higher in CnF morphine- and lidocaine-microinjected groups in phase I (P<0.01) and phase II only for morphine-microinjected group (P<0.05) as compared with control (saline-treated) rats. The co-administration of morphine and lidocaine into the CnF caused a marked analgesic response (even higher than solely morphine microinjection) in phase I (P<0.0001) and phase II (P<0.05) as compared with lidocaine- and morphine-treated rats in formalin test. Conclusion: CnF has µ receptors and modulates chronic pain system as well. On the other hand, the role of morphine in acute and chronic pain descending systems is more important than lidocaine. So, it seems that CnF causes a significant analgesic response directly or through other brainstem structures in acute and/or chronic peripheral pain processing. هسته ميخی شکل، درد مزمن، مرفين، ليدوکائين، آزمون فرمالين، موش صحرايی Cuneiformis nucleus, Chronic pain, Morphine, Lidocaine, Formalin test, Rat 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-122&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Haghparast عباس حق پرست haghparast@yahoo.com 870031947532846001251 Yes تهران، بزرگراه شهيد چمران، خيابان اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، مرکز تحقيقات علوم اعصاب A. Esmaeili آرين اسماعيلی 870031947532846001252 No

fa ارتباط بين بيماری ويتيليگو و گروههای خونی A، B، O و Rh عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: ويتيليگو يک اختلال دپيگمانته اکتسابی است که شيوع آن در جامعه %2-1 می باشد. با وجود نظريه ها و تئوريهای متفاوت، علت اصلی آن هنوز ناشناخته است. فرايندهای ژنتيکی و گروههای خونی در اتيولوژی ويتيليگو مطرح شده اند. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين ويتيليگو با گروههای خونی A، B، O و Rh انجام شد.روش تحقيق: در اين مطالعه مورد- شاهدی، فراوانی گروههای خونی و Rh در 100 بيمار مبتلا به ويتيليگو (گروه مورد) و 100 نفر از افراد غير مبتلا به ويتيليگو که همراه بيمار بودند و به درمانگاههای پوست شهر بيرجند مراجعه کرده بودند، (گروه شاهد) مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه خونی و Rh در هر دو گروه تعيين شد و فراوانی هر گروه خونی در بيماران مبتلا به ويتيليگو با افراد غير مبتلا مورد مقايسه قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمونهای Chi-Square و t در سطح معنی داری P?0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: گروه خونی %32 از مبتلايان به ويتيليگو، A، B %33، AB %7 و O %28 بود. در گروه شاهد، درصد اين گروههای خونی به ترتيب %43، %21، %13 و %23 بود که اين اختلافات از نظر آماری معنی دار بود (c2=6.85, P<0.05) Rh در %87 از گروه مورد و %83 از گروه شاهد، مثبت و در %13 از گروه مورد و %17 از گروه شاهد، منفی بود؛ اين اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (c2=6.85, P>0.05). نتيجه گيری: يافته های اين مطالعه نشان داد که افراد با گروه خونی B نسبت به ساير گروههای خونی، برای ابتلا به بيماری ويتيليگو مستعدتر می باشند ولی بين بيماری ويتيليگو با Rh رابطه معنی داری وجود ندارد. Background and Aim: Vitiligo is an acquired depigmentary dermatitis on an otherwise normal skin, which involves 1-2% of general population. Despite Various hypotheses and theories postulated, its etiology remains unknown. Genetic factors and blood groups seem to be implicated, to some extent, in the etiology of the disorder. This study was done to determine the association of Vitiligo with A, B, O blood groups and Rh. Materials and Methods: In this case control study two groups were compared one with 100 Vitiligo cases and the other (the control group) consisting of 100 patients without the disorder in the dermatology clinics of Birjand. Then, blood groups and Rh of both groups were determined. Incidence of each blood group among patients was compared with that of the control group. Data were analyzed by SPSS package, using t and chi- square tests. Results: Blood groups A, B, AB, and O in Vitiligo cases were found to be, 32%, 33%, 7% and 28% while they were 43%, 21%, 13% , and 23% in the controls, respectively. Thus, the differences were significant (2=6.85, P<0.05). The incidence of Rh positive and Rh negative blood groups in Vitiligo cases were found to be 87% and 13% compared to 83% and 17% in the controls respectively, but these differences weren't significant (2=6.7, P>0.05). Conclusion: The results obtained through this study show that subjects with blood group B are more susceptible to Vitiligo as compared to those with other groups but there is no significant association of Vitiligo with Rh. ويتيليگو، گروههای خونی، Rh Vitiligo, Blood groups, Rh 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-123&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa رضا قادری rezaghaderi@yahoo.com 870031947532846001253 Yes بيرجند، خيابان غفاری، بيمارستان ولی عصر (عج)، بخش پوست آرش علی پور 870031947532846001254 No

fa تاثير برنامه آموزشی بر آگاهی و نگرش بيماران مبتلا به آنژين صدری ناپايدار در بيمارستانهای دانشگاهی شهر مشهد، نتايج يک مداخله عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: بيماران مبتلا به آنژين صدری ناپايدار، بيش از نيمی از موارد بستری در بخش مراقبتهای ويژه قلبی را تشکيل می دهند. بستری شدن مجدد بسياری از اين بيماران، ناشی از نداشتن اطلاعات کافی و عدم پيروی از توصيه های پزشکی است. مطالعه حاضر با هدف تعيين تاثير مداخله آموزشی بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی در ميزان آگاهی و نگرش بيماران بستری مبتلا به آنژين صدری ناپايدار انجام شد.روش تحقيق: در اين مطالعه مداخله ای، 180 بيمار بستری مبتلا به آنژين صدری در دو گروه مداخله و شاهد (هر گروه 90 نفر) مورد مطالعه قرار گرفتند. پرستاران و پزشکان تعليم يافته بخش قلب و عروق يکی از بيمارستانهای دانشگاهی شهر مشهد، به مدت 2 ماه به آموزش بيماران گروه مداخله پرداختند. داده ها با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه جمع آوری و سپس با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS (11.5) و STATA (8.0) و آزمونهای Chi-Square و آناليز کوواريانس، در سطح معنی داری a=0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.يافته ها: پس از تعديل برای اثر نمره اوليه ميزان آگاهی افراد مورد مطالعه، ميانگين اين نمره در گروه مداخله به طور معنی داری بيش از گروه شاهد بود (P<0.0001)؛ همچنين انجام مداخله باعث مطلوبتر شدن وضعيت نگرش در گروه مداخله شد (P<0.0001). هيچ تغيير بارزی در اين متغيرها در گروه شاهد مشاهده نشد.نتيجه گيری: امکان بهره بردن از قابليتهای آموزشی پرستاران در ارتقای آگاهی و تغيير جهت مطلوب نگرشهای بيماران به ميزان قابل توجه و ثمربخشی وجود دارد؛ بنابراين شايسته است به منظور ارتقای کيفيت زندگی بيماران قلبی، ارايه خدمات آموزشی توسط پرستاران با برنامه ريزی مدون انجام پذيرد. Background and Aim: Unstable angina (UA) patients are the majority of hospitalized patients in CCU exposed to high probability of recurrence. Most often re-hospitalization of these patients is due to lack of enough information and not obeying medical advice. The main objective of this study was to determine the impact of an educational intervention based on Health Belief Model on knowledge and attitudes of unstable angina patients in Mashhad university hospitals. Materials and Methods: An interventional study was conducted on 180 patients with unstable angina, consisting of 90 cases and 90 controls, who were hospitalized in the Heart Wards of two university hospitals in Mashhad. Randomly, the patients of one of these hospitals were selected as the case (intervention) and those in the second as control group (90 patients each). Professional physicians and nurses instructed the patients in the intervention group before and after discharge for two months. Data were obtained through a questionnaire before and after intervention in both groups. Then, the data were analyzed by SPSS (11.5) & STATA (8.0) software’s, using chi-square and ANCOVA tests. In all statistical analyses α=0.05 was taken as the significant level. Results: The analysis of covariance (ANCOVA) showed that, compared with the subjects’ pre-intervention knowledge status score, there was a significant increase in the score of the intervention group (P<0.0001). The intervention resulted in improving the attitude status in the group (P<0.0001). But there was no significant increase in these variables in the control group. Conclusion: It is possible to use nurses' capacities in improving heart patients' knowledge and attitudes. Thus, it is necessary that instructional service by nurses be offered under a well-planned program in order to improve the quality of life of heart patients. آگاهی، نگرش، مداخله آموزشی، مدل اعتقاد بهداشتی، آنژين صدری ناپايدار Knowledge, Attitude, Educational intervention, Health belief model, Unstable angina 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-124&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MR. Shidfar محمدرضا شيدفر m-shidfar@mums.ac.ir. 870031947532846001256 Yes مشهد، ميدان فلسطين، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، دانشکده علوم پيراپزشکی و بهداشت M. Hosseini مصطفی حسينی 870031947532846001257 No D. Shojaei Zadeh داوود شجاعی زاده 870031947532846001258 No N. Asasi نازيلا اساسی 870031947532846001259 No F. Majlesi فرشته مجلسی 870031947532846001260 No S. Nazemi سعيد ناظمی 870031947532846001261 No

fa مقايسه دو روش آموزش سنتی و آموزش توسط چارت در تشخيص وجود هيپرلوسنسی و انواع آن در راديوگرافی های قفسه صدری توسط دانشجويان دوره بالينی پزشکی عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: ارزيابی مهارت بالينی از مهمترين موارد ارزشيابی دانشجويان پزشکی به شمار می رود که ارتباط تنگاتنگی با نحوه آموزش و اصلاح آن رابطه ای مستقيم با ارتقای کيفيت آموزشی اين نظام دارد. بديهی است بهبود نحوه آموزش در موارد کاربردی تر در درجه اول اهميت قرار دارد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه دو روش آموزش سنتی و آموزش توسط چارت در تشخيص وجود انواع هيپرلوسنسی در راديوگرافی قفسه صدری در دانشجويان دوره بالينی پزشکی انجام شد. روش تحقيق: در يک مطالعه مداخله ای استاژرها، به دو گروه 35 نفری تقسيم شدند. گروه اول، طبق روش مرسوم دوره استاژری راديولوژی را گذرانده بودند و گروه دوم، دوره راديولوژی را نگذرانده بودند ولی به آنها، چارت و جداول تشخيصی در مورد تشخيص و تفسير راديولوسنسی در راديوگرافی قفسه صدری به صورت چهره به چهره آموزش داده شده بود؛ سپس 15 عکس غير طبيعی و متمايز قفسه صدری به هر يک از اعضای دو گروه، جهت تشخيص و اظهار نظر داده شد. سطح اين مهارت در تفسير هيپرلوسنسی به وسيله پرسشنامه ای با سوالات چهار گزينه ای مورد سنجش قرار گرفت. داده ها با استفاده از آمار توصيفی و استنباطی در سطح معنی داری P£0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: دانشجويان در اجرای آزمون پايان دوره توانستند در هر دو گروه دوره آموزشی کلاسيک و آموزش به وسيله الگوريتم و چارت، بيش از %60 نمره آزمون پايان همان دوره را کسب نمايند که نمايانگر ايجاد يادگيری در هر دو دوره آموزشی مذکور می باشد. مقايسه ميانگين نمرات آزمونهای هر دوره با يکديگر اختلاف معنی داری را بين دو دوره نشان نداد؛ به عبارت ديگر اختلاف معنی داری در ميزان يادگيری در دوره آموزشی مذکور وجود نداشته است.نتيجه گيری: در اين پژوهش، هر دو روش آموزش کلاسيک و مبتنی بر الگوريتم و چارت، باعث ايجاد يادگيری شد. با وجود نمرات بيشتر در روش آموزش توسط چارت از نظر کمی و آماری، هيچ يک از روشها بر ديگری برتری نداشت؛ در مواردی که امکان آموزش توسط چارت وجود دارد، با توجه به پويايی آن، از اين روش نيز می توان استفاده نمود. Background and Aim: Evaluation of clinical experience is one of the most important aspects of assessing students’ performance, which is related to the type of instruction whose promotion improves educational quality. It is clear that promotion of education quality has an important role in practice. The aim of this study was to compare traditional instruction with chart - based instruction on the detection of hyperlucency in chest radiographies pertaining to medical students. Materials and Methods: In this clinical trial study, medical stagers were divided into two groups, consisting of 30 subjects. The first group was instructed through traditional method and the second one who had not passed their radiology course had been instructed on charts and diagnostic tables concerning diagnosis and interpretation of radiolucency in chest radiography by means of chart and face to face method. Then, the members of both groups were evaluated through questionnaires regarding 15 dissimilar plain chest radiographies. The obtained data was analyzed by descriptive and inferential statistics. Results: Both groups achieved more than 60% of their final exam score thus, there was no significant difference between the two groups while the second one gained better results. Conclusion: This study indicated that both of the instruction methods are useful and practical and a combination of them could promote the quality of medical education. هيپرلوسنسی، آموزش کلاسيک، الگوريتم، پزشکی Hyperlucency, Traditional instruction, Medical, Algorithm 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-125&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Mohammadi Fard مهدی محمدی فرد 870031947532846001263 No بيرجند، خيابان طالقانی، بيمارستان امام رضا (ع)، بخش راديولوژی M. Mohammadi Fard مهيار محمدی فرد mahyarmohammadifard@yahoo.com 870031947532846001264 Yes بيرجند، خيابان طالقانی، بيمارستان امام رضا (ع)، بخش راديولوژی F. Modar Shahian فرح مادرشاهيان 870031947532846001265 No

fa تاثير آموزش تغذيه بر سطح آگاهی، نگرش و عملکرد بيماران ديابتی نوع 2 عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: بيماری ديابت يکی از شايعترين اختلالات متابوليکی است که بسرعت در حال افزايش است و اقدام مناسب جهت پيشگيری، کنترل و درمان اين بيماری ضروری به نظر می رسد. مطالعه حاضر با هدف تعيين اثر آموزش تغذيه بر سطح آگاهی و نگرش بيماران ديابتی نوع 2 انجام شد.روش تحقيق: اين مطالعه آينده نگر در مرکز تحقيقات غدد رشت بيمارستان رازی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گيلان، بر روی 135 بيمار ديابتی نوع 2 انجام شد. بيماران در محدوده سنی 35-70 سال قرار داشتند. بيماران به صورت تصادفی در دو گروه آزمون (مداخله) (70 نفر) و شاهد (65 نفر) قرار گرفتند. مداخله شامل 64 ساعت آموزش در طول يک دوره 6 ماهه بود. 3 ماهه اول شامل جلسات آموزشی هفتگی در زمينه تغذيه، کنترل قند خون، ورزش و ديگر موضوعات مرتبط با مراقبتهای شخصی و 3 ماه جلسات آموزشی هر دو هفته به منظور پيشبرد تغيير رفتار بود. در انتهای مطالعه رفتارهای غذايی، آگاهی و نگرش بيماران در مورد رژيم غذايی و دريافت چربی سنجيده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمونهای ANCOVA و t در سطح معنی داری P£0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.يافته ها: کاهشهای مشخصی در دريافت چربی بين شرکت کنندگان در گروه آزمون در مقايسه با گروه شاهد مشاهده شد. اين کاهش در طول دوره پيگيری نيز حفظ شد؛ همچنين تغييرات مشخصی در الگوی رژيم غذايی بعد از مطالعه به دست آمد که در دوره پيگيری نيز حفظ شد. اين تغييرات در مورد جايگزينی مشاهده نشد.نتيجه گيری: اين راهکار درمانی تاثير بالقوه ای در کاهش دريافت چربی و بهبود الگوی غذايی بيماران ديابتی نوع 2 دارد. Background and Aim: Diabetes Melitus is one of the most common metabolic complications that is rapidly growing. Thus, a proper preventive measure is necessary to control the disease. The aim of this study was to determine the effects of nutrition education on knowledge and attitudes of type 2 diabetic patients. Materials and Methods: This prospective study was conducted in Rasht Razi Hospital on 135 randomly selected individuals with type 2 diabetes, aged between 35-70 years diagnosed with type 2 diabetes after 35 years of age. Intervention consisted of 64 contact hours during several months. The intervention involved 3 months of weekly instructional sessions on nutrition, self monitoring of blood glucose, exercise and other self-care topics, in addition to 3 months of biweekly support sessions to promote behavior changes. At the end, dietary behaviors, knowledge, attitudes and fat intake of the cases were analyzed. To do so, the differences between the cases' behaviors before and after intervention were evaluated by means of statistical tests of ANOVA and student-t tests at the significant level of P≤0.05. Results: Significant reduction was seen in fat intake among the cases compared with those in the control group. This reduction was maintained during 3-months of follow up assessment. Likewise, significant changes in dietary patterns, which were also maintained after the study, were reported. These changes were not observed in dietary pattern replacement. Conclusions: This model of health promotion seems to have the potential for decreasing fat and improving dietary patterns in type 2 diabetic patients. آموزش، تغذيه، ديابت نوع 2، آگاهی، نگرش Nutrition education, Diabetes, Knowledge, Attitudes 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-126&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa S. Shabbidar سکينه شب بيدار s_shabbidar@razi.tums.ac.ir 870031947532846001267 Yes تهران، خيابان انقلاب اسلامی، خيابان قدس، خيابان پورسينا، دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده بهداشت و انستيتو تحقيقات بهداشتی، گروه تغذيه B. Fathi بتول فتحی 870031947532846001268 No

fa ارتباط ميزان بيان پروتئين P53 با درجه بافت شناسی کارسينوم سلول ترانزيشنال مثانه عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: کارسينوم سلول ترانزيشنال مثانه، سرطانی نسبتا شايع در بين مردان است. پيشرفت تومور با بروز يا تغيير در محصولات چند ژن کنترل کننده آپوپتوز و تکثير سلولی همراه می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين بروز پروتئين P53 و درجه بافت شناسی کارسينوم سلول ترانزيشنال مثانه انجام شد.روش تحقيق: در اين مطالعه آينده نگر، پرونده های موجود در بخش آسيب شناسی بيمارستان امام رضا (ع) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مربوط به بيماران مبتلا به کارسينوم مثانه، مورد مطالعه قرار گرفتند. برش تهيه شده از بلوک های پارافينی، با روش ايمونوهيستوشيمی برای انکوپروتئين P53 رنگ آميزی گرديد. نتايج انکوپروتئين P53 در ارتباط با درجه بندی بافت شناسی و ارتباط بين متغيرها، با استفاده از آزمون آماری فيشر، در سطح معنی داری P?0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: در مجموع 45 پرونده مربوط به بيماران مبتلا به کارسينوم مثانه مورد مطالعه قرار گرفت. نوع تومور در 39 مورد (%87) کارسينوم سلول ترانزيشنال، در 4 مورد (%9) کارسينوم سلول سنگفرشی و در 2 مورد (%4) کارسينوم تمايزنيافته بود. از مجموع 39 فرد مبتلا به TCC، 9 بيمار (%23.1) از نظر بافت شناسی دارای درجه (گريد) يک، 14 بيمار (%35.9) درجه دو و 16 مورد (%41) درجه 3 بودند. پس از رنگ آميزی ايمونوهيستوشيمی، در 4 بيمار (%44.4) از 9 بيمار مبتلا به TCC با گريد 1، در 10 بيمار (%71.4) از 14 بيمار با گريد 2، و در 15 بيمار (%93.8) از 16مورد با گريد 3، افزايش بروز پروتئين P53 مشاهده شد. از 39 بيمار، در 29 مورد P53 (%74.4) مثبت بود و به طور قابل توجهی در انواع با درجه بالای بافت شناسی ظهور بيشتری ديده شد (P=0.026). نتيجه گيری: با توجه به نتايج اين مطالعه، به نظر می رسد دقت روش ايمونوهيستوشيمی جهت تشخيص جهش P53 در حدود %90 است؛ اما برای نتيجه گيری بهتر بررسی تعداد بيشتری از بيماران از اين نظر پيشنهاد می گردد. Background and Aim: Transitional cell carcinoma of bladder (TCC) is a relatively common cancer among the males. The tumor progression is associated with expression or modulation of several gene products that control apoptosis and proliferation. The aim of this study was to assess the relationship between tumor expression of p53 and TCC histologic grade. Materials and Methods: In this prospective study, the data regarding 35 cases with bladder carcinoma diagnosed at the pathology laboratory of Emam Reza Hospital- retrieved from the hospital records– was analyzed. Sections from paraffin-embeded tissues were retrieved and stained for p53 oncoprotein using immunohistochemistry (IHC) techniques. P53 oncoprotein results in relation to tumour grade were analyzed statistically at the significant level of P≤0.05. Results: Among 45 patients 39 cases (87%) had transitional cell carcinoma (TCC) 4 cases (9%) squamous cell carcinoma and 2 cases (4%) anaplastic carcinoma. Out of 39 cases with TCC, 9 (23.1%) were grade I, 14 (35.9%) grade II and 16 (41%) grade III. After IHC staining, over expression of P53 was found in 4 (44.4%) of 9 patients with grade I, 10 (71.4%) of 14 patients with grade II and 15(93.8%) of 16 Cases with grade III. The number of p53 positive was 29 cases (74.4%) out of 39 patients and was significantly higher in high-grade TCC (P= 0.026). Conclusion: Regarding the results of the study, the accuracy of immunohistochemistry technique to diagnose P53 mutation seems to be around 90%. However, to obtain better results assessing a study with larger number of patients is recommended. ژن P53، سرطان مثانه، کارسينوم سلول ترانزيشنال، ايمونوهيستوشيمی P53 gene, Bladder cancer, Transitional cell carcinoma, immunohistochemistry 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-127&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N. Tayebi Meibodi ناصر طيبی ميبدی naser_tayyebi@yahoo.com 870031947532846001270 Yes مشهد، بيمارستان امام رضا (ع)، آزمايشگاه مرکزی بخش آسيب شناسی M. Farzad Nia مهدی فرزادنيا 870031947532846001271 No S. Amoueian عموييان سکينه 870031947532846001272 No B. Memar بهرام معمار 870031947532846001273 No D. Arab داوود عرب 870031947532846001274 No M. Esbalani مريم اسبلانی 870031947532846001275 No

fa ارزش سونوگرافی در تشخيص صدمات احشای داخل شکمی ناشی از ضربه عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: ترومای شکم يکی از علل شايع مرگ و مير ناشی از تروما را تشکيل می دهد. مطالعه حاضر با هدف تعيين نقش و کارايی سونوگرافی، در بررسی ضايعات داخل شکم و همچنين وجود مايع آزاد در شکم، به دنبال ترومای نافذ و غيرنافذ و همچنين مقايسه نتايج سونوگرافی، با سير بالينی و بخصوص نتيجه عمل جراحی، انجام شد.روش تحقيق: در اين مطالعه مقطعی در فاصله زمانی دی ماه 1379 تا فروردين ماه 1380، تمامی بيمارانی که به علت ترومای شکمی (اعم از نافذ و غيرنافذ) در بيمارستان علی بن ابيطالب شهر رفسنجان تحت درمان بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. مشخصات بيماران از نظر سن، جنس، علت تروما، وضعيت در بدو ورود، (پايدار يا ناپايدار)، نتيجه معاينه بالينی، نتيجه سونوگرافی، نتيجه لاپاراتومی در صورت انجام و تشخيص نهايی بيمار ثبت گرديد و نتايج مثبت و منفی سونوگرافی با نتايج لاپاراتومی و سير بالينی بيمار، مطابقت داده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار EPI-5 و آزمون Chi-Square در سطح معنی داری P£0.05 مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند.يافته ها: در مجموع برای 104 بيمار دچار ترومای شکم که از نظر هموديناميک وضعيت پايداری داشتند، سونوگرافی انجام شد و نتايج سونوگرافی به صورت مايع آزاد داخل شکمی ضايعات احشای توپر يا توخالی شکم و بدون ضايعه گزارش گرديد؛ نتيجه سونوگرافی در 85 نفر از بيماران (%87.1) منفی و در 19 نفر (%18.3) مثبت بود. پس از مقايسه نتايج سونوگرافی با يافته های حين عمل جراحی، حساسيت و اختصاصی بودن سونوگرافی به ترتيب %85 و %65 تعيين گرديد.نتيجه گيری: انجام سونوگرافی در بيماران دچار ترومای شکم و دارای علايم حياتی پايدار، به عنوان يکی از روشهای تشخيصی اوليه، به منظور تشخيص صدمات داخل شکمی، ارزشمند می باشد؛ هر چند با توجه به ميزان حساسيت و اختصاصی بودن اين روش تشخيصی، قضاوت بالينی و معاينات فيزيکی مکرر يا استفاده از روشهای تشخيصی ديگر مانند سی تی اسکن، کمک کننده خواهد بود. Background and Aim: Abdominal Trauma seems to be one of the most common etiological factors of mortality in human populations following encountering different types of trauma. This study was designed to evaluate the role of sonography in clinical diagnosis of internal injuries of abdomen as well as verification and confirmation of the presence of free liquids in the abdominal cavity. This study was conducted to compare the importance of the role of sonography results with the clinical trend of trauma, specially the results of surgical operations in the studied cases. Materials and Methods: The present periodic study was conducted on all 104 patients (80 males and 24 females) who referred to Ali-ibne Abitaleb Hospital of Rafsanjan due to penetrating and blunt abdominal trauma between January 2000 and April 2001. Personal characteristics of the patients such as age, cause of trauma, nature of the problem (fixed or temporary), clinical examination result, sonography result, laparatomy result-if done-, and the final diagnosis were recorded. Then, positive and negative results of sonography were matched with those of laparotomy and clinical trend. Finally, the obtained data was analyzed by EPI-5 software using chi-square test at the significant level of P= 0.05. Results: Totally, sonography was done on 104 patients with abdominal trauma, who had homeodynamic status.. Presence of free fluid in the abdominal cavities of some patients, as well as possible visceral lesions and gross pathologic changes of abdominal organs were recorded. Besides, sonography findings were negative in 85 patients (81.7%) and positive in 19 cases (18.3%). After comparing sonography findings with those coincident with surgery sonography accuracy and specificity were determined 85% and 65%, respectively. Conclusion: The results of this study generally support the role of sonography as one of the primary diagnostic techniques in the patients who are affected by abdominal trauma and have constant vital clinical signs. However, in order to make decision for laparatomy and surgical treatment, physical examinations, clinical observations and using other diagnostic techniques such as CT-Scan is imperative and can be helpful. ترومای شکم، سونوگرافی، نافذ، غير نافذ Abdominal, Trauma, Sonography, Penetrating, Blunt 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-128&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Rezaei -Nassab مجيد رضايی نسب majidrez@yahoo.co.uk 870031947532846001277 Yes رفسنجان، مرکز آموزشی و درمانی علی بن ابيطالب M. Poorgholami مسعود پورغلامی 870031947532846001278 No H. Farahmand حبيب فرهمند 870031947532846001279 No

fa بررسی انديکاسيون های پيوند قرنيه و عوامل مرتبط با آن در بيمارستانهای شهر بيرجند عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: پيوند کامل قرنيه (Penetrating Keratoplasty: PK) درمان نهايی درصد قابل توجهی از بيماريهای قرنيه می باشد؛ از طرفی شايعترين پيوند بافتی انسان طی چهل سال اخير محسوب می شود؛ به دليل مطالعات نسبتا محدود منطقه ای در اين زمينه در کشورمان و تغيير در انديکاسيون های پيوند، مطالعه حاضر به منظور تعيين انديکاسيون و نتايج کلينيکی حاصل از اين عمل در شهر بيرجند انجام شد. روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی و مقطعی، پرونده تمام بيمارانی که در دو بيمارستان آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بيرجند تحت عمل پيوند قرنيه قرار گرفته بودند (طی سالهای 81-1379) مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت. از نظر سنی بيماران به دو گروه زير 25 سال و بالای 25 سال تقسيم شدند؛ از نظر شغل نيز بيماران به سه گروه کشاورز و دامدار، مشاغل سخت شهری (کارگر، صنعتگر)، مشاغل آسان شهری (کارمند، راننده، خانه دار و محصل) طبقه بندی شدند. مشخصات فردی بيماران، تشخيص کلينيکی قبل از عمل، چشم پيوندی و انديکاسيون پيوند قرنيه، با استفاده از پرسشنامه خودساخته جمع آوری گرديد؛ داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمونهای آماری t و Chi-Square در سطح معنی داری a=0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: در مجموع پرونده 80 بيمار، مورد مطالعه قرار گرفت. انديکاسيون های پيوند قرنيه به ترتيب شامل کدورت قرنيه (لوکوم) %62.5، قوز قرنيه (%20 (Keratoconus: KC و ساير موارد %17.5 بود. لوکوم قرنيه به ترتيب در مردان و زنان شامل %68.4 و %73.9 موارد پيوند بود. KC در گروه سنی کمتر از 25 سال شايعترين علت پيوند قرنيه در اين مطالعه بود. نتيجه گيری: کدورت قرنيه (لوکوم) انديکاسيون اصلی پيوند قرنيه در اين تحقيق بود؛ اين يافته با نتايج ساير مطالعات مغايرت دارد و شايد علت آن شرايط خاص منطقه بيرجند و شايع بودن ترومای قرنيه و عفونت ناشی از آن در اثر اصابت خار زرشک و ايجاد لوکوم قرنيه باشد که اين مساله نياز به مطالعه بيشتری دارد. Background and Aim: Penetrating Keratoplasty is the final treatment of a considerable percent of corneal diseases. Besides, it has been the most common human tissue-transplant during the past forty years. Because of limited regional studies in our country, the present study was carried out to evaluate indication and related causes of keratoplasty during 2 years (20 September 2000–20 September 2002) in Emam Reza and Vali-e-asr hospitals of Birjand. Materials and Methods: This study is a retrospective analysis of 80 PK performed on 80 patients during the 2 year period in the two hospitals affiliated to Birjand University of Medical Sciences. The obtained data had different indexes such as age (over 25 and under 25), Job (3 groups) including husbandry, hard urban jobs (i.e. laborers and artisans), and easy urban jobs (clerks, drivers, housewives, students). Personal characteristics of patients, preoperative clinical diagnosis, transplanted eye, and indication of PK were recorded through self-designed questionnaires. Finally, the obtained data was analyzed through SPSS software using statistical t- and chi-square tests at the significant level =0.05. Results: Totally, clinical files of 80 patients were surveyed. Necessity of PK was due to Leukoma (62.5%), Keratoconus (20%), and other cases (17.5%). Leukoma was 68.4% and 73.9% in males and females, respectively. Keratoconus was found to be the most prevalent reason for PK among under 25 patients Conclusion: Corneal opacity was found as the common cause which necessitated PK in Birjand. This finding contrasts other findings and may be due to particular conditions of the area and prevalence of cornea trauma and infection caused by barberry thorns, which may lead to leukoma. This, of course, demands further studies. پيوند قرنيه، انديکاسيون، کدورت قرنيه، لوکوم Penetrating keratoplasty, Corneal opacity, Keratoconus, Bullous keratopathy, Corneal 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-129&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MH. Davari محمدحسين داوری mhd_1337@yahoo.com 870031947532846001281 Yes بيرجند، خيابان غفاری، دانشگاه علوم پزشکی بيرجند، دانشکده پزشکی B. Heidari بهروز حيدری 870031947532846001282 No B. Heidari , E. Shirzadeh ابراهيم شيرزاده 870031947532846001283 No F. Shakhs Emampour فاطمه شخص امام پور 870031947532846001284 No

fa رابطه بين هوش هيجانی و اضطراب آموزشگاهی در دانش آموزان دبيرستانی استان خراسان جنوبی عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: امروزه هوش هيجانی از اهميت ويژه ای برخوردار شده است. مطالعات و پژوهشهای گوناگون انجام شده در اين زمينه، مبين نقش و اهميت آن در شئون مختلف زندگی افراد اعم از تحصيل، شغل و محيط اجتماعی زندگی می باشد؛ مطالعه حاضر با هدف تعيين رابطه بين هوش هيجانی و اضطراب آموزشگاهی در دانش آموزان دبيرستانی استان خراسان جنوبی انجام شد.روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی (از نوع همبستگی)، در مجموع 670 دانش آموز مقطع دوم و سوم دبيرستانهای خراسان جنوبی که در رشته های ادبيات و علوم انسانی، تجربی و رياضی تحصيل می کردند، به شيوه نمونه گيری چندمرحله ای تصادفی از مناطق بيرجند، قاين، درميان، خوسف، نهبندان، سربيشه در استان خراسان جنوبی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد شده هوش هيجانی شرينگ و اضطراب آموزشگاهی فيليپس، جمع آوری شدند و با استفاده از نرم افزار SPSS و ضريب همبستگی پيرسون و رگرسيون آماری در سطح معنی داری P£0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: ميان هوش هيجانی و اضطراب آموزشگاهی رابطه معنی داری وجود داشت (P=0.01). بين تمامی مولفه های هوش هيجانی (خودآگاهی، خودکنترلی، خودانگيزی، هوشياری اجتماعی و مهارت ارتباطی) و اضطراب آموزشگاهی رابطه معنی داری وجود داشت (P=0.01)؛ همچنين تمامی مولفه های هوش هيجانی در پيش بينی متغير ملاک تاثير معنی داری داشتند. در بررسی ميانگين نمرات آزمودنيها بر حسب جنس، تنها در مولفه های مهارت اجتماعی (P=0.001) و هوشياری اجتماعی (P=0.007) تفاوت معنی داری مشاهده شد.نتيجه گيری: با توجه به يافته های پژوهش و وجود رابطه معنی دار هوش هيجانی و اضطراب آموزشگاهی، به نظر می رسد توجه به هوش هيجانی برای بهبود بهداشت روانی و در نتيجه بهبود عملکرد تحصيلی دانش آموزان بسيار موثر و ارزشمند باشد؛ بنابراين پيشنهاد می گردد برای ارتقا و بهبود هوش هيجانی دانش آموزان، علاوه بر گنجاندن دروسی در اين زمينه، معلمان نيز آموزشهای لازم را ببينند. Background and Aim: Today, emotional intelligence has gained a particular importance. Various studies have been conducted in this field that reveal the role and importance of emotional intelligence in people’s various aspects of life such as education, employment, and living conditions. Therefore, the present study was performed aiming at surveying the correlation between emotional intelligence and school anxiety among high school students of south Khorasan. Materials and Methods: This research is a descriptive study of correlation type in which the correlation between emotional intelligence and school anxiety among second and third grade high school students majoring in humanities, practical science, and mathematics was surveyed. The study covered 670 cases that had been selected through multi-stage random sampling from Birjand, Qaen, Darmian, Khoosf, Nehbandan, and Sarbisheh. Data collecting were made by using prevalent standardized questionnaires including Sheering emotional intelligence standardized questionnaire and Phillips school anxiety questionnaire. Analyzing the data were performed by SPSS, using Pearson’s correlation coefficient and statistical regression tests at the significant level of P≤0.05. Results: The findings of the study showed that there was a significant correlation between emotional intelligence and school anxiety at P<0.01 level. Among all components of emotional intelligence (self-awareness, self control, social alertness, communication skill) there was significant correlation at P<0.01 level. Also, all components of emotional intelligence have a significant effect in predicting the variable of criterion. The mean scores of the subjects showed that there was significant differences only in components of social skills (P=0.001) and social alertness (P=0.007) regarding the gender of the subjects. Conclusion: Regarding the findings of the study particularly the significant correlation between emotional intelligence and school anxiety, it seems that paying attention to emotional intelligence is very effective and valuable in improving mental health and eventually improving students’ educational performance. Therefore, in addition to including relevant lessons, it is suggested that teachers also take required trainings in this field. هوش، هوش هيجانی، اضطراب، اضطراب آموزشگاهی Intelligence, Emotional intelligence, Anxiety, School anxiety. 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-130&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MR. Miri محمدرضا ميری miri_moh@bums.ac.ir 870031947532846001286 Yes بيرجند، خيابان غفاری، دانشگاه علوم پزشکی بيرجند M. Akbari Bourang محمد اکبری 870031947532846001287 No

fa استفاده از اينترانت به صورت اتصال بی سيم Real-Time Point to Point برای نمايش زنده و همزمان جراحی لاپاراسکوپی، کمک به اتخاذ تصميم در جراحی و راهنمايی Telementoring در جراحی لاپاراسکوپی: اولين گزارش از ايران عمومى General تجربي Experimental زمينه و هدف: در اين بررسی، توانايی و ارتباط تحت شبکه ای توسط ارتباط اينترانت بی سيم Point to Point Wireless Intranet Connection برای تله کنفرانس، نمايش زنده و همزمان جراحی لاپاراسکوپی از اتاق عمل به سالن کنفرانس در فاصله پنج کيلومتری از يکديگر، فراهم نمودن صدا و تصوير با کيفيت و کمک به اتخاذ تصميم در جراحی لاپاراسکوپی و راهنمايی در جراحی (Telementoring) مورد ارزيابی قرار گرفت. در زمان انجام اين بررسی، گزارش ديگری از اين نوع ارتباط زنده تحت شبکه در جراحی لاپاراسکوپی در ايران وجود نداشت.روش تحقيق: در اين بررسی، به طور زنده و همزمان، جراح که در اتاق عمل بيمارستان امام رضا (ع) بيرجند عمل جراحی تريگونوپلاستی لاپاراسکوپی را انجام می داد با استاد وی که ابداع کننده اين جراحی لاپاراسکوپی بديع بود، در حضور شرکت کنندگان در سمينار سراسری در سالن آمفی تئاتر دانشگاه علوم پزشکی بيرجند، در فاصله پنج کيلومتری از يکديگر توسط ارتباط اينترانت بی سيم Point to Point Wireless Intranet Connection تله کنفرانس انجام دادند. استاد لاپاراسکوپی با ديدن تصاوير به صورت زنده در سالن آمفی تئاتر به جراح در اتاق عمل راهنماييهای لازم را ارايه می نمود. برای بررسی کيفيت تصاوير ارسالی از نظر استاد لاپاراسکوپی استفاده و به صورت همزمان تصاوير در اتاق عمل و در سالن آمفی تئاتر ذخيره شدند تا اين تصاوير از نظر اثر ارتباط اينترانت بر آنها با يکديگر مقايسه شوند.يافته ها: اين ارتباط کم هزينه امکان تله کنفرانس و ارسال و دريافت همزمان صدا و تصوير را برای اتخاذ تصميم در جراحی لاپاراسکوپی و مشاهده تصاوير جراحی لاپاراسکوپی توسط استاد لاپاراسکوپی را فراهم نمود. کيفيت تصاوير همزمان ارسال شده، چنان بود که استاد لاپاراسکوپی در محل سالن کنفرانس امکان و توانايی تشخيص غلاف وال دير بر روی جدار حالب را داشت. بررسی تصاوير ذخيره شده در اتاق عمل و در سالن آمفی تئاتر نشان داد که کيفيت تصاوير ذخيره شده در دو محل يکسان بود.نتيجه گيری: ارتباط تحت شبکه ای توسط ارتباط اينترانت بی سيم Point to Point Wireless Intranet Connection توانايی انجام تله کنفرانس در جراحی زنده لاپاراسکوپی و ارسال تصاوير بسيار با کيفيت همزمان را با هزينه کم دارا می باشد. Background and Aim: To determine whether an inexpensive set up of point to point wireless intranet connection can provide adequate video and audio teleconferencing and image quality to support remote real-time surgical demonstration and telementoring. To our knowledge, there is no similar report from Iran. Materials and Methods: Surgeon performing a novel laparoscopic extraperitoneal trigonoplasty for correcton of bilateral vesico-ureteral reflux (right grade III and left grade I) in a 10 years old boy in Emam Reza hospital, Birjand- Iran shared real-time laparoscopic images with the mentor and innovator of this new technique at the Birjand University of medical sciences, 5 kilometer apart from each other through a point to point wireless intranet connection using university local area network (LAN) and Windows media encoder and Windows media player soft wares. To evaluate the quality of transmitted real-time images, the mentor’s opinion was sought. In addition, paired local and remote images were “grabbed” from the video feed and evaluated to compare the effect of transmission on image quality. Results: The connection permitted adequate video and audio teleconferencing to support real-time consultation. The qualities of transmitted images were so high that the mentor was able to identify the bared ureteral wall and Waldeyer's sheath during the laparoscopic trigonoplasty. The qualities of paired local and remote images were similar. Conclusions: A point to point wireless Intranet-based telemedicine is relatively inexpensive and effective. Use of these set up will allow sharing of surgical procedures. لاپاراسکوپی، تله مديسين، آموزش پزشکی، جراحی زنده Laparoscopy, Internet, Medical Education, Live surgery 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-131&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Nadjafi-Semnani محمد نجفی سمنانی monadjafi@gmail.com 870031947532846001289 Yes گروه آموزشی ارولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بيرجند N. Simforoosh ناصر سيم فروش 870031947532846001290 No M. Bahlgerdi مجيد بهلگردی 870031947532846001291 No M. Ghazizadeh مهدی قاضی زاده 870031947532846001292 No H. Hoseinpour حميد حسين پور 870031947532846001293 No

fa گزارش يک مورد تومور ميوفيبروبلاستيک التهابی داخل شکم عمومى General تجربي Experimental تومور ميوفيبروبلاستيک التهابی (IMT)، توموری نادر با اتيولوژی ناشناخته است که معمولا در کودکان و نوجوانان مشاهده می شود. اين تومور از سلول های دوکی ميوفيبروبلاستيک به همراه سلول های التهابی تشکيل شده است. در اين گزارش، بيمار پسر نوجوان15 ساله ای بود که با تظاهرات تب، کاهش وزن، آنمی و توده اپی گاستر مراجعه کرد. در راديوگرافی، تنگی قابل توجه بر اثر فشار روی دئودنوم و ضخامت خفيف مخاط جداری مشاهده شد. سونوگرافی و بيوپسی از دئودنوم چندان در تشخيص کمک کننده نبود. در لاپاراتومی يک توده در بخش خارجی و کناری قسمت دوم دئودنوم با چسبندگی به دئودنوم مشاهده شد. جداسازی توده، منجر به سوراخ شدن دئودنوم و مجاری صفراوی خارج کبدی گرديد. در نهايت دئودنو دئودنوستومی و آناستوموز دو انتها برای مجاری صفراوی انجام شد. در بررسی آسيب شناختی تومور، تشخيص IMT قطعی شد. شکايتهای بيمار پس از خارج کردن تومور برطرف گرديد و پس از سه سال پيگيری، در بيمار نشانه ای از عود مشاهده نشد. از آنجا که IMT در حال حاضر به عنوان يک نئوپلاسم بالقوه در نظر گرفته می شود، جای آن دارد بيشتر مورد توجه پزشکان قرار گيرد و به عنوان تشخيص افتراقی آنمی و توده شکمی در نظر باشد؛ همچنين با وجود خصوصيات بافت شناختی خوش خيم تومور، به علت احتمال رفتار تهاجمی آن، پيگيری بلندمدت بالينی و راديولوژی بيماران لازم است. Inflammatory myofibroblastic tumor (IMT) is a rare tumor with unknown etiology which usually occurs in children and adolescents. It is composed of myofibroblastic spindle cells intermixed with inflammatory cells. Our case was a 15-year-old boy presented with fever, weight loss, anemia and epigastric mass. Radiographic studies showed periduodenal mass with duodenal compression and mild mucosal thickening. Sonography and duodenal biopsy were not contributory. In laparatomy, a peri-duodenal mass with duodenal adhesion was seen during the resection, perforation of duodenum and extrahepatic bile duct occurred. Consequently, duodenostomy and anastomosis of bile ducts were performed. On histological examination, IMT was diagnosed. Manifestation resolved after the removal of the mass and he remained free of recurrence within three years after discharge. Based on the fact that IMT is now generally considered to be a potential neoplasm, clinicians must consider it and it should be added to the list of differential diagnoses of anemia and abdominal mass. In addition, despite benign histological features, a risk of aggressive behaviors of the tumor,a long term clinical and radiological follow up of the patients is necessary. تومور ميوفيبروبلاستيک التهابی، پسودو تومور التهابی، توده شکمی، دئودنوم، مجاری صفراوی خارج کبدی Inflammatory myofibroblastic tumor, Inflammatory pseudotumor, Abdominal mass, Duodenum, Extrahepatic bile duct 9 15 http://www.jbums.ir/browse.php?a_code=A-10-1-132&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa SA. Mir Shemirani عليرضا ميرشميرانی 870031947532846001295 No گروه آموزشی آسيب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران S. Shariat Torbaghan سيامک شريعت تربقان siamak_shariat@yahoo.com 870031947532846001296 Yes گروه آموزشی آسيب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران M. Pour Afkari مارينا پورافکاری 870031947532846001297 No M. Emami Al-e-Agha محسن امامی آل آقا 870031947532846001298 No F. Seifi فرنياز سيفی 870031947532846001299 No L. Panahandeh ليلی پناهنده 870031947532846001300 No